Κραυγές αγωνίας και απόγνωσης από το ακριτικό Καστελλόριζο!

Aπό τον συμπα­τριώτη μας Πανταζή Χούλη, κάτοικο Καστελ­λο­ρί­ζου, πρώην ακα­δη­μαϊκό του Πανε­πι­στη­μίου Δυτικής Αυστρα­λίας, πήραμε και δημο­σιεύ­ουμε την ακό­λουθη επι­στολή:

Αγαπητή Δημο­κρα­τική,

Θα ήθελα να σας ενη­με­ρώσω για κάποια δυσά­ρε­στα δρώμενα εδώ στο Καστελ­λό­ριζο, τα οποία αναφέρω σε μια επι­στολή που έστειλα στην Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, και που επίσης ανάρ­τησα στο facebook ονο­μά­ζο­ντας και τους βου­λευ­τές με τον πρω­θυ­πουργό.

Να είσαστε πάντα καλά,

Παντα­ζής Χούλης

Ιδού το περιε­χό­μενο της επι­στο­λής μου:

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ

—————————————–

Κύριοι Βου­λευ­τές, κ. Πρω­θυ­πουργέ και κ. Πρόεδρε της Δημο­κρα­τίας, σας παρα­κα­λούμε θερμά να προ­στα­τέ­ψετε το Καστελ­λό­ριζο αντί να προ­σπα­θείτε να το κατα­στρέ­ψετε.

Πρό­σφατα, δια­βά­σαμε σε άρθρα εφη­με­ρί­δων πως ένας υπουρ­γός (ο ίδιος που δημιούρ­γησε επει­σό­δια στην ίδια του την πατρίδα, την Χίο), επι­χει­ρεί να διχάσει το Καστελ­λό­ριζο, κάτι το οποίο επα­λη­θεύ­τηκε με κάποιες πιέσεις που ασκή­θη­καν. Αυτός λοιπόν ο υπουρ­γός, προ­φα­νώς δε γνω­ρί­ζει την ακα­ταλ­λη­λό­τητα για τη δημιουρ­γία, χώρου φιλο­ξε­νίας, προ­σω­ρι­νού χώρου για τον ιό, δομής, ή όπως αλλιώς θέλει να το βαφτί­σει.

Όλα ξεκι­νούν από κάτι μικρό, ώστε να το συνη­θί­σουν οι νησιώ­τες, και μετά σιγά-σιγά και «ανώδυνα» το μικρό επε­κτεί­νε­ται σε κάτι μεγα­λύ­τερο. Του­λά­χι­στον κάποιοι από εμάς κατα­λα­βαί­νουμε πως αυτό θα είναι η αρχή της κατα­στρο­φής μας, διότι το Καστελ­λό­ριζο (που γρά­φε­ται με ΔΥΟ λάμδα όπως η Ελλάδα – παρα­κα­λούμε να το μετα­φέ­ρετε και στον κ. Μπα­μπι­νιώτη που το γράφει με ένα, ενώ είχε ισχυ­ρι­σθεί άλλα όταν ανταλ­λά­ξαμε emails) δεν έχει τις υπο­δο­μές με βάση τον αριθμό κατοί­κων του.

Ο κίν­δυ­νος να μην είμαστε πλειο­ψη­φία σε σχεδόν μηδε­νικό χρόνο είναι ορατός, ενώ για όσους δε γνω­ρί­ζουν, υπάρχει και το προη­γού­μενο γεγονός του 2015 (τότε, οι παρά­νο­μοι ήταν τρι­πλά­σιοι σε αριθμό από τους κατοί­κους). Δε θα πάω σε παρα­δείγ­ματα έλλει­ψης ευαι­σθη­σίας που αφορούν άλλους, αλλά θα τονίσω κάτι πιο άμεσο και προ­σω­πικό. Λόγω αυτο­ά­νου­σου (μόλυνση από μυκο­το­ξί­νες σε ακα­τάλ­ληλο σπίτι – εδώ τίθεται και άλλο ερώτημα, αυτό της οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης των μόνιμων κατοί­κων, δεν είναι όμως της παρού­σης), επι­βάλ­λε­ται να κάνω εξε­τά­σεις αίματος κάθε δύο (2) εβδο­μά­δες.

Εδώ κι ένα χρόνο πιέζω όσο μπορώ ώστε να πραγ­μα­το­ποιού­νται αυτές στο νησί μας, όχι μόνο για την αποφυγή της δικής μου ταλαι­πω­ρίας, αλλά και όλων των υπό­λοι­πων κατοί­κων. Αν δε, δεν είχε έλθει κινητή μονάδα γιατρών ακριβώς ένα χρόνο πριν, δε θα είχα δια­γνω­σθεί εγκαί­ρως, και αυτή τη στιγμή δεν θα υπήρχα για να γράψω αυτό το κείμενο (τον Ιούνιο του 2019 είχα εισα­χθεί επει­γό­ντως στην εντα­τική του νοσο­κο­μείου Ρόδου για ένα μήνα).

Δυστυ­χώς, έως σήμερα δεν έχει γίνει ουδεμία κίνηση για να διευ­θε­τη­θεί αυτό το σοβαρό θέμα. Ανα­γκα­στικά λοιπόν, πηγαίνω στη Ρόδο με ρίσκο και για μένα (αφού ανήκω σε ευπαθή ομάδα), αλλά και για τους κατοί­κους (αν γίνω φορέας και επι­στρέψω). Άρα, δεν υπάρχει ειλι­κρινή θέληση για να μας προ­στα­τέ­ψετε από το νέο ιό.

Ήδη έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από την τελευ­ταία φορά που έκανα εξε­τά­σεις (κάτι συνη­θι­σμένο πια), που σημαί­νει πως ακόμα και τώρα δε γνωρίζω σε ποια κατά­σταση βρί­σκε­ται η υγεία μου. Εννο­εί­ται, πως υπάρ­χουν και άλλοι Καστελ­λο­ρι­ζιοί που αντι­με­τω­πί­ζουν λίγο ή πολύ παρό­μοιες κατα­στά­σεις.

Πριν λοιπόν διευ­θε­τη­θούν όλα αυτά, αλλά και άλλα σοβαρά θέματα, κάποιοι υπο­στη­ρί­ζουν πως θα «προ­στα­τέ­ψουν» ξαφνικά και ως δια μαγείας τους εδώ και δεκα­ε­τίες απρο­στά­τευ­τους Καστελ­λο­ρι­ζιούς, και πως το Καστελ­λό­ριζο θα μπορεί να δια­θέ­τει σύντομα, ειδική μονάδα γιατρών και επι­στη­μό­νων για τη διά­γνωση του νέου ιού προς «όφελος» μας. Ισχυ­ρί­ζο­νται δηλαδή, πως έτσι θα μας προ­στα­τέ­ψουν από όσους εισέρ­χο­νται παρά­νομα, με αντάλ­λαγμα τη δημιουρ­γία του «αθώου» χώρου που προ­α­να­φέρ­θηκε.

Αν έλθετε στη θέση μας, είμαι σίγου­ρος πως θα σας δια­κα­τείχε το ίδιο αίσθημα πλήρης απο­γο­ή­τευ­σης το οποίο έχει πλημ­μυ­ρί­σει και εμένα. Ειδικά όταν αυτό αφορά ανθρώ­πους που οι πρό­γο­νοι τους έχουν προ­στα­τέ­ψει για αιώνες και δεκα­ε­τίες ένα νησί που επε­κτεί­νει την επι­κρά­τεια όσο κανένα άλλο.

Σας παρα­κα­λούμε θερμά λοιπόν, εσάς που ακόμα δεν έχετε ανα­γνω­ρί­σει την ΑΟΖ μας (παρά το ότι εμείς το θέλουμε), εσάς που μας επι­βάλ­λατε με περίσ­σιο ζήλο φορο­λο­γία 24% (και οδηγεί σε εξό­ντωση τις τοπικές επι­χει­ρή­σεις), εσάς που απαι­τείτε από τον Έλληνα πολίτη να πλη­ρώ­σει μια μικρή περιου­σία για να έλθει με καράβι ή αερο­πλάνο για δια­κο­πές στο νησί μας, εσάς που επι­τρέ­πετε στα ΜΜΕ να σπέρ­νουν ειδή­σεις πολέμου στο νησί μας ενώ είναι ίσως το πιο ειρη­νικό νησί στην Ελλάδα, να μη μας απο­γοη­τεύ­σετε πάλι.

Ας μη χρη­σι­μο­ποιείτε το νησί μας μόνο ως ένα ωραίο φόντο για να κάνετε εξαγ­γε­λίες, διότι με τις απο­φά­σεις σας, σύντομα αυτό το όμορφο τοπίο θα αλλοιω­θεί με μη ανα­στρέ­ψιμο τρόπο και δε θα υπάρχει πια. Πίσω από τα πολύ­χρωμα αρχο­ντικά και την κατα­γά­λανη θάλασσα του Αιγαίου (ναι, του Αιγαίου), υπάρχει τερά­στια δυνα­μική που θα βοη­θού­σαν το Καστελ­λό­ριζο να ανα­πτυ­χθεί ακόμα κι ως μια εστία πολι­τι­σμού (π.χ. με τη δημιουρ­γία παραρ­τή­μα­τος πανε­πι­στη­μίου σε συν­δυα­σμό με συχνό­τερη συγκοι­νω­νία). Το νησί είχε παρά­δοση στο να εξάγει πολι­τι­σμό, κάτι το οποίο επι­θυ­μούμε σήμερα περισ­σό­τερο από ποτέ.

Το να υπο­βαθ­μί­ζετε αντί να ανα­βαθ­μί­ζετε το νησί μας, δεν πρό­κει­ται εν τέλει να βοη­θή­σει κανέναν, ούτε εμάς, αλλά ούτε κι εσάς. Εκτός κι αν εμείς δε μετράμε, πολλοί από εμάς, ή τους γονείς μας, ή τους παπ­πού­δες και τις για­γιά­δες μας, που βρί­σκο­νταν εδώ τις δεκα­ε­τίες του 50, 60, 70 και του 80, τότε που κατά μέσο όρο οι μόνιμοι κάτοι­κοι ήταν μόλις 80 άτομα.

Πραγ­μα­τι­κές λύσεις υπάρ­χουν εάν κι εφόσον υπάρχει θέληση, κι ένα παρά­δειγμα απο­τε­λεί η περαι­τέρω ενί­σχυση της φύλαξης του νησιού, το οποίο είναι αρκετά μικρό (παρά την κοντινή από­σταση με τα απέ­να­ντι παράλια) ώστε η ανα­χαί­τιση παρά­νο­μων να είναι πάντα επι­τυ­χής. Να υπεν­θυ­μίσω πως υπάρ­χουν νησιω­τικά κράτη τα οποία στα­μα­τούν με απόλυτη επι­τυ­χία την παρά­νομη διέ­λευση παρά το μεγάλο μέγεθος τους. Πως είναι δυνατόν να μην είναι αυτό εφικτό για το τερά­στιας εθνικής σημα­σίας Καστελ­λό­ριζο;

Και πάλι, σας παρα­κα­λούμε θερμά, να διώξετε αυτά τα μαύρα σύννεφα πάνω από το κεφάλι μας. Κι όταν γίνει αυτό, όλοι θα είμαστε κερ­δι­σμέ­νοι, η ίδια η Ελλάδα θα είναι κερ­δι­σμένη.

Με τιμή,

Παντα­ζής Κ. Χούλης

Μαθη­μα­τι­κός/Κατα­σκευα­στής

Γρίφων, πρώην ακα­δη­μαϊ­κός

του Πανε­πι­στη­μίου Δυτικής Αυστρα­λίας.