Πολιτισμός σε εγκατάλειψη

Ένα ενδια­φέ­ρον ρεπορ­τάζ από την  Αφρο­δίτη Ερμίδη δημο­σιεύ­τηκε στο documentonews.gr, για το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου, που εξα­κο­λου­θεί να παρα­μέ­νει κλειστό και εγκα­τα­λε­λειμ­μένο, παρά τις εξαγ­γε­λίες κατά καιρούς για την απο­κα­τά­στασή του. Στις εξαγ­γε­λίες και στις μελέτες παρα­μέ­νουμε. Το ρεπορ­τάζ φιλο­ξε­νείς τις απόψεις τριών πολιτών: του Τζάκομο Μαρτίνι, του Δημήτρη Γρη­γο­ριάδη και της  Ίριδος Μαυράκη οι οποίοι περι­γρά­φουν αφ’ ενός τις καθυ­στε­ρή­σεις  να προ­χω­ρή­σουν εργα­σίες και την ανα­γκαιό­τητά να υπάρξει ως χώρος πολι­τι­σμού. Με τα πολ­λα­πλά οφέλη που προ­σφέ­ρουν τέτοιοι χώροι όχι μόνον στην κοι­νω­νική και πολι­τι­στική ζωή ενός τόπου, ως τόποι μνήμης και ταυ­τό­τη­τας,αλλά στον του­ρι­σμό και την οικο­νο­μία. Γράφει συγκε­κρι­μένα ο ο Τζάκομο Μαρτίνι, θεω­ρη­τι­κός του σινεμά: «Το νησί της Ρόδου έχει την τύχη να δια­θέ­τει ένα θέατρο (Giacomo Puccini) σε άριστη κατά­σταση, το οποίο χρειά­ζε­ται περιο­ρι­σμέ­νες εργα­σίες ανα­κα­τα­σκευής προ­κει­μέ­νου να γίνει μοντέρ­νος και λει­τουρ­γι­κός χώρος. Για την πραγ­μα­το­ποί­ηση αυτού του στόχου απαι­τεί­ται μια καθαρή πολι­τική βούληση που πρέπει να εκφρα­στεί από αυτόν που δια­χει­ρί­ζε­ται την τοπική αυτο­διοί­κηση αλλά και από τις επι­χει­ρη­μα­τι­κές δυνά­μεις οι οποίες δια­χει­ρί­στη­καν την οικο­νο­μική ανά­πτυξη του νησιού με μεγάλο κέρδος. Ο λόγος για τις ενώσεις των ξενο­δό­χων και των εμπόρων, όπως φυσικά και τις τρά­πε­ζες. Μόνο με την ένωση όλων αυτών των δυνά­μεων, υπό τον συντο­νι­σμό της δημο­τι­κής και της περι­φε­ρεια­κής αρχής, θα μπο­ρέ­σουν να συγκε­ντρω­θούν οι απα­ραί­τη­τοι πόροι… χωρίς βέβαια να ξεχνάμε την κεντρική κυβέρ­νηση και την Ευρω­παϊκή Ενωση. Μια τελευ­ταία παρα­τή­ρηση: για να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί αυτό το σύνθετο εγχεί­ρημα είναι απα­ραί­τητα η εμπει­ρία και ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός ανώ­τα­του επι­πέ­δου, στοι­χεία που θα πρέπει να ανα­ζη­τη­θούν και εκτός Δωδε­κα­νή­σων.» Πολλά έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια, από πολλούς, εθε­λο­ντές έχουν κατά καιρούς κινη­το­ποι­η­θεί, είτε να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουν, είτε να βοη­θή­σουν σε απο­κα­τά­σταση ζημιών (βλέπε πρω­το­βου­λία του Μαρ­τί­νου Κανελ­λάκη) αλλά μέχρι στιγμής δυστυ­χώς κατα­λή­γουμε στο συμπέ­ρα­σμα της Ιριδος Μαυράκη: «Πιστεύω πως το θέατρο δεν ήταν ποτέ στις προ­τε­ραιό­τη­τες καμίας δημο­τι­κής αρχής έως τώρα. Πολι­τι­σμός δεν είναι μόνο οι εκδη­λώ­σεις, είναι και οι χώροι που φιλο­ξε­νούν εκδη­λώ­σεις υψηλού επι­πέ­δου.» Απλά να συμπλη­ρώσω πως ο Πολι­τι­σμός δεν είναι προ­τε­ραιό­τητα γενι­κό­τερα του ελλη­νι­κού κράτους. Και πολύ φοβάμαι πως και να υπάρξει τοπική αυτο­διοί­κηση, δημο­τική αρχή που να βάλει πρώτο στην ατζέντα της θέματα Πολι­τι­σμού, όπως αυτά της συντή­ρη­σης, απο­κα­τά­στα­σης πολι­τι­στι­κών μνη­μείων που τόσα έχει η Ρόδος και που έχουν αφεθεί στη φθορά του χρόνου, θα βρεθεί απέ­να­ντι στα γρα­νά­ζια της δυσκί­νη­της και αδιά­φο­ρης κεντρι­κής διοί­κη­σης.