Πρ. Παυλόπουλος από Καστελλόριζο: Το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να θωρακίζει αμυντικώς τα Νησιά του Αιγαίου

Ο τέως Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας και Επί­τι­μος Καθη­γη­τής του ΕΚΠΑ κ. Προ­κό­πιος Παυ­λό­που­λος, μίλησε στην Εκδή­λωση της Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ελλάδος, στο Καστελ­λό­ριζο, με θέμα: “Η αμυ­ντική θωρά­κιση των Ελλη­νι­κών Νησιών του Αιγαίου κατά το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο”. Στο πλαίσιο αυτό, κ. Προ­κό­πιος Παυ­λό­που­λος επι­σή­μανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

“Σε μια από τις πιο πρό­σφα­τες προ­κλή­σεις της η Τουρκία άρχισε, πάντα στο πλαίσιο της πάγιας τακτι­κής της να προ­σθέ­τει ανύ­παρ­κτα ζητή­ματα προς δια­πραγ­μά­τευση με την Ελλάδα -και, συνα­κό­λουθα, ν’ αμφι­σβη­τεί την αδια­πραγ­μά­τευτη Εθνική μας Θέση, ότι μεταξύ μας υφί­στα­ται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριο­θέ­τη­σης της νησιω­τι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και των αντί­στοι­χων θαλάσ­σιων ζωνών- να εγείρει εκ νέου και ζήτημα ως προς το αν η Ελλάδα έχει δικαί­ωμα να θωρα­κί­ζει αμυ­ντι­κώς όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, και μάλιστα ανε­ξαρ­τή­τως του ποια είναι η έκτασή τους και αν κατοι­κού­νται ή όχι.

Α. Αδια­πραγ­μά­τευτη Εθνική μας Θέση είναι ότι μεταξύ Ελλάδας και Τουρ­κίας υφί­στα­ται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριο­θέ­τη­σης της νησιω­τι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και των αντί­στοι­χων θαλάσ­σιων ζωνών. Ουδένα δε ζήτημα υφί­στα­ται ως προς την αμυ­ντική θωρά­κιση των Ελλη­νι­κών Νησιών του Αιγαίου.

1. Η Ελλάδα έχει το δικαί­ωμα -αλλά και την υπο­χρέ­ωση, αφού τούτο αφορά την προ­στα­σία της Ελλη­νι­κής Επικράτειας- τόσο για δικό της λογα­ρια­σμό όσο και απέ­να­ντι στην Ευρω­παϊκή Ένωση ως πλήρες Κράτος-Μέλος της, να θωρα­κί­ζει αμυ­ντι­κώς όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, ανε­ξαρ­τή­τως της έκτασης του εδάφους τους και του αν κατοι­κού­νται ή όχι. Το δικαί­ωμα αυτό στη­ρί­ζε­ται στις δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Κατα­στα­τι­κού χάρτη του ΟΗΕ, οι οποίες κατο­χυ­ρώ­νουν το δικαί­ωμα Κράτους-Μέλους του ΟΗΕ περί “νόμιμης άμυνας” όχι μόνο σε περί­πτωση ένοπλης επί­θε­σης ενα­ντίον του, αλλά και σε περί­πτωση “απειλής χρήσης βίας” ή ακόμη και “επι­κεί­με­νης απειλής”, όπως προ­κύ­πτει από την πρα­κτική αυτού τούτου του ΟΗΕ. Και είναι δεδο­μένο ότι η Τουρκία, ιδίως μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, το εντελώς αυθαί­ρετο “casus belli” ως προς την επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης και τον σχη­μα­τι­σμό της “Στρα­τιάς το Αιγαίου”, απειλεί δια­χρο­νι­κώς και ευθέως την Ελλάδα, και με την χρήση βίας -όπως απο­δει­κνύει, επι­προ­σθέ­τως, η πρό­σφατη στάση της, μετά την “σύναψη” του λεγό­με­νου “τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου”- παρα­βιά­ζο­ντας ευθέως το Διεθνές Δίκαιο και, κατ’ εξοχήν, το Δίκαιο της Θάλασ­σας κατά την Συνθήκη του Montego Bay του 1982. Συνθήκη, η οποία δεσμεύει και την Τουρκία, μέσω γενικώς παρα­δε­δεγ­μέ­νων κανόνων του Διε­θνούς Δικαίου.

2. Πέραν τούτων, η Τουρκία ουδόλως και καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο μπορεί να επι­κα­λεί­ται την Σύμβαση Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947, δια της οποίας παρα­χω­ρή­θη­καν τα Δωδε­κά­νησα στην Ελλάδα. Και αυτό επειδή η Τουρκία δεν υπήρξε συμ­βαλ­λό­μενο μέρος στην ως άνω Συνθήκη, η οποία έχει συνα­φθεί μεταξύ των Συμ­μά­χων νικητών του Β΄ Παγκό­σμιου Πολέμου και της Ιταλίας. A fortiori, η Τουρκία οφείλει να σέβεται, στο ακέραιο, την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία συνιστά, έναντι αυτής, “res inter alios acta”.

B. To ίδιο δικαί­ωμα -άρα και την ίδια υποχρέωση- αντλεί η Ελλάδα και με βάση το Ευρω­παϊκό Δίκαιο και το αντί­στοιχο Ευρω­παϊκό Κεκτη­μένο, σύμφωνα με τις ακό­λου­θες διευ­κρι­νί­σεις και υπό τα δεδο­μένα της διαρκώς εντει­νό­με­νης προ­κλη­τι­κής και επι­θε­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς της Τουρ­κίας απέ­να­ντί της η οποία, κατά τα συμπε­ρά­σματα της Ευρω­με­σο­γεια­κής Διά­σκε­ψης της 10ης Σεπτεμ­βρίου 2020 στο Αιάκειο της Κορ­σι­κής, παρα­βιά­ζει ευθέως την Κυριαρ­χία και τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας.

1. Οι δια­τά­ξεις του άρθρου 42 παρ. 7 εδ. α΄ της ΣΕΕ, οι οποίες κατο­χυ­ρώ­νουν τις θεσμι­κές εγγυ­ή­σεις ενερ­γο­ποί­η­σης της ρήτρας “Αμοι­βαίας Άμυνας”, όταν απει­λεί­ται Κράτος-Μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, παρα­πέ­μπουν ευθέως, ως προς τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ενερ­γο­ποί­η­σης της ρήτρας αυτής, στις προ­μνη­μο­νευό­με­νες δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ. Κατά τούτο, οι ως άνω δια­τά­ξεις απο­τε­λούν μέρος του Ευρω­παϊ­κού Κεκτη­μέ­νου, οπότε η Ελλάδα έχει το δικαί­ωμα αμυ­ντι­κής θωρά­κι­σης των Νησιών του Αιγαίου ενα­ντίον της τουρ­κι­κής απειλής και με βάση το θεσμικό πλαίσιο του Ευρω­παϊ­κού Δικαίου και του αντί­στοι­χου Ευρω­παϊ­κού Κεκτη­μέ­νου.

2. Επι­πλέον, και ενόψει της κατά­φω­ρης τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας και ευθείας απειλής ενα­ντίον της, η Ελλάδα δικαιού­ται, ανά πάσα στιγμή, να ζητήσει, ως Κράτος-Μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, την ενερ­γο­ποί­ηση της ρήτρας “Αμοι­βαίας Άμυνας”, κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 42 παρ. 7 της ΣΕΕ. Προς την κατεύ­θυνση αυτή η Ελλάδα μπορεί να επι­κα­λε­σθεί την πρα­κτική, η οποία έχει έως τώρα ακο­λου­θη­θεί στο πλαίσιο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, για την ενερ­γο­ποί­ηση της ως άνω ρήτρας”.

Πηγή: capital.gr