Ομιλία του Δημήτρη Γάκη στη Βουλή για τους εργαζόμενους και τη βιωσιμότητα της ΔΕΥΑΡ

Την ανάγκη εξά­ντλη­σης κάθε δυνατής νομο­θε­τι­κής παρέμ­βα­σης για να επι­λυ­θεί το πρό­βλημα των εργα­ζο­μέ­νων στη ΔΕΥΑΡ, υπο­γράμ­μισε στην ομιλία του στην ολο­μέ­λεια της Βουλής την Τετάρτη 12.03.14, ο Δημή­τρης Γάκης. «Η (σχετική) τρο­πο­λο­γία που κατα­τέ­θηκε, έχει δια­κομ­μα­τική στήριξη, θερα­πεύει μια άδικη μετα­χεί­ριση των εργα­ζο­μέ­νων, δια­σφα­λί­ζει τη βιω­σι­μό­τητα της ΔΕΥΑΡ και προ­στα­τεύει το τόσο πολύ­τιμο κοι­νω­νικό αγαθό – το νερό», τόνισε ο βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ.

«Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να οδη­γη­θεί η ΔΕΥΑΡ σε εκχώ­ρηση κρί­σι­μων λει­τουρ­γιών και σταδίων ελέγχου ή της διοί­κη­σης σε ιδιώτες, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται. Η ΔΕΥΑΡ, είναι το νευρικό σύστημα της πόλης. Αν δεν λει­τουρ­γεί το δίκτυο της ΔΕΥΑΡ, δεν θα λει­τουρ­γή­σει η πόλη. Στη Ρόδο, το νερό δεν είναι απλά το πολύ­τιμο εκείνο αγαθό το οποίο απο­τε­λεί αδια­πραγ­μά­τευτη υπο­χρέ­ωση της κοι­νω­νίας, της πολι­τείας να το παρέχει σε όλους τους πολίτες, αλλά έχει ταυ­τό­χρονα και ανα­πτυ­ξιακό χαρα­κτήρα. Δεν μπορείς σε μια του­ρι­στική περιοχή να έχεις έλλειψη νερού.

Επο­μέ­νως, ο ρόλος και η τύχη της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης έχει να κάνει τόσο με κοι­νω­νι­κούς, όσο και με ανα­πτυ­ξια­κούς σκοπούς», είπε.

Ο Δημή­τρης Γάκης σημεί­ωσε στην ομιλία του την ανάγκη ουσια­στι­κής στή­ρι­ξης της νομο­θε­τι­κής πρω­το­βου­λίας για τους εργα­ζό­με­νους στη ΔΕΥΑΡ από τη κυβέρ­νηση. «Δεν επι­τρέ­πε­ται, να αφήσετε του εργα­ζο­μέ­νους να συνε­χί­σουν να είναι θύματα των ρου­σφε­το­λο­γι­κών μηχα­νι­σμών που ανα­πτύ­χθη­καν και από την κεντρική εξουσία, αλλά και από τους τοπι­κούς δήμους», τόνισε ο βου­λευ­τής Δ/νήσου.

Ακο­λου­θούν τα κύρια σημεία της τοπο­θέ­τη­σης του Δημήτρη Γάκη στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής για τη ΔΕΥΑΡ στη συζή­τηση επί του σχεδίου νόμου: «Διοι­κη­τι­κές απλουστεύσεις- Καταρ­γή­σεις, συγ­χω­νεύ­σεις νομικών προ­σώ­πων και υπη­ρε­σιών του Δημό­σιου τομέα», την Τετάρτη 12.03.14.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΚΗΣ

«Θα ήθελα να ανα­φερθώ, στην τρο­πο­λο­γία με αριθμό 1191/47 που αφορά στη ΔΕΥΑΡ και την οποία ζητούμε από την Κυβέρ­νηση να την κάνει δεκτή. Σήμερα, με τον εμπαιγμό και την απόλυση των εργα­ζο­μέ­νων της πρώην ΔΕΥΑΡ, προ­σπα­θούμε με την τρο­πο­λο­γία αυτή, που υπο­γρά­φε­ται δια­κομ­μα­τικά – την υπο­γρά­φουν βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου από το ΠΑΣΟΚ, από τη Νέα Δημο­κρα­τία, από το ΣΥΡΙΖΑ και από τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες και τη συνυ­πο­γρά­φει βου­λευ­τής από τη Δημο­κρα­τική Αρι­στερά. Είναι δηλαδή μια απαί­τηση σχεδόν όλων των πλευρών του Κοι­νο­βου­λίου ώστε να βρεθεί λύση πάνω σε αυτό το πρό­βλημα που έχει δημιουρ­γη­θεί.

Ποιο είναι το πρό­βλημα; Το πρό­βλημα είναι ότι, ξαφνικά, ανα­κα­λύ­φθηκε ότι εργα­ζό­με­νοι που είχαν προ­σλη­φθεί στη ΔΕΥΑΡ Ιαλυσού, δηλαδή στη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης Ιαλυσού, η οποία συγ­χω­νεύ­θηκε με βάση το νόμο του «Καλ­λι­κράτη» σε μια ενιαία ΔΕΥΑΡ, δεν είχαν προ­σλη­φθεί με τις «νόμιμες» δια­δι­κα­σίες το 2006, οκτώ χρόνια πριν. Αν δεν στα­μα­τή­σουν αυτές οι δια­δι­κα­σίες και αυτές οι μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές, να ζητούμε δηλαδή να βρεθούν (υπο­χρε­ω­τικά κάποιοι) ένοχοι για να απο­δο­μή­σουμε τις δημο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, τους ίδιους τους δήμους, την Περι­φέ­ρεια αλλά και την Κεντρική Κυβέρ­νηση, θα οδη­γη­θούμε σε εκχώ­ρηση κρί­σι­μων λει­τουρ­γιών και σταδίων ελέγχου ή της διοί­κη­σης σε ιδιώτες, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται.

Στη δική μας περί­πτωση η ΔΕΥΑΡ, όπως ξέρετε, είναι το νευρικό σύστημα της πόλης. Αν δεν λει­τουρ­γεί το δίκτυο της ΔΕΥΑΡ, δεν θα λει­τουρ­γή­σει η πόλη, θα «πεθάνει» η πόλη.

Στην περιοχή μας το νερό δεν είναι απλά το πολύ­τιμο εκείνο αγαθό το οποίο απο­τε­λεί αδια­πραγ­μά­τευτη υπο­χρέ­ωση της κοι­νω­νίας, της πολι­τείας να το παρέχει σε όλους τους πολίτες, αλλά έχει ταυ­τό­χρονα και ανα­πτυ­ξιακό χαρα­κτήρα. Δεν μπορείς σε μια του­ρι­στική περιοχή να έχεις έλλειψη νερού. Επο­μέ­νως, ο ρόλος και η τύχη της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης έχει να κάνει και με κοι­νω­νι­κούς σκοπούς αλλά και με ανα­πτυ­ξια­κούς σκοπούς. Η τύχη της ΔΕΥΑΡ της Ρόδου σήμερα απει­λεί­ται. Και η παρά­δοση του αγαθού του νερού απει­λεί­ται να μετα­φερ­θεί σε ιδιω­τικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Με την προ­τει­νό­μενη τρο­πο­λο­γία θερα­πεύ­ουμε μια άδικη μετα­χεί­ριση εξήντα τριών εργα­ζο­μέ­νων στη ΔΕΥΑΡ και ταυ­τό­χρονα μπαίνει φραγή σε κάθε προ­σπά­θεια πώλησής τους, δια­σφα­λί­ζο­ντας τη βιω­σι­μό­τητα της ίδιας της επι­χεί­ρη­σης και προ­στα­τεύ­ο­ντας το δημόσιο αγαθό του νερού. Με την προ­τει­νό­μενη ρύθμιση αίρο­νται οι αμφι­σβη­τή­σεις επί της νομι­μό­τη­τας μετα­φο­ράς των εργα­ζο­μέ­νων στις συγ­χω­νευ­θεί­σες κοι­νω­φε­λείς εται­ρείες και επι­χει­ρή­σεις ΟΤΑ και ΔΕΥΑΡ, σύμφωνα με το σκοπό του άρθρου 109 του ν. 3852/2010 και στο πλαίσιο της συνταγ­μα­τι­κής μέρι­μνας για ισότιμη αντι­με­τώ­πιση των πολιτών.

Πρέπει να σας πω ότι με την έναρξη ισχύος του ν. 3852/2010 το προ­σω­πικό των συγ­χω­νευ­μέ­νων κοι­νω­φε­λών επι­χει­ρή­σεων ΟΤΑ και Δημο­τι­κών Επι­χει­ρή­σεων Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης μετα­φέρ­θηκε στις νέες επι­χει­ρή­σεις και κατα­τά­χθηκε στις αντί­στοι­χες θέσεις με απόφαση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου τους.

Το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο, με μια σειρά απο­φά­σεων, έχει απο­φαν­θεί κατά τρόπο ορι­στικό σχετικά με το θέμα της μετα­φο­ράς του προ­σω­πι­κού συγ­χω­νευ­μέ­νων δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων. Ενδει­κτικά θα ανα­φερθώ μόνο στην πράξη 48/2012 η οποία ανα­φέ­ρει τα ακό­λουθα: «Σύμφωνα με τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες ρυθ­μί­σεις και δια­τά­ξεις κάθε δήμος μπορεί να έχει μια μόνο κοι­νω­φελή επι­χεί­ρηση. Σε περί­πτωση συνέ­νω­σης των δήμων συγ­χω­νεύ­ο­νται και οι κοι­νω­φε­λείς επι­χει­ρή­σεις τους σε μια και το προ­σω­πικό τους, που υπη­ρε­τεί με σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, μετα­φέ­ρε­ται στην νέα κοι­νω­φελή επι­χεί­ρηση με την ίδια εργα­σιακή σχέση».

Για τη νομι­μό­τητα της εν λόγω μετα­φο­ράς αρκεί το πραγ­μα­τικό γεγονός της απα­σχό­λη­σης του προ­σω­πι­κού στη συγ­χω­νευ­θείσα κοι­νω­φελή επι­χεί­ρηση σε σχέση εργα­σίας αορί­στου χρόνου, ανε­ξαρ­τή­τως του αν έχουν τηρηθεί οι νόμιμες δια­δι­κα­σίες με την πρό­σληψη ή μετα­φορά τους σε αυτήν και την απα­σχό­λησή τους σε τέτοιου είδους σχέσεις εργα­σίας, αφού τέτοια προ­ϋ­πό­θεση δεν τάσ­σε­ται ρητά, ούτε άλλωστε συνά­γε­ται και από το σκοπό του νόμου που συνιστά τη δια­τή­ρηση όλων των θέσεων εργα­σίας του προ­σω­πι­κού των κοι­νω­φε­λών επι­χει­ρή­σεων.

Εμείς ερχό­μα­στε σήμερα ουσια­στικά να επα­να­λά­βουμε μια παλιό­τερη ρύθμιση που έγινε από το Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου κ. Τάσο Καρα­μά­ριο και η οποία προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 64 του ν. 3801/2009, όπου απο­κα­θι­στά μια μετα­φορά εργα­ζο­μέ­νων της πρώην ΑΔΕΚ -μιας δημο­τι­κής επιχείρησης- και εγκρί­νει τη μετα­φορά τους στις νέες επι­χει­ρή­σεις του δήμου και από εκεί και μετά δια­τη­ρεί τις εργα­σια­κές σχέσεις.

Η τρο­πο­λο­γία, λοιπόν, που κατα­θέ­τουμε, που είναι σχεδόν αντι­γραφή παλαιό­τε­ρης ρύθ­μι­σης, αλλά­ζο­ντας μόνο τον όρο ΑΔΕΚ με τη ΔΕΥΑΡ, έχει ως εξής: «Η μετα­φορά των υπαλ­λή­λων των συγ­χω­νευ­θέ­ντων κοι­νω­φε­λών επι­χει­ρή­σεων ΟΤΑ και Δημο­τι­κών Επι­χει­ρή­σεων Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης ΔΕΥΑΡ, στις νέες κοι­νω­φε­λείς επι­χει­ρή­σεις ΟΤΑ και Δημο­τι­κές Επι­χει­ρή­σεις Ύδρευ­σης κι Απο­χέ­τευ­σης, σύμφωνα με το άρθρο 109 του ν. 3852/10, κατόπιν απο­φά­σεων του οικείου δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, ανε­ξάρ­τητα από τη δια­δι­κα­σία η οποία τηρή­θηκε με την πρό­σληψή του στις ανωτέρω επι­χει­ρή­σεις, θεω­ρεί­ται νόμιμη από την ημέρα λήψης των σχε­τι­κών απο­φά­σεων των ανωτέρω συμ­βου­λίων και νομίμως οι υπάλ­λη­λοι συνε­χί­ζουν να εργά­ζο­νται με σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου».