Δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας, Παναγιώτη Μαθιέ

Ουδείς μπορεί να γνω­ρί­ζει πού θα έφτανε, αν αξιο­ποιούσε στο έπακρο το σπάνιο ταλέντο του.

Στην περί­πτωσή του όμως, τα βασα­νι­στικά «αν» αφορούν τους άλλους, όλους εκεί­νους που από­λαυ­σαν την πλη­θω­ρική παρου­σία του βλέ­πο­ντάς τον με τη φανέλα είτε των εκπρο­σώ­πων του δωδε­κα­νη­σια­κού ποδο­σφαί­ρου στις εθνικές κατη­γο­ρίες, είτε των ομάδων της Α’ κατη­γο­ρίας.

Στα μάτια του ίδιου του Πανα­γιώτη Μαθιού τα «αν» δεν έχουν την παρα­μι­κρή αξία και σημασία. Αυτά που ήθελε τα έζησε και τα κέρδισε, οπότε το «αντίο» στην ενεργό δράση, το οποίο είπε το περα­σμένο Σάββατο, τον αφήνει με τη συνεί­δησή του καθαρή και την ψυχή του πλήρη συναι­σθη­μά­των.

Ίσως και μ’ ένα μικρό απω­θη­μένο, καθώς επι­θυ­μία του ήταν να κλείσει τη στα­διο­δρο­μία του στον αγα­πη­μένο του Ορφέα, την ομάδα στην οποία έκανε τα πρώτα του βήματα.

Πάντως, από τα γήπεδα δύσκολα θα χαθεί. Τον Πανα­γιώτη Μαθιό περι­μέ­νει μέσα στο επόμενο διά­στημα μία νέα πρό­κληση, η οποία ίσως να εξε­λι­χθεί στην αρχή μίας νέας, ενδια­φέ­ρου­σας στα­διο­δρο­μίας.

Ο «Σκι­λά­τσι» θα ακο­λου­θή­σει τη μέλ­λουσα σύζυγό του στην Αγγλία και θα τα πει από κοντά με τον γνωστό Ρόδιο προ­πο­νητή Αντώνη Λεμο­νάκη ( εκ των βοηθών του Μάρκο Σίλβα), με την προ­ο­πτική να εκπαι­δευ­τεί στην ανάλυση του ποδο­σφαί­ρου.

Το «αντίο» ειπώ­θηκε μέσω ιστο­σε­λί­δας κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και συνο­δεύ­ε­ται από μεγάλα ευχα­ρι­στώ προς αρκε­τούς:

«Αν η αρχή ήταν εύκολη θα ήταν και το τέλος …

Έφτασε όμως η στιγμή να πέσει η αυλαία, να απο­χαι­ρε­τήσω το κοινό και να αφήσω πίσω αυτό που αγάπησα όσο τίποτα στην ζωή μου: το ποδό­σφαιρο.

Όταν αφήνεις κάτι πίσω οφεί­λεις να ανα­λο­γι­στείς αυτά που έζησες, αυτά που κέρ­δι­σες και αυτά που θα μείνουν χαραγ­μένα για πάντα μέσα σου.

Νιώθω ευλο­γη­μέ­νος που είχα την υγεία μου όλα αυτά τα χρόνια, που έμαθα τόσα πολλά από προ­πο­νη­τές, συμπαί­κτες, αντι­πά­λους, διαι­τη­τές, φρο­ντι­στές, γυμνα­στές και δημο­σιο­γρά­φους. Όλοι μαζί δια­φο­ρε­τικά κύτταρα αυτής της μικρής μας κοι­νω­νίας, ανα­πό­σπα­στα δεμένα!

Η πρώτη και η τελευ­ταία μου θύμηση αυτή: 5 ετών με μια μπάλα στο χέρι έπαιζα μπάλα ξυπό­λη­τος στα χώματα, στο σχολείο στα δια­λείμ­ματα με ένα κουτάκι ανα­ψυ­κτι­κού να ανα­πλη­ρώ­σει το κενό.

Κατα­κτή­σαμε τα “πάντα” με όλες τις μεγάλες ομάδες του νησιού και μιλάω στον πλη­θυ­ντικό καθώς δεν θα μπο­ρούσα να πετύχω τίποτα από όλα αυτά χωρίς τους συμπαί­κτες μου και τους προ­πο­νη­τές μου. Αν δεν είσαι ομάδα, οικο­γέ­νεια δεν μπορείς να πετύ­χεις τίποτα…

Έτσι λοιπόν φτάσαμε εδώ σήμερα…

Ξέμεινα από κίνητρο τα τελευ­ταία χρόνια, έβαζα γκολ και δεν πανη­γύ­ριζα γιατί μου έφτανε η αγκαλιά των συμπαι­κτών μου. Σίγουρα μπο­ρούσα να παίξω παρα­πάνω, σε άλλες κατη­γο­ρίες όχι μόνο εγώ αλλά και πάρα πολλοί συμπαί­κτες μου και συνα­θλη­τές μου.

Τα τελευ­ταία χρόνια πάντα είχα τους μικρούς μου συμπαί­κτες, κοντά μου. Όμορφο πράγμα να ‘’μαθαίνεις’’ και να ‘’διδάσκεις’’.

Έζησα πολλές χαρές μα λίγες λύπες (ειδικά με τον Φοίβο, με σημά­δεψε, με έκανε δια­φο­ρε­τικό άνθρωπο).

Ωραίο πράγμα να φεύγεις ολο­κλη­ρω­μέ­νος από συναι­σθή­ματα, εμπει­ρίες και ανθρώ­πους. Ωραίο πράγμα να φεύγεις από επιλογή, να κλεί­νεις ένα κεφά­λαιο και να ανοί­γεις ένα νέο. Και ποιος ξέρει; Ίσως στο επόμενο κεφά­λαιο της ζωή μου βρε­θούμε να τα θυμη­θούμε όλα αυτά με μια μπάλα στο χέρι …

Υ.Γ. Ευχα­ρι­στώ Ορφέα, Ολυ­μπιακέ, Διαγόρα, Ιάλυσε, Ρόδο, Φοίβε, Αστέρα, Ακου­σί­λαε, Κλε­ό­βουλε, Ηρακλή, ΑΕΡΑ, Απόλ­λωνα.

Ήταν τιμή μου που αγω­νί­στηκα με τις φανέλες σας.

Υ.Γ. 2 Νίκη είναι να ξέρεις να κερ­δί­ζεις, θρί­αμ­βος είναι να ξέρεις να χάνεις.

Αυτός ήμουν , αυτός θα παρα­μείνω !

Με εκτί­μηση “ΣΚΥΛΑΤΣΙ”»