“Το μεταναστευτικό και το ‘κυνήγι των μαγισσών'”-Γράφει η Νατάσα Βενετοκλή

Το τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα βιώ­νουμε πολλές , κρί­σι­μες και- κατά περιόδους- ανε­ξέ­λεγ­κτες κατα­στά­σεις . Δύο από τις πιο σημα­ντι­κές είναι εκείνες που αφορούν στην αύξηση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών στον τόπο μας και φυσικά στην παν­δη­μία που πλήττει τον κόσμο από τον Φεβρουά­ριο του 2020. Ο συν­δυα­σμός και των δύο αυτών κρί­σι­μων φαι­νο­μέ­νων απο­τε­λεί την τέλεια συνταγή για την αμοι­βαία αλλη­λο­τρο­φο­δό­τησή τους. Αυξα­νό­με­νες οι μετα­να­στευ­τι­κές ροές- εν καιρώ πανδημίας- αυξά­νουν ταυ­τό­χρονα και τον κίνδυνο της επέ­κτα­σης του κορο­ναιού, με απο­τέ­λε­σμα να αυξά­νο­νται παράλ­ληλα ο φόβος και ο πανικός για το τι μέλλει γενέ­σθαι στον τόπο μας.

Το θέμα της δια­χεί­ρι­σης των προ­σφύ­γων έχει πάρει «καυτές δια­στά­σεις» τις τελευ­ταίες μέρες και η Ελλάδα παρου­σιά­ζε­ται διχα­σμένη σχετικά με το πώς να αντι­με­τω­πί­σει το ακαν­θώ­δες αυτό θέμα. Η Ηπει­ρω­τική Ελλάδα και οι επι­μέ­ρους Δήμοι και Περι­φέ­ρειες δηλώ­νουν ρητά πως δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να δεχθούν άλλους πρό­σφυ­γες. Την ίδια στιγμή τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου παρου­σιά­ζο­νται ακόμα πιο ευάλωτα μπροστά στην εισροή περαι­τέρω προ­σφύ­γων, καθώς δεν υπάρ­χουν οι απα­ραί­τη­τες δομές υπο­δο­χής των μετα­να­στών αλλά και αντι­με­τώ­πι­σης της παν­δη­μίας σε περί­πτωση αύξησης των κρου­σμά­των.

Η αλήθεια είναι πως αν δεν είσαι νησιώ­της δεν μπορείς να γνω­ρί­ζεις σε βάθος τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γεί η κλει­στό­τητα του χώρου, η νησιω­τι­κό­τητα, η έλλειψη απαι­τού­με­νης υγειο­νο­μι­κής περί­θαλ­ψης προς αντι­με­τώ­πιση του κορο­ναιού καθώς και η έλλειψη ικα­νο­ποι­η­τι­κών υπο­δο­μών για την υποδοχή και ασφαλή δια­βί­ωση των προ­σφύ­γων.

Ωστόσο, παρόλες τις δια­φω­νίες και τις δυσκο­λίες του θέματος, οφεί­λουμε να βρούμε μια ικα­νο­ποι­η­τική λύση, σεβό­με­νοι το πλαίσιο της αλλη­λεγ­γύης πρώτα μεταξύ μας και δευ­τε­ρευό­ντως απέ­να­ντι στην ευρω­παϊκή πολι­τική, η οποία βρί­σκε­ται και αυτή στην ίδια κρίση με εμάς.

Το να αντι­με­τω­πί­ζουμε το όλο θέμα με ανα­χρο­νι­στι­κές και παρω­χη­μέ­νες τακτι­κές, που θυμί­ζουν το κυνήγι των μαγισ­σών και την εξό­ντωση τους στον Μεσαί­ωνα, σίγουρα δεν ωφελεί. Ο διχα­σμός ανάμεσα σε Ηπει­ρω­τική και νησιω­τική Ελλάδα ανα­φο­ρικά με το ποιος θα υπο­δε­χθεί τελικά τους μετα­νά­στες πρέπει να αρθεί το συντο­μό­τερο δυνατό. Ταυ­τό­χρονα πρέπει να γίνει κατα­νοητό πως- τόσο στο πλαίσιο της τήρησης της υγείας όσο και της αντι­κει­με­νι­κής δυσχέ­ρειας περί δια­χεί­ρι­σης του όλου θέματος από τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου- η μη ασφαλής αντι­με­τώ­πιση του μετα­να­στευ­τι­κού προ­βλή­μα­τος από τους νησιώ­τες είναι μία ανα­πό­δρα­στη αντι­κει­με­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Αν σκε­φτούμε το ενδε­χό­μενο της αύξησης των μετα­να­στευ­τι­κών ροών στα νησιά μας, εν μέσω παν­δη­μίας, καθώς και την παντελή έλλειψη υγειο­νο­μι­κών μονάδων θερα­πείας και αντι­με­τώ­πι­σης της νόσου, οφεί­λουμε να κατα­νο­ή­σουμε όλοι οι Έλληνες πως για εμάς εδώ στα νησιά δεν θα υπάρξει το ενδε­χό­μενο μετα­φο­ράς των νοσού­ντων εντός τριώρου σε Μονάδες Εντα­τι­κής Θερα­πείας και πως ο δικός μας δρόμος προς την Αθήνα ή τη Θεσ­σα­λο­νίκη είναι υδά­τι­νος και σαφέ­στατα πιο μακρι­νός και δύσκο­λος από ό,τι στην Ηπει­ρω­τική Ελλάδα. Η συμ­φό­ρηση που θα προ­κύ­ψει από την ροή των προ­σφύ­γων θα είναι ασσύ­λη­πτη, καθώς για εμάς δεν τίθεται θέμα ισό­πο­σης κατα­νο­μής των προ­σφύ­γων. Ο χώρος μας είναι περιο­ρι­σμέ­νος και άκρως περιο­ρι­στι­κός.

Νομίζω ότι όλοι θα συμ­φω­νή­σουμε πως δεν μπο­ρούμε να απο­δε­χθούμε σιωπηρά το ενδε­χό­μενο να μετα­τρέ­ψουμε τα νησιά μας σε νέες Σπι­να­λό­γκες και πως σίγουρα δεν είναι αυτή η λύση. Στην Ηπει­ρω­τική Ελλάδα τα πλαίσια κατα­νο­μής είναι πιο ευέ­λι­κτα και οι απο­στά­σεις πιο εύκολα περατές. Δήμοι και Περι­φέ­ρεια του νησιω­τι­κού συμπλέγ­μα­τος των Δωδε­κα­νή­σων οφεί­λουν να ασκή­σουν πιέσεις προ­κει­μέ­νου να μην επω­μι­στούν τα νησιά μας ένα κόστος ανθρώ­πι­νων ζωών, που δεν μπορούν αντι­κει­με­νικά να σηκώ­σουν.

Ως Δωδε­κα­νή­σιοι, ως νοή­μο­νες άνθρω­ποι και ως Ρόδιοι γνω­ρί­ζουμε πολύ καλά τον τόπο μας. Οτι­δή­ποτε ενδε­χο­μέ­νως βάζει σε κίνδυνο τις ζωές μας και την ομαλή δια­βί­ωσή μας είναι χρέος μας να το επα­νε­ξε­τά­ζουμε σε ρεα­λι­στι­κές βάσεις. Την ίδια στιγμή γνω­ρί­ζουμε εξίσου πολύ καλά πως το μετα­να­στευ­τικό δεν είναι ένα θέμα που λύνεται έτσι απλά. Σαφώς και δεν είμαστε ενάντια σε όλες αυτές τις ανθρώ­πι­νες ζωές που ψάχνουν έναν νέο τόπο να ζήσουν με ασφά­λεια και αξιο­πρέ­πεια. Είμαστε απόλυτα συντο­νι­σμέ­νοι με τον πόνο της ανθρώ­πι­νης ζωής που βρί­σκε­ται έκτοπη σε εκκρε­μό­τητα.

Την ίδια στιγμή όμως δεν μπο­ρούμε να μην ανα­φέ­ρουμε ότι ως Έλληνες νησιώ­τες φρο­ντί­ζουμε ώστε μην γίνει ο τόπος μας μία δεξα­μενή υπο­δο­χής ανθρώ­πι­νων ροών, τις οποίες δεν μπο­ρούμε αντι­κει­με­νικά να δια­χει­ρι­στούμε. Το όλο θέμα χρειά­ζε­ται ιδιαί­τε­ρους και ευέ­λι­κτους χει­ρι­σμούς προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γουμε διχα­σμούς και διχό­νοιες μεταξύ μας. Είναι ώρα κοινής δράσης και συμ­φω­νίας. Είναι ώρα κρίσιμη για τον τόπο μας και τον κόσμο ολό­κληρο. Οφεί­λουμε να μην απο­ποιού­μα­στε τις ευθύνες μας αλλά και να μην τακτο­ποιούμε προ­χεί­ρως θέματα που αφορούν στην ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια και ζωή.

Νατάσα Βενε­το­κλή