“Ο Γιατρός, ο Πολιτικός, ο Δάσκαλος ΕΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ” – του Κώστα Σκανδαλίδη στη μνήμη του Δημ. Κρεμαστινού

Αρθρο στην εφη­με­ρίδα “ΤΑ ΝΕΑ”

Μοιάζει με μυθι­στό­ρημα. Χτυπά το τηλέ­φωνο. Ο αδελ­φι­κός μας φίλος Σ.Α., μόλις 40 χρονών χαρο­πα­λεύει στον «Ευαγ­γε­λι­σμό». Οι γιατροί στα εξω­τε­ρικά ιατρεία προ­σπα­θούν να τον κρα­τή­σουν στη ζωή. «Είναι κλινικά νεκρός» μας είπαν. Σε 10 λεπτά ο Γιατρός ήταν εκεί. Με ψύχραιμο βλέμμα και ήρεμες κινή­σεις τους έγνεφε τι να κάνουν. Σε λίγα λεπτά όλα άρχισαν να μοιά­ζουν δια­φο­ρε­τικά. «Ξέφυγε τον κίνδυνο» μας λέει ο Δημή­τρης και γύρισε σπίτι του για να κοι­μη­θεί. Γι’ αυτόν ήταν ένα περι­στα­τικό της καθη­με­ρι­νό­τη­τας του. Για μας ήταν λύτρωση.

Κανείς δε μπο­ρούσε να το φαντα­στεί. Ότι ο άνθρω­πος με τις περισ­σό­τε­ρες και πιο αυθε­ντι­κές σχέσεις ζωής θα έφευγε τόσο απρό­σωπα και σιωπηλά. Είμαι σίγου­ρος ότι στο άγγελμα του θανάτου του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού ένα βουβό δάκρυ θα κύλησε από τα μάτια χιλιά­δων ανθρώ­πων σ’ όλη τη χώρα. Ο απρό­σω­πος και φονικός ιός, από τον οποίο δεν κου­ρά­ζο­ταν να μας προ­στα­τεύει και να μας συμ­βου­λεύει πώς να τον αντι­με­τω­πί­σουμε, μπήκε απρό­σκλη­τος και του στέρησε το οξυγόνο της ζωής. Και μαζί μ’ αυτό μας γέμισε θλίψη.

Αυτές τις γραμμές δεν τις αρα­διά­ζει για τον Γιατρό μας ένας ακόμη «επώ­νυ­μος», ένας ακόμη συνά­δελ­φος στο κόμμα ή τη Βουλή, στους τόσους που μίλησαν αυτές τις μέρες. Βγαί­νουν από τη καρδιά ενός απλού φίλου που έζησε από κοντά για πάνω από 35 χρόνια ένα σημα­ντικό Άνθρωπο. Ενός φίλου που του είναι αδύνατο να ξεχάσει όσα γνώρισε, έζησε και διδά­χτηκε μαζί του.

Τον γνώρισα καλά όταν βρέθηκε δίπλα στον Ανδρέα. Θυμάμαι τον Πρόεδρο να τον κοι­τά­ζει εξο­νυ­χι­στικά με εκείνο το ερευ­νη­τικό βλέμμα που δεν δεχόταν παρερ­μη­νείες και τον ρωτούσε τι του συμ­βαί­νει και τι να κάνει. Και ο γιατρός του έλεγε ήρεμα και πει­στικά, του εξη­γούσε τον παρό­τρυνε, τον πρόσεχε. Μια ιστορία που κράτησε τον Ανδρέα στη ζωή για πάνω από 8 χρόνια. Θυμάμαι εκείνη την ατε­λεί­ωτη νύχτα στο Γενικό Κρατικό τον Ιούνιο του ’89, όταν συγκε­ντρω­μέ­νοι όλοι σ΄ ένα δωμάτιο δίπλα στην Εντα­τική Μονάδα περι­μέ­νο­ντας το μοιραίο, το Δημήτρη να επι­μέ­νει ότι «μπορεί όχι μόνο να το ξεπε­ρά­σει αλλά και να ξανα­γί­νει Πρω­θυ­πουρ­γός!…». Και αργό­τερα στο Ωνάσειο εκείνες τις μέρες του ’95 – ’96 με τι επιμονή, υπομονή και πίστη στε­κό­ταν άγρυ­πνος φρουρός. Ο ίδιος ανα­πο­λούσε πάντα αυτά τα χρόνια, του άρεσε να διη­γεί­ται τις στιγμές, να τις περι­γρά­φει με εύγλωττο τρόπο και να απο­κω­δι­κο­ποιεί τη σκέψη του Ανδρέα στους μετέ­πειτα καιρούς. Και να θεωρεί μόνη στε­νά­χωρη τη στιγμή που του ζήτησε ο Πρό­ε­δρος να ορκι­στεί ως Υπουρ­γός Υγείας.

Οι διη­γή­σεις του, έτσι χαμη­λό­φωνα που μιλούσε και τόσο αδρά και παρα­στα­τικά ομόρ­φυ­ναν πολλά βράδια μας και εδώ και στα νησιά μας , με πιο χαρα­κτη­ρι­στικά αυτά στη ταβέρνα του Νέστορα στη Κω πλάι στο κύμα πάντα μαζί με τη Μπέτυ και τη Τζένη του, την αξια­γά­πητη σύντροφο της ζωής του. Απορ­ρο­φη­μέ­νοι από τη συζή­τηση να μένουμε μόνοι πολύ μετά τα μεσά­νυ­χτα. Συζή­τηση επί παντός επι­στη­τού. Για την υγεία και τη αρρώ­στια για την πολι­τική και τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις, για τα προ­βλή­ματα των νησιών μας, και τις λύσεις που προ­τεί­νει, για τις αγωνίες που πάνε τα πράγ­ματα στο κόμμα μας και τις προ­τά­σεις του που πάντα τις φώναζε ανοιχτά και τις κατο­χύ­ρωνε γραπτά.

Μια απ’ αυτές τις βραδιές προ­σπα­θούσα να τον πείσω να κατέβει βου­λευ­τής στα Δωδε­κά­νησα όταν θα μετα­κό­μιζα στην Αθήνα. Ήδη είχε χρη­μα­τί­σει εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κός Υπουρ­γός Υγείας. «Δεν μ’ αφήνεις βρε Κώστα στην ησυχία μου, στη δουλεία μου, στο Πανε­πι­στή­μιο μου». Κι όταν αφού τον έπεισα και εκλέ­χτηκε μετά από τρία μόλις χρόνια εγκα­τέ­λειψε τη βου­λευ­τική έδρα εξ αιτίας του ασυμ­βί­βα­στου για να μείνει ενεργός γιατρός. Είναι ο Γιατρός μας. Πάνω και πέρα απ’ όλα. Γι’ αυτόν ήταν δεδο­μένη επιλογή δε το σκέ­φτηκε ούτε στιγμή.

Ως γιατρός βαθύς γνώστης των προ­βλη­μά­των της υγείας πολι­τεύ­τηκε όντας Υπουρ­γός της. Ως γιατρός και ακα­δη­μαϊ­κός δάσκα­λος πολι­τεύ­τηκε αργό­τερα όντας βου­λευ­τής. Κι επειδή δεν είναι τίμιο να ξεχνά κανείς τη προ­σφορά, τα έργα και οι η μέρες του είχαν ονο­μα­τε­πώ­νυμο. Νοσο­κο­μείο Ρόδου. Τηλεϊ­α­τρική, στα νησιά. ΕΚΑΒ και αερο­δια­κο­μη­δές. ΟΚΑΝΑ και απε­ξάρ­τηση. Ανα­μόρ­φωση Ψυχια­τρείου Λέρου και απο­α­συ­λο­ποί­ηση. Και όχι μόνο. Σταθερά δίπλα στα προ­βλή­ματα των νησιών μας να διεκ­δι­κεί, να υπο­στη­ρί­ζει, να προ­τεί­νει λύσεις. Από το σπάνιο εκείνο είδος πολι­τι­κών που υπήρξαν εραστές του συγκε­κρι­μέ­νου, της πρό­τα­σης, της πράξης. Έτσι πορεύ­τηκε και ως Πανε­πι­στη­μια­κός, ως Δάσκα­λος. Απε­χθα­νό­ταν τα μεγάλα λόγια όπως και τις άναρ­θρες κραυγές.

Και οι ιδέες του, οι αξίες του; Ταγ­μέ­νος στην υπη­ρε­σία της κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής, ενσυ­νεί­δη­τος δημο­κρά­της, φλο­γε­ρός πατριώ­της, βαθιά προ­ο­δευ­τι­κός άνθρω­πος, μετρη­μέ­νος στα λόγια και μεγάλος στα έργα.

Δεν έχει καμιά σημασία η ηλικία του. Ο Δημή­τρης έφυγε από τη ζωή μας πολύ νέος, πολύ φρέσκος πολύ ανι­κα­νο­ποί­η­τος γιατί είχε ακόμη αστεί­ρευτα περι­θώ­ρια προ­σφο­ράς και μεγάλη πίστη στα ανθρω­πι­στικά ιδεώδη και το όραμά της προόδου. Έφυγε από τη ζωή μας ένας κατα­ξιω­μέ­νος Ακα­δη­μαϊ­κός, ένας αξιό­λο­γος Πολι­τι­κός, ένας αθε­ρά­πευ­τος Δωδε­κα­νή­σιος που ξεκί­νησε από την ακρι­τική Χάλκη για να κατα­κτή­σει τον κόσμο. Και κατά­φερε να γίνει Παγκό­σμιος Γιατρός. Ο Γιατρός μας.

Έφυγε από τη ζωή μας ένας σημα­ντι­κός Άνθρω­πος. Αυτό θα γράψει ιστορία. Και είναι εξαί­ρε­τος τίτλος τιμής γι’ αυτούς που φεύγουν.