“Ανικανότητα ή υλοποίηση προειλημμένων δεσμεύσεων”-του Γιάννη Παρασκευά

Απο­προ­σα­να­το­λι­σμός, πραγ­μα­τι­κό­τητα, συσκό­τιση γεγο­νό­των και στόχων, προϊ­δε­α­σμος απο­δο­χής προει­λημ­μέ­νων απο­φά­σεων; Δύσκολη η απά­ντηση.

Ο μονο­με­ρής καται­γι­σμός της δήθεν πλη­ρο­φό­ρη­σης, για το πως η Ελλη­νική πολι­τεία χει­ρί­ζε­ται αυτή την περίοδο τα όσα συμ­βαί­νουν στη χώρα και στον ευρύ­τερο γεω­πο­λι­τικό μας χώρο, δεν προ­σφέ­ρουν όλα εκείνα τα δεδο­μένα που θα καθι­στού­σαν ευχερή και αντι­κει­με­νική την όποια αξιο­λό­γηση.

Σχετικά εμφανή τα γεγο­νότα που εξε­λίσ­σο­νται στην ευρύ­τερη περιοχή μας, που και για αυτά η πλη­ρο­φό­ρηση μας είναι μονο­με­ρής και οι δήθεν ανα­λύ­σεις του τί δια­κυ­βεύ­ε­ται, αντί να τα ερμη­νεύ­ουν και να τα καθι­στούν κατα­νοητά τα συσκο­τί­ζουν.

Οι συγκρού­σεις συμ­φε­ρό­ντων σε πολλές χώρες της περιο­χής μας, είναι βέβαιο πως έχουν να κάνουν με την προ­σπά­θεια μικρών και μεγάλων παικτών, κατά­λη­ψης ισχυρών θέσεων δια­πραγ­μά­τευ­σης όταν θα φτάσει η ώρα D.

Το στοι­χείο που αξίζει και εμας μας ενδια­φέ­ρει πρω­τί­στως, είναι ότι η Τουρκία, είναι παρούσα σε όλες αυτές τις διε­νέ­ξεις και μάλιστα σε ρόλο πρω­τα­γω­νι­στή.

Η στάση της χώρας μας, όχι άδικα μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί επιει­κώς « υπο­το­νική και αμήχανη» και δεν είναι λίγοι αυτοί που υπο­θέ­τουν ή υπο­ψιά­ζο­νται, πως κάτι κρύ­βε­ται κάτω από το χαλί της αγιο­γρα­φι­κής ενη­μέ­ρω­σης των ενερ­γειών της Κυβέρ­νη­σης και ειδικά του κ. Πρω­θυ­πουρ­γού.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, την προ­σπά­θεια από­κτη­σης διεθνών ερει­σμά­των και συμ­μά­χων, με παρα­νο­μα­στή το « κοινόν συμ­φέ­ρον».

Λογικό είναι πρω­τί­στως να μας ενδια­φέ­ρει η χώρα μας και το με ποιους τρόπους θα αντι­με­τω­πί­σουμε τις ανι­στό­ρη­τες και υπερ­φί­α­λες Τουρ­κι­κές απόψεις και βλέψεις.

Σε καμιά περί­πτωση δεν πρέπει να μας δια­φεύ­γει το γεγονός, ότι οι « δήθεν σύμ­μα­χοι μας» σε ΝΑΤΟ και ΕΕ δεν έχουν κάνει αυτά που όφειλαν να κάνουν, αλλα παρέ­μει­ναν στο επίπεδο των «χαλαρών και ανού­σιων» δηλώ­σεων και κανείς δεν μπορεί να επι­βε­βαιώ­σει ή να δια­ψεύ­σει, το τί δια­μη­νύ­ουν πίσω από τις κλει­στές πόρτες στον κ. Ερντο­γάν.

Η πολι­τική της χώρας μας απέ­να­ντι στην Τουρκία εδώ και τριάντα πέντε χρόνια εδρά­ζε­ται στη θέση, «δεν παρα­χω­ρούμε τίποτα, δεν διεκ­δι­κούμε τίποτα».

Βέβαιο όμως είναι ότι θα πρέπει να κάνουμε το επόμενο βήμα και να θέσουμε υπ οψη των συμ­μά­χων μας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ και στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, αυτά που δικαίως διεκ­δι­κούμε.

Θεω­ρή­σαμε τότε ως μεγάλη διπλω­μα­τική επι­τυ­χία της χώρας μας την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, δυστυ­χώς αυτή η επι­τυ­χία έμεινε στη μέση και δεν εκπλη­ρώ­θηκε ολο­κλη­ρω­τικά ο στόχος.

Η Κύπρος εντά­χθηκε μαζί με τις χώρες της πρώην Σοβιε­τι­κής Ένωσης, ο σχε­δια­σμός κατά­θε­σης πρό­τα­σης ένταξης της Κύπρου στόχευε στην ένταξη και στην ταυ­τό­χρονη επίλυση του Κυπρια­κού και όχι μόνο στην πολι­τική θωρά­κιση της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας. Η επίλυση του Κυπρια­κού θα μπο­ρούσε να γίνει με μια μορφή εκβια­σμού της τότε ΕΕ, δυστυ­χώς όμως η τότε Ελλη­νική Κυβέρ­νηση υπέκυψε στον εκβια­σμό των Ευρω­παίων που με κάθε θυσία ήθελαν εκείνες τις χώρες να γίνουν μέλη της και δεν έθεσε στο τραπέζι το πρό­βλημα με την μορφή του « βέτο».

Σήμερα βιώ­νουμε άλαλοι το περί­εργο φαι­νό­μενο, να συζητά η ΕΕ με την Τουρκία την ένταξη της, εμπο­ρι­κές ή άλλου είδους συμ­φω­νίες, χωρίς η Τουρκία να ανα­γνω­ρί­ζει την κρατική οντό­τητα ενός μέλους της ΕΕ.

Η υπο­γραφή της ΕΕ είναι υπο­γραφή όλων των μελών της, ανα­γνω­ρί­ζει η Τουρκία την υπο­γραφή της Κύπρου όταν εξυ­πη­ρε­τού­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα της και ταυ­τό­χρονα δεν ανα­γνω­ρί­ζει την Κρατική της οντό­τητα.

Αυτή οφεί­λουμε να είναι η πρώτη μας διεκ­δί­κηση.

«Δεν απο­δε­χό­μεθα την όποια συζή­τηση στα πλαίσια όλων των οργάνων της Ένωσης πριν την ανα­γνώ­ριση εκ μέρους της Τουρ­κίας της Κρα­τι­κής οντό­τη­τας της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας»

Ναι, η Τουρκία είναι μεγάλο κράτος, η Ένωση όμως είναι πολύ μεγα­λύ­τερη σε έκταση και πλη­θυ­σμό και ο ισχυ­ρό­τε­ρος οικο­νο­μι­κός παρά­γο­ντας σε Παγκό­σμιο επίπεδο.

Διεκ­δι­κούμε τον σεβασμό και την προ­στα­σία των Ελλήνων κατοί­κων της Τουρ­κίας, το σεβασμό των ιδιο­κτη­σιών τους, τον σεβασμό των κει­μη­λίων, τον σεβασμό των Εκκλη­σιών, το άνοιγμα και την λει­τουρ­γία της Σχολής της Χάλκης, τον σεβασμό της Αγίας Σοφίας, τον σεβασμό των συν­θη­κών στα κατε­χό­μενα της Κύπρου και άλλα πολλά.

Τί αντι­φα­τικό Θεέ μου, ωρύ­ο­νται οι σύμ­μα­χοι μας για την Κριμαία, για την Λευ­κο­ρω­σία, για την μικρή ή μεγάλη κατα­πά­τηση εθνικής κυριαρ­χίας όπου Γής και χρόνια τόσα βγάζουν τον σκασμό για την κατά­ληψη και κατοχή της μισής Κύπρου, χώρα που είναι και μέλος τους.

Δεν διο­λι­σθαί­νεις απρο­ε­τοί­μα­στος για την ΧΑΓΗ όντας βέβαιος ότι κάτω από τις σημε­ρι­νές συν­θή­κες θα βγείς χαμένος.

Επι­μέ­νεις και προ­ε­τοι­μά­ζε­σαι με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να είσαι εσύ αυτός, που θα επι­λέ­ξει τον χρόνο, τον τρόπο, την ατζέντα της όποιας δια­πραγ­μά­τευ­σης.

Με τον ίδιο ερα­σι­τε­χνικό τρόπο η Κυβέρ­νηση μας συμπε­ρι­φέ­ρε­ται και στα άλλα δυό μεγάλα προ­βλή­ματα που ταλαι­πω­ρούν τον τόπο.

Περά­σαμε με σχετική επι­τυ­χία όπως και άλλες Ευρω­παϊ­κές χώρες την πρώτη φάση της παν­δη­μίας, ήλθε η δεύτερη φάση και μας βρήσκει πιο γυμνούς και πιο απρο­ε­τοί­μα­στους από την πρώτη.

Εύσημα έδινε ο κ. Μητσο­τά­κης σε για­τρούς και Υγειο­νο­μικό προ­σω­πικό, βγήκε μάλιστα και μας είπε ότι σύντομα θα εξαγ­γεί­λει το « ΝΕΟ ΕΣΥ» και σήμερα η Υγειο­νο­μική θωρά­κιση της χώρας είναι χει­ρό­τερη από ότι τον Μάρτιο.

Η οικο­νο­μία οδεύει ίσως στην μεγα­λύ­τερη ύφεση των τελευ­ταίων χρόνων, οι επι­τε­λείς του κ. Μητσο­τάκη, αυτούς που συγκέ­ντρωσε γύρω του και που αυτοί κυβερ­νούν, μη γελιέ­στε, υπουρ­γοί και Κυβέρ­νηση δεν υπάρχει, αντί να σχε­διά­ζουν πώς σαν χώρα και λαός θα ξεπε­ρά­σουμε τον κάβο, ένα τούς απα­σχο­λούσε, πώς να κάνουν τα χατήρια των Τρα­πε­ζών.

Με περισσή βιάσει ψηφί­ζουν τον πτω­χευ­τικό κώδικα, θηλιά για εκα­τομ­μύ­ρια Έλληνες, για να λύσει όπως ανεν­δοί­α­στα ομο­λό­γησε ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός το πρό­βλημα των κόκ­κι­νων δανείων.

Αν κ. Πρω­θυ­πουργέ οι μικροί δανειο­λή­πτες είχαν τη ίδια μετα­χεί­ριση που είχαν οι « φτωχοί εφο­πλι­στές» από την Τράπεζα Πει­ραιώς, να είσαι βέβαιος ότι θα μπο­ρού­σαν να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους.

Τί να γίνει μας είπε ο κ. Πρω­θυ­πουρ­γός, δεν μπορείς να πλη­ρώ­σεις, σου παίρνει την περιου­σία σου η Τράπεζα, εμένα οι Τρά­πε­ζες με ενδια­φέ­ρουν, εσύ κόψε τον σβέρκο σου, μην ακούς λόγια του αέρα φίλε ανα­γνώ­στη, οι κακο­πλη­ρω­τές είναι στα ψηλά, είναι αυτούς που προ­στα­τεύ­ουν Τρα­πε­ζί­τες και Κυβερ­νή­τες.

Μην αγω­νιάτε, θα δούμε και άλλα πολλά από την σημε­ρινή Κυβέρ­νηση.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 27/10/20