“Ετσι είναι… Εστω και αν αλλιώς νομίζετε”-του Γιάννη Παρασκευά

Αν έστω και κατ’ ελά­χι­στο δώσουμε την όποια αξιο­πι­στία, στις διθυ­ραμ­βι­κές δηλώ­σεις των κ.κ. Μητσο­τάκη και Ανα­στα­σιάδη, Πρω­θυ­πουρ­γού της Ελλάδας και Προ­έ­δρου της Κύπρου, τότε θα πιστέ­ψουμε ότι τα απο­τε­λέ­σματα της τελευ­ταίας συνόδου της ΕΕ, ήταν πραγ­μα­τι­κός θρί­αμ­βος της Ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας και ειδι­κό­τερα, κατά τους κατ’ επάγ­γελμα αγιο­γρά­φους του Πρω­θυ­πουρ­γού μας, αποδοχή από τους εταί­ρους μας, του μεγάλου ειδικού πολι­τι­κού του βάρους.

Είναι γεγονός και δεν χωρά κανενός είδους αμφι­σβή­τηση, ότι κάτω από την πίεση του διε­θνούς παρά­γο­ντα και απότοκο της νεο­θω­μα­νι­κής διπλω­μα­τίας, προ­έ­κυψε μια προ­σω­ρινή ανα­στολή των επι­θε­τι­κών ενερ­γειών της Τουρ­κίας, χωρίς όμως την όποια υπο­χώ­ρηση των Τούρκων από την προβολή και την φρα­στική επα­νά­ληψη των διεκ­δι­κή­σεων και απειλών τους.

Μια προ­σε­κτική ανάλυση των δεδο­μέ­νων, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπόψη και τα όσα συνέ­βη­σαν στο παρελ­θόν, αβίαστα οδη­γεί­ται ένας κοινός παρα­τη­ρη­τής στο συμπέ­ρα­σμα, ότι οι Τούρκοι πήραν αυτό που ήθελαν.

Πέραν των αμφι­λε­γό­με­νων δηλώ­σεων κάποιων δήθεν συμ­μά­χων για την τήρηση των διεθνών συν­θη­κών και συμ­βά­σεων, στο σύνολο τους όλοι οι δήθεν σύμ­μα­χοι μας, στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ περι­χα­ρά­κω­σαν τα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα και αγνο­ώ­ντας δίκαιο και υπαι­τιό­τη­τες.

Η Γερ­μα­νία και οι χώρες του Νότου και σε δεύτερη μοίρα η ομάδα των χωρών της πρώην Σοβιε­τι­κής Ένωσης, έστησαν ασφαλές τείχος προ­στα­σίας της Τουρ­κίας.

Καμιά διαφορά του κει­μέ­νου των απο­τε­λε­σμά­των της Συνόδου κορυφής της ΕΕ με τα διάφορα ψηφί­σματα του ΟΗΕ για την Κύπρο.

Το παρελ­θόν διδά­σκει, αν ο όποιος μελε­τη­τής του επι­λέ­ξει την γεω­με­τρική ανά­γνωση του.

Η ιστορία του παρελ­θό­ντος σημα­το­δο­τεί­ται από ευθείες και σημεία, η ορθή ανά­γνωση της ιστο­ρίας του παρελ­θό­ντος έγκει­ται στην ικα­νό­τητα του μελε­τητή, να κατορ­θώ­σει με την συνέ­νωση αυτών των γεω­με­τρι­κών στοι­χείων να δια­μορ­φώ­σει, να σχε­διά­σει την μεγάλη εικόνα.

Στην μεγάλη εικόνα σχη­μα­το­ποιεί­ται ένα τρίπολο, Τουρκία, Ελλάδα, τρίτα συμ­φέ­ρο­ντα.

Στην ομάδα των χωρών των τρίτων συμ­φε­ρό­ντων υπάρ­χουν πολλοί παίκτες.

Εξαι­ρου­μέ­νης της Αμε­ρι­κής και σε επίπεδο Ευρω­παϊ­κών κρατών ηγε­μο­νεύ­ο­ντα ρόλο παίζει η Γερ­μα­νία.

Ώρα είναι να θυμη­θούμε την προ τριάντα ετών ρήση ενός μεγάλου πολι­τι­κού άντρα, «με την συνέ­νωση των Γερ­μα­νι­κών κρατών, Δυτικής και Ανα­το­λι­κής, δεν θα έχουμε μια Γερ­μα­νία της Ευρώπης, αλλά μια Γερ­μα­νική Ευρώπη».

Με την αποδοχή αυτής της άποψης, ισχύει η θυμό­σοφη έκφραση, ότι βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.

Η Ιστορία εκδι­κεί­ται όλους αυτούς που ηθε­λη­μένα ή αθέλητα την αγνοούν ή την παρερ­μη­νεύ­ουν.

Οι δεσμοί της Γερ­μα­νίας με την Τουρκία είναι δεσμοί αίματος, δεν είναι δεσμοί οικο­νο­μι­κοί, (αν και η Γερ­μα­νία είναι ο μεγα­λύ­τε­ρος επαν­δυ­τής στην Τουρκία) δεν είναι προ­σπά­θεια δια­τή­ρη­σης καλών σχέσεων λόγω μετα­να­στών, οι Γερ­μα­νοί και η Γερ­μα­νία είναι οι γεν­νή­το­ρες της δήθεν Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας, σχε­δια­στές και σύμ­βου­λοι της Κρα­τι­κής και Στρα­τιω­τι­κής της δομής και των κατά καιρούς εθνο­κα­θάρ­σεων, στις οποίες προέβη το Κεμα­λικό κράτος και οι μετέ­πειτα διά­δο­χοι του.

Δύο βήματα μπροστά ένα βήμα πίσω, αυτό εφαρ­μό­ζει η Τουρκία και οι προ­στά­τες της, δήθεν υπο­χώ­ρησε από το πλέγμα των απαι­τή­σεων της και φαί­νε­ται ανοιχτή για ένα δήθεν διάλογο με την Ελλάδα, στα δικά της σταθμά και μέτρα.

Την περίοδο της έντασης ο κ. Πρω­θυ­πουρ­γός κατ’ επα­νά­ληψη και σε όλους τους τόνους έλεγε πως η χώρα μας επι­θυ­μεί την επίλυση των όποιων δια­φο­ρών με διάλογο και εκει τον οδή­γη­σαν η κ. Μέρκελ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και η Τουρκία.

Ποιος είναι ποιο ικανός σε ένα Ανα­το­λί­τικο παζάρι, σίγουρα οι Τούρκοι και όχι εμείς και γίνο­νται ακόμα ισχυ­ρό­τε­ροι, γιατί έχουν την στήριξη αρχικά της Γερ­μα­νίας και δευ­τε­ρευό­ντως των υπο­λοί­πων.

Ανα­γκα­στικά οδη­γεί­ται κάποιος στη σύγκριση της επι­μο­νής των συμ­μά­χων μας για την επιβολή κυρώ­σεων στην Λευ­κο­ρω­σία, στην Ουκρα­νία και όπου αλλού, αλλά βγάζουν τον σκασμό και συγ­χω­ρεί­στε μου την δια­τύ­πωση, για την εισβολή και κατοχή της Κύπρου.

Συμ­φω­νή­θηκε να γίνει η πρώτη συνά­ντηση στην Πόλη χωρίς ξεκά­θαρη αντζέ­ντα, οι Τούρκοι βάζουν στο τραπέζι όλα τα θέματα, απο­στρα­τι­κο­ποί­ηση των νησιών, γκρίζες ζώνες, ΑΟΖ, υφα­λο­κρη­πίδα, τα πάντα και ο κ. Μητσο­τά­κης επι­μέ­νει ότι για εμας υπάρχει μόνο το πρό­βλημα της οριο­θέ­τη­σης της ΑΟΖ. (κούνια που τον κούναγε)

Για ένα μπο­ρούμε να είμαστε βέβαιοι, δεν πρό­κει­ται να υπάρξει η οποια­δή­ποτε συμ­φω­νία εκτός και εάν μπου­σου­λή­σουν οι Κυβερ­νώ­ντες μας στα τέσσερα.

Και στο ενδε­χό­μενο μη ύπαρξης απο­τε­λέ­σμα­τος, κερ­δι­σμένη είναι και πάλι η Τουρκία, γιατί στο ανώτερο δυνατόν διπλω­μα­τικό επίπεδο θα κατα­θέ­σει εκ νέου, όλες τις υπερ­φί­α­λες επι­διώ­ξεις της.

Γιατί και για ποιο λόγο, όχι μόνο η σημε­ρινή Ελλη­νική Κυβέρ­νηση, αλλά και οι προη­γού­με­νες και μαζί με αυτές και η ΕΕ, δεν θέτουν σαν όρο για την όποια δια­πραγ­μά­τευση με την Τουρκία την ανα­γνώ­ριση της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας και την από­συρση από το νησί των Τουρ­κι­κών στρα­τευ­μά­των.

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, υπο­ψιά­ζο­μαι ότι κάποιοι στρώ­νουν το χαλί για την δημιουρ­γία ταμείου κοινής συνεκ­με­τάλ­λευ­σης των υδρο­γο­ναν­θρά­κων Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας και Τουρ­κο­κυ­πρίων, εάν αυτό συμβεί τότε αυτοί που θα συναι­νέ­σουν και θα υπο­γρά­ψουν, θα είναι υπό­λο­γοι εσχάτης προ­δο­σίας.

Αυτό θα επι­φέ­ρει άμεσα την ανα­γνώ­ριση ως κράτους, του μορ­φώ­μα­τος της δήθεν Τουρ­κο­κυ­πρια­κής Δημο­κρα­τίας και στην συνέ­χεια την ένταξη του στην ΕΕ, σαν ένα δήθεν πρώτο βήμα για την επίλυση του Κυπρια­κού.

Εν κατα­κλείδι, ίσως η πολι­τική της χώρας μας τόσα χρόνια ότι, «δεν παρα­χω­ρούμε τίποτα, δεν διεκ­δι­κούμε τίποτα», ήταν λάθος, ναι δεν παρα­χω­ρούμε αλλά έχουμε πολλά να διεκ­δι­κή­σουμε, η προβολή ραγια­δι­σμού ανοίγει ορέξεις σε κατα­κτη­τές και τσι­φλι­κά­δες.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 6/10/2020