Κύριε Δήμαρχε, πράξτε το αυτονόητο!

Του Ηλία Ζωγρα­φίδη

Μία πολύ­παθη θητεία φτάνει στο τέλος της. Μία θητεία κατά τη διάρ­κεια της οποίας οι όλοι μας οπλι­στή­καμε με υπομονή μέχρι να τελειώ­σει, όλοι μας ανα­ρω­τη­θή­καμε αν έχει χαθεί η κοινή λογική, όλοι μας αισθα­νό­μα­στε ανα­κου­φι­σμέ­νοι που τελειώ­νει.

Δεν έχει τελειώ­σει ακόμη όμως και εσείς εξα­κο­λου­θείτε να είστε Δήμαρ­χος στο νησί.

Μέχρι να απο­φα­σί­σουν οι πολι­τι­κοί εγκέ­φα­λοι – ανε­γκέ­φα­λοι των Αθηνών τι θα πράξουν με το νησί μας και το πώς και το εάν θα το χωρί­σουν σε περισ­σό­τε­ρους δήμους, τα προ­βλή­ματα εξα­κο­λου­θούν να είναι εδώ και να ζητούν λύση. Τώρα ! Όχι μετά τις εκλογές!

Καθ’ όλη την διάρ­κεια της θητείας σας, δυστυ­χώς, δεν είδαμε την ποιό­τητα της ζωής μας να αλλάζει, προς τα πάνω του­λά­χι­στον. Δεν είδαμε καθα­ριό­τητα, δεν είδαμε πρό­γραμμα, δεν είδαμε στόχους, δεν είδαμε όραμα, δεν είδαμε έμπνευση, δεν είδαμε ελπίδα.

Στη Ρόδο της νέας εποχής, του 21ου αιώνα, στη Ρόδο που θέλουμε να υπε­ρη­φα­νευό­μα­στε ότι είναι το σταυ­ρο­δρόμι πολι­τι­σμών και παγκό­σμιος πόλος έλξης του­ρι­σμού, το νούμερο ένα πρό­βλημα στη ζωή των κατοί­κων ακούει στη λέξη : ΛΑΚΚΟΥΒΑ ! Μάλιστα, κύριε Δήμαρχε ! ΛΑΚΚΟΥΒΑ !

Δύσμοι­ροι συμπο­λί­τες μας πηγαι­νο­έρ­χο­νται καθη­με­ρινά από το Δημαρ­χείο προσ­δο­κώ­ντας για λίγο μπετό στις λακ­κού­βες έξω από τα σπίτια τους που έχουν βγάλει τα αμορ­τι­σέρ των αυτο­κι­νή­των τους και τα νεύρα τους εκτός λει­τουρ­γίας.

Μία από τις λακ­κου­βο­γε­νείς ζώνες του νησιού μας είναι η οδός και η πάροδος Ανδρέα Καρ­κα­βί­τσα στην περιοχή Ασγού­ρου, όπως απει­κο­νί­ζε­ται στις φωτο­γρα­φίες. Οι κάτοι­κοι έχουν γίνει πια γρα­φι­κοί με τις δια­μαρ­τυ­ρίες τους στο Δημαρ­χείο. Οι υπάλ­λη­λοι τους έχουν μάθει με τα ονόματά τους.

Τι να πει πια κανείς για την οδό Γ. Σεφέρη της οποίας το οδό­στρωμα τα τελευ­ταία 4 χρόνια προ­σο­μοιά­ζει περισ­σό­τερο με πίστα σκι υπερ­γι­γα­ντιαίου σλάλομ παρά με δρόμο Ευρω­παϊ­κής και δη του­ρι­στι­κής χώρας ο οποίος μάλιστα κατα­λή­γει και στο νοσο­κο­μείο της πόλης. Τα έχουμε πει, τα έχουμε ξαναπεί αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Πολύ περισ­σό­τερο από τις λακ­κού­βες, ένας ολό­κλη­ρος συνοι­κι­σμός, αυτός των ξυλουρ­γών, έχει σοβαρά προ­βλή­ματα. Οι συμπο­λί­τες μας που κατοι­κούν εκεί κιν­δυ­νεύ­ουν καθη­με­ρινά για να φύγουν από τα σπίτια τους προς τις δου­λειές τους και αντί­στροφα. Σας έχουν στείλει ήδη μάλιστα με τον πλη­ρε­ξού­σιο δικη­γόρο τους, κ. Σάββα Λυριστή, εξώδικη επι­στολή την οποία κοι­νο­ποί­η­σαν στον αξιό­τιμο κ. Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου. Με αυτήν δια­μαρ­τύ­ρο­νται για το ότι:

1) Η γέφυρα, μήκους περίπου 15 μ., η οποία συνδέει την Εθνική Οδό Ρόδου – Λίνδου (και είναι κάθετη προς αυτή), στο ύψος της περιο­χής Τσαΐρι, με το συνοι­κι­σμό Ξυλουρ­γών, βρί­σκε­ται από της κατα­σκευής της σε επίπεδο χαμη­λό­τερο του δρόμου, με απο­τέ­λε­σμα να έχουν συσ­σω­ρευ­τεί και να εξα­κο­λου­θούν συνεχώς να συσ­σω­ρεύ­ο­νται χώματα και απορ­ρίμ­ματα στους υπο­κεί­με­νους της γέφυρας αγωγούς και να έχει ανέλθει η κοίτη του ποταμού στο ύψος της γέφυρας.

Συνέ­πεια τούτου, είναι α) η υπέρ της γέφυρας ροή του ποταμού, σε ύψος που πολλές φορές με την παρα­μι­κρή βρο­χό­πτωση υπερ­βαί­νει το 1 μέτρο, β) ο λόγω της χει­μαρ­ρώ­δους πολλές φορές ροής του ποταμού πλήρης απο­κλει­σμός τους από και προς τις οικίες τους και τους χώρους εργα­σίας τους και γ) πολλές φορές η έκθεση των εαυτών τους σε τερά­στιο κίνδυνο ζωής, όταν για λόγους υγείας ή για άλλους σημα­ντι­κό­τα­τους λόγους, επι­βάλ­λε­ται για κάποιον από αυτούς να αψη­φή­σει τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες συν­θή­κες και να δια­σχί­σει την ως άνω γέφυρα.

Περαι­τέρω, η ως άνω γέφυρα δεν φέρει σήμερα προ­στα­τευ­τικά τοιχία ή κιγκλι­δώ­ματα, με απο­τέ­λε­σμα τα διερ­χό­μενα οχήματα και οι επι­βά­τες αυτών, να είναι έρμαια της χει­μαρ­ρώ­δους ροής του ποταμού. (Να σας θυμίσω τι έγινε στην Κρε­μα­στή;;;)

2) Ο αγρο­τι­κός ΚΟΙΝΟΣ δρόμος, μήκους περίπου ενός χιλιο­μέ­τρου, ο οποίος συνδέει την προ­α­να­φε­ρό­μενη γέφυρα με οικίες, από τις 02-01-2014 έχει πλήρως δια­βρω­θεί λόγω έντονης βρο­χο­πτώ­σεως και έχει κατα­στεί μη προ­σπε­λά­σι­μος, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­γκά­ζο­νται οι κάτοι­κοι αυτοί να περ­πα­τούν για ένα περίπου χιλιό­με­τρο επα­νει­λημ­μέ­νως καθη­με­ρινά, σε ένα ανη­φο­ρικό ή κατη­φο­ρικό, ανα­λό­γως, δύσβατο, λασπω­μένο μονο­πάτι προ­κει­μέ­νου να φτάσουν είτε στην οικία τους, είτε στο αυτο­κί­νητό τους, το οποίο και σταθ­μεύ­ουν πλησίον της προ­α­να­φε­ρό­με­νης γέφυρας, ενώ είναι πρα­κτικά αδύνατη η μετα­φορά βασικών υλικών αγαθών προς την οικία τους.

Να σημειω­θεί δε ότι μία απ΄ αυτές τις οικο­γέ­νειες έχει ένα τέκνο ηλικίας 3 ετών το οποίο πάσχει εκ γενετής από στένωση πνευ­μο­νι­κής αρτη­ρίας και ανά πάσα στιγμή μπορεί να απαι­τη­θεί η άμεση μετα­γωγή του σε νοσο­κο­μείο ή σε ιατρό ή η άμεση επί­σκεψη ιατρού στην οικία τους.

3) Ο ασφαλ­το­στρω­μέ­νος δρόμος που συνο­ρεύει δυτικά με τον ποταμό και ανα­το­λικά με κτήρια του συνοι­κι­σμού, έχει εξαι­τίας της ροής του ποταμού δια­βρω­θεί και έχει υπο­χω­ρή­σει σε μήκος περίπου 60 μ., σε πλάτος περίπου 3 μ. και σε ύψος περίπου 2 μ., ενώ εξα­κο­λου­θεί να υπο­χω­ρεί με κάθε ισχυρή βρο­χό­πτωση, θέτο­ντας σε άμεσο κίνδυνο α) τα διερ­χό­μενα οχήματα και τους επι­βά­τες αυτών, β) τα όμορα κτήρια και την στα­τι­κό­τητά τους καθώς και γ) τους υπο­κεί­με­νους του δρόμου αγωγούς ηλε­κτρι­σμού και ύδρευ­σης.

4) Δεν υφί­στα­ται κανένα τοιχίο αντι­στή­ρι­ξης μεταξύ του βουνού και των κτηρίων του συνοι­κι­σμού, με απο­τέ­λε­σμα τη συνεχή απο­σά­θρωση του βουνού, την κατο­λί­σθηση εξαι­τίας των βρο­χο­πτώ­σεων και τη συσ­σώ­ρευση τόνων χώματος έμπρο­σθεν των κτηρίων, των οικιών και των βιο­τε­χνι­κών χώρων, δημιουρ­γώ­ντας αυτο­νό­η­τους κιν­δύ­νους τόσο για τα κτήρια όσο και για τους ανθρώ­πους, αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Επίσης, οι κάτοι­κοι της οδού Λον­δί­νου στο Ροδίνι δια­μαρ­τύ­ρο­νται ότι στο φρύδι του πρανούς ύψους 7 και παρα­πάνω μέτρων απέ­να­ντι από τις κατοι­κίες τους βρί­σκε­ται μια μεγάλη πέτρα και ένα ετοι­μόρ­ροπο ερει­πω­μένο σπίτι. Κάθε φορά που βρέχει απο­κολ­λά­ται και ένα τμήμα του πρανούς, άλλες φορές μικρό­τερο και άλλες περισ­σό­τερο, πέφτουν πέτρες στο δρόμο και η μεγάλη πέτρα στο φρύδι τους πρανούς έχει πάρει κλίση προς το οδό­στρωμα και απο­τε­λεί έναν εν δυνάμει κίνδυνο για τους κατοί­κους της περιο­χής, τους περα­στι­κούς και όσους σταθ­μεύ­ουν τα αμάξια τους εκεί.

Πρέπει οπωσ­δή­ποτε και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η κλίση του πρανούς να γίνει πιο ήπια, να γίνουν τα απα­ραί­τητα μέτρα αντι­στή­ρι­ξης και να φύγει η επι­κίν­δυνη αυτή πέτρα από το φρύδι του πρανούς.

Τέλος, στην δια­σταύ­ρωση των οδών Ηλία Βενέζη και Γ. Σεφέρη, όπως και σε όλο το μήκος της περι­φε­ρεια­κής οδού εισόδου και εξόδου της πόλης απ΄ την περιοχή Κάτω Πέτρες θα πρέπει να τοπο­θε­τη­θούν προ­στα­τευ­τικά δίχτυα αφού ο κίν­δυ­νος απο­κόλ­λη­σης κάποιου τμή­μα­τος χώματος ή ολί­σθη­σης κάποιας πέτρας είναι σοβα­ρό­τα­τος.

Εκμε­ταλ­λευ­τείτε, λοιπόν, τις ημέρες που σας απο­μέ­νουν στο δημαρ­χιακό θώκο και πράξτε το αυτο­νό­ητο!