Κάσος: Το αίμα της στο θησαυροφυλάκιο της Ελληνικής Ελευθερίας

Στο πρό­σφατο ταξίδι της στην Ηρωική Νήσο Κάσο η Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής «Ελλάδα 2021» κ. Γιάννα Αγγε­λο­πού­λου, στο πλαίσιο της προ­ε­τοι­μα­σίας των εκδη­λώ­σεων για τον εορ­τα­σμό των 200 χρόνων από την Επα­νά­σταση του 1821 είχε την ευκαι­ρία να προ­σεγ­γί­σει μια διαρκή πηγή ιστο­ρι­κών υπο­μνή­σεων . Γιατί τέτοια είναι η Κάσος το νησί που έγραψε μια από τις πιο αιμα­το­βαμ­μέ­νες σελίδες στην ιστορία του 1821.

«Γεγονός γενο­κτο­νι­κού χαρα­κτήρα» και κατά τον δήμαρχο Μιχάλη Ερω­τό­κριτο ήταν το ολο­καύ­τωμα της 7ης Ιουνίου 1824. Πάνω από 3.000 νεκροί Κασιώ­τες και άλλοι τόσοι εξαν­δρα­πο­δι­σμέ­νοι και που­λη­μέ­νοι σκλάβοι, έξι εκ θεμε­λίων κατε­στραμ­μένα χωριά και δεκάδες πάνω από 80 κατε­στραμ­μένα Κασιώ­τικα καράβια σφρά­γι­σαν τον ακα­τα­σί­γα­στο πόθο των προ­γό­νων μας για λευ­τε­ριά. Κάσος και Κασιώ­τες βρέ­θη­καν, όχι τυχαία στην πρω­το­πο­ρία και έφτασαν να πλη­ρώ­σουν βαρύ τίμημα για την ολόψυχη συμ­με­τοχή τους σ΄αυτό το τραγικό ολο­καύ­τωμα του νησιού τους».

Ο δήμαρ­χος, τόνισε στην κ. Αγγε­λο­πού­λου πως «αυτή είναι η κατά­θεση του τόπου μας στο θησαυ­ρο­φυ­λά­κιο της Ελλη­νι­κής Ελευ­θε­ρίας» και ζήτησε, οι προ­τά­σεις που κατέ­θεσε η Δημο­τική αρχή, με εκδη­λώ­σεις και δράσεις, «να στη­ρι­χτούν οργα­νω­τικά και οικο­νο­μικά από την Επι­τροπή ώστε να ανα­δει­χθεί « όπως αρμόζει η σπου­δαία συμ­με­τοχή της Κάσου στον Αγώνα της Εθνικής Παλιγ­γε­νε­σίας».

«’Οταν έρχεσαι στην ηρωική νήσο Κάσο αυτό είναι σαν ιερο­τε­λε­στία είναι, είναι σαν την τελετή μύησης… Και μόνο η ονο­μα­σία της Ηρωική νήσος Κάσος η καπε­τά­νισσα των Δωδε­κά­νη­σων, θυμίζει ότι είναι ένα σύμβολο αγώνα γιατί αγώνα». Και άριστα χαρα­κτή­ρισε έτσι τον αιμα­το­βαμ­μένο αυτό τόπο» ήταν η θέση της κ. Αγγε­λο­πού­λου τονί­ζο­ντας πως οι προ­τά­σεις που κατα­τέ­θη­καν « απο­δί­δουν τιμή στο παρελ­θόν του νησιού και παράλ­ληλα κοι­τά­ζουν την επόμενη μέρα. Το 2021 θα τιμή­σουμε μαζί με τους Κασιώ­τες τη μεγάλη εθνική μας επέτειο με τον τρόπο που της αξίζει, γεμί­ζο­ντας χαρά και περη­φά­νια όλους τους Έλληνες».

Ο Μια­ού­λης ζει στην Κάσο

Στο πρό­γραμμα της επί­σκε­ψής της κ. Αγγε­λο­πού­λου και των μελών της επι­τρο­πής συμπε­ριε­λή­φθη με τη συνο­δεία του δημάρ­χου της Ηρωικής Νήσου Κάσου κ. Μιχάλη Ερω­τό­κρι­του, και η επί­σκεψη σ΄ ένα αυθε­ντικό καπε­τα­νό­σπιτο, από αυτά που παρά την ακα­τά­παυ­στα προ­χω­ρη­τική κίνηση του χρόνου, παρα­μέ­νουν ακού­ρα­στα βοηθοί της μνήμης. Διάχυτο στην ατμό­σφαιρά του το κλίμα της εποχής που συγκέ­ντρωνε το υλικό που θα έχτιζε την κιβωτό της μνήμης. Όταν «περή­φανη κι ατρό­μητη, τα κύματα αψη­φούσε, σ΄Ανατολή και Μίσιρι, το θάνατο σκορ­πούσε…» και κατά τον δάσκαλο Μηνά Ηλία Περσελή στο έμμετρο εκπλη­κτικό Δοξα­στικό του για το νησί. Χτι­σμένο στα 1860, δηλαδή 36 μόλις χρόνια μετά το Ολο­καύ­τωμα του 1824 , απο­τε­λεί την στιβαρή δομή της ιστο­ρι­κής τεκ­μη­ρί­ω­σης πως το νησί πολύ σύντομα ξανά­στησε τα πόδια του. Και το αισθά­νε­σαι καθώς βλέπεις την επι­γραφή του ιδιο­κτήτη « Βασίλης Μια­ού­λης» ,(του προ­πάπ­που της ιδιο­κτή­ριας Ιουλίας Δασκα­λάκη γιός) και το οικό­σημο, στο καλαί­σθητο βοτσα­λωτό. Το σπίτι ανήκει όπως κατα­λά­βατε στην οικο­γέ­νεια του Ανδρέα Μιαούλη, του Κασιώτη συγγενή του γνωστού ήρωα της ΄Υδρας και των Γερο­γιάν­νη­δων. Αγω­νι­στές, ευερ­γέ­τες εθε­λο­ντές, στιβαρή δομή στην ιστορία των πανελ­λή­νων. Πόσα σχέδια και απο­φά­σεις άραγε δεν θα πάρ­θη­καν σε τούτο το καπε­τα­νό­σπιτο; Πόσες από αυτές άραγε να έκριναν τη μοίρα της Ελλάδας;

Το Μουσείο Μπενάκη αρωγός….

Περίπου, σ΄αυτό το κλίμα ήταν και η αντί­δραση της Προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής «Ελλάδα 2021» όταν επι­σκέ­φθηκε αυτό το όμορφο σπίτι και με τη βοήθεια της κ. Δασκα­λάκη κρυ­φά­κουσε τον εσώ­τα­τος διάλογο του χθες και του σήμερα μετου­σιω­μένο σε ένα αισθη­τικό σύμπλεγμα που προ­βάλ­λει υπε­ρή­φανο από τον κατρα­μέ­νιο μερα­κλί­δικο σουφά.

Δεν έκρυψε την συγκί­νησή της η κ. Αγγε­λο­πού­λου καθώς η κ. Δασκά­λακη της πρό­σφερε ένα παμπά­λαιο μυρο­δο­χείο, σε ένα καλαί­σθητο μικρό κιβώτιο τύπου μπα­ού­λου, μια νυφική που­κα­μίσα 100 και πλέον χρόνων και άλλα ανα­μνη­στικά.

Δεν έμεινε όμως εκεί. Υπάρχει και το κεφά­λαιο της Κασιώ­τι­κης γευ­στι­κής καλαι­σθη­σίας. Η κ. Δασκα­λάκη εξέ­φρασε τον θαυ­μα­σμό της και όταν γεύτηκε τον κασιώ­τικο κου­ρα­μπιέ, τα λαχα­νο­πι­τά­κια και τα «δάχτυλα της κυρίας» ένα γευ­στι­κό­τατο γλυκό με συνταγή που χάνεται σε παλιά τετρά­δια. Η φυσι­κό­τητα στη ροή του χρόνου.

Πηγή: ert.gr