Γερμανικό Focus: Ο Ερντογάν πρέπει να ελπίζει στη Μέρκελ

Σχο­λιά­ζο­ντας την πρό­σφατη επί­σκεψη σε Αθήνα και Άγκυρα του Χάικο Μάας, παρα­τη­ρεί: «Η προ­σέγ­γιση του Βερο­λί­νου με μια διπλω­μα­τία του πήγαινε-έλα για το κλο­νι­σμένο νοτιο­α­να­το­λικό άκρο της δυτικής Συμ­μα­χίας δεν ήταν ιδιαί­τερα επι­τυ­χής. Του­λά­χι­στον ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός μπόρεσε να φύγει με μια ελά­χι­στη συναί­νεση: Έλληνες και Τούρκοι θέλουν να συνε­χί­σουν να μιλούν μέσω της γερ­μα­νι­κής δια­με­σο­λά­βη­σης. Αυτά στα μέσα Αυγού­στου. Έκτοτε δεν έχει επέλθει καμία βελ­τί­ωση στο μέτωπο του Αιγαίου. Αντί­θετα και στις δύο πλευρές οι τόνοι έγιναν πιο έντονοι. Στην κακο­φω­νία συμ­βά­λουν και τα ΜΜΕ».

Στη συνέ­χεια ο αρθρο­γρά­φος κάνει, όπως μετα­δί­δει η DW, μια εκτενή αναφορά στις μνήμες που ξυπνούν από τις εντά­σεις στις διμε­ρείς σχέσεις που υπήρξαν στο παρελ­θόν, στα Ίμια το 1996 και βέβαια στο «ιστο­ρικά χαμη­λό­τερο σημείο» που έφτασαν ποτέ οι ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις, το καλο­καίρι του 1974 στην Κύπρο. Και παρα­τη­ρεί: «Οι τρέ­χου­σες εντά­σεις πρέπει να εξε­τα­στούν στο ιστο­ρικό τους πλαίσιο. Η σκλή­ρυνση των μετώπων δείχνει πόσο βαθιά είναι η αντι­πα­λό­τητα. Η αδυ­να­μία των δια­με­σο­λα­βη­τών να δημιουρ­γή­σουν γέφυρες και να επι­τύ­χουν συμ­βι­βα­σμούς δείχνει πόσο λίγη προσοχή έχει επι­δει­χθεί τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες για την εξά­λειψη των αιτιών των συγκρού­σεων στον κόσμο. Εδώ, η Ευρώπη και η Δύση συνο­λικά μοι­ρά­ζο­νται την ευθύνη. Ο ελλη­νο­τουρ­κι­κός αντα­γω­νι­σμός ανήκει στις περι­πτώ­σεις “κλη­ρο­νο­μι­κής έχθρας”. Oι ειδικοί την συγκα­τα­λέ­γουν στην ίδια κατη­γο­ρία με την αντι­πα­λό­τητα Ισραήλ-Παλαιστίνης, Πακιστάν-Ινδίας ακόμη και Γαλλίας-Γερμανίας (…) Μόνο που οι Γερ­μα­νοί και οι Γάλλοι άφησαν πίσω τους ιστο­ρική υποθήκη και μέσα από μια αξιο­θαύ­μα­στη συμ­φι­λί­ωση δημιούρ­γη­σαν μια ειρη­νική συνύ­παρξη. Έλληνες και Τούρκοι θα μπο­ρού­σαν να επω­φε­λη­θούν σε μεγάλο βαθμό από αυτό το ιστο­ρικό μάθημα. Όμως η πολι­τική βούληση για επί­τευξη μόνιμης ισορ­ρο­πίας δεν είναι εμφανής.»

Η δια­με­σο­λά­βηση της Γερ­μα­νίας και η θέση της Άγκυρας

Όπως επι­ση­μαί­νει ο Ρ. Μαϊ­νάρ­ντους: «Στον αγώνα για εύρεση υπο­στη­ρι­κτών σε μια μακρο­πρό­θε­σμα διε­θνο­ποι­η­μένη σύγκρουση, η Αθήνα είναι ένα βήμα μπροστά. Η Άγκυρα σε μεγάλο βαθμό είναι μόνη της. Αυτή η πολι­τική απο­μό­νωση σε καμία περί­πτωση δεν έχει οδη­γή­σει την Τουρκία σε μια επα­νε­ξέ­ταση, συμ­βαί­νει το αντί­θετο: “Παίρ­νουμε αυτό που δικαιού­μα­στε – στη Μεσό­γειο, στο Αιγαίο και στον Εύξεινο Πόντο, δεν θα κάνουμε παρα­χω­ρή­σεις”, δήλωσε ο Πρό­ε­δρος Ερντο­γάν τέλη Αυγού­στου (…) Είναι αδιαμ­φι­σβή­τητο ότι η Τουρκία ενεργεί τώρα ως μια ανα­πτυσ­σό­μενη περι­φε­ρειακή δύναμη – και δεν φοβάται να υπε­ρα­σπι­στεί τα συμ­φέ­ρο­ντά της με άλλα μέσα πέραν της διπλω­μα­τίας.».

Από την άλλη πλευρά για την ελλη­νική στάση παρα­τη­ρεί σε άλλο σημείο: «Η ελλη­νο­γαλ­λική συμ­μα­χία καθιστά όλο και πιο δύσκολη την αξιό­πι­στη δια­με­σο­λά­βηση από το ΝΑΤΟ. Τα προη­γού­μενα χρόνια σε αντί­στοι­χες περι­πτώ­σεις ως δια­με­σο­λα­βή­τρια δύναμη ενήρ­γη­σαν οι ΗΠΑ. Όμως η Ουά­σιγ­κτον έχει απο­συρ­θεί (…) Λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη νέα σειρά προ­τε­ραιο­τή­των της Ουά­σιγ­κτον, οι εκκλή­σεις για γερ­μα­νική δια­με­σο­λά­βηση γίνο­νται πιο έντονες. Το Βερο­λίνο απο­δέ­χτηκε την πρό­κληση. Η διευ­θέ­τηση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών προ­βλη­μά­των απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τητα της γερ­μα­νι­κής προ­ε­δρίας (…) Ωστόσο το Βερο­λίνο δεν μπορεί να προ­σφέ­ρει απόλυτη ουδε­τε­ρό­τητα. “Ως μέλος της ΕΕ, έχουμε την υπο­χρέ­ωση να λάβουμε σοβαρά υπόψιν τα δικαιώ­ματα της Ελλάδας και να τα υπο­στη­ρί­ξουμε, όπου είναι σωστά”, δήλωσε η καγκε­λά­ριος. Την μερο­λη­πτική στάση στην Άγκυρα θα ήθελαν ευχα­ρί­στως να την αγνο­ή­σουν. Μια ρεα­λι­στική εναλ­λα­κτική όμως απέ­να­ντι στη δια­με­σο­λά­βηση της Γερ­μα­νίας στη διαμάχη με τους Έλληνες δεν φαί­νε­ται να υπάρχει. Κι αυτό επίσης το γνω­ρί­ζει ο Έρντο­γάν».