Πέθανε ο συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης

Ο συγ­γρα­φέας Περι­κλής Κορο­βέ­σης πέθανε σε ηλικία 79 ετών, μετά από νοση­λεία σε νοσο­κο­μείο.

Ο Έλληνας λογο­τέ­χνης, ποιητής, ακτι­βι­στής και πολι­τι­κός της αρι­στε­ράς είχε γεν­νη­θεί το 1941 στο Αργο­στόλι Κεφαλ­λη­νίας. Σπού­δασε uέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειο­λο­γία με τον Ρολάν Μπαρτ και παρα­κο­λού­θησε μαθή­ματα των Πιερ Βιντάλ-Νακέ, Μαρσέλ Ντετιέν, Κορ­νή­λιου Καστο­ριάδη και άλλων στο Παρίσι. Μετείχε από μικρή ηλικία στο κίνημα της αρι­στε­ράς και επί χούντας φυλα­κί­στηκε και εξο­ρί­στηκε.

Το πρώτο και πιο γνωστό του βιβλίο είναι οι Ανθρω­πο­φύ­λα­κες (1969), όπου περι­γρά­φο­νται τα βασα­νι­στή­ρια στα οποία προ­έ­βαινε η Χούντα των Συνταγ­μα­ταρ­χών, απο­τυ­πώ­νο­ντας και την προ­σω­πική του εμπει­ρία. Αρχικά κυκλο­φό­ρησε κρυφά, αλλά αργό­τερα μετα­φρά­στηκε σε πολλές γλώσσες. Έκτοτε δημο­σί­ευσε και άλλα βιβλία, όπως η Αρι­στερή Ανα­κύ­κλωση, οι Παρά­πλευ­ρες καθη­με­ρι­νές απώ­λειες, οι Γυναί­κες ευσε­βείς του πάθους, Η πολι­τική βία είναι πάντοτε φασι­στική, Στο κέντρο του περι­θω­ρίου και άλλα. Εκτός από πεζά, συνέ­γραψε και θεα­τρικά έργα (π.χ Tango Bar), αλλά και παιδικά. Εργά­στηκε ως αρθρο­γρά­φος στις εφη­με­ρί­δες Ελευ­θε­ρο­τυ­πία, Η Εποχή και στην Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών ενώ συνερ­γά­στηκε και με διάφορα περιο­δικά, πολι­τικά ή λογο­τε­χνικά, όπως η Γαλέρα.

«Χρεια­ζό­μα­στε, καταρ­χάς, πιστεύω, έναν νέο Δια­φω­τι­σμό. Γιατί με τον σκο­τα­δι­σμό δεν τελειώ­σαμε ακόμα, παρα­μο­νεύει πάντα στους δια­δρό­μους της εξου­σίας, στον λαϊ­κι­σμό και στα τηλε­ο­πτικά παρά­θυρα», έλεγε σε παλιό­τερη συνέ­ντευξή του στην LiFO. Το 1998 εξελέγη δημο­τι­κός σύμ­βου­λος στο Δήμο Αθη­ναίων, με το συν­δυα­σμό του Λέοντα Αυδή (ΚΚΕ) και αργό­τερα βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ στο ξεκί­νημα του. Το 2007 εκλέ­χθηκε στην Α΄πε­ρι­φέ­ρεια Αθηνών και μετείχε στη Διαρκή Επι­τροπή Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σεων της Βουλής που ήταν μέλος της Διπλω­μα­τι­κής Αντι­προ­σω­πείας για τη φιλία και συνερ­γα­σία με τα κοι­νο­βού­λια της Γεωρ­γίας, Νότιας Αφρικής και Σου­η­δίας. Το 2009 απο­χώ­ρησε από το κόμμα.

«Δεν είμαι πολι­τι­κός. Είμαι καταρ­χάς κοι­νω­νι­κός ακτι­βι­στής. Στην πολι­τική αρένα είχα βγει για το «μπούγιο», για να ενι­σχύσω την Αρι­στερά. Εκλέ­χτηκα βου­λευ­τής το 2009 (με τον ΣΥΡΙΖΑ), ξοδεύ­ο­ντας μόλις 150 ευρώ. Είχαν πάθει πλάκα οι συνά­δελ­φοι! Δεν είναι, ξέρεις, τόσο η ιδε­ο­λο­γική αναφορά όσο το ενδια­φέ­ρον για το κοινό καλό που είναι, ταυ­τό­χρονα, ατομικό. Δίνω προ­τε­ραιό­τητα στη δράση «από τα κάτω», με όλη την υπομονή και την επιμονή που απαιτεί. Όταν δεν γράφω ή μελετώ, πηγαίνω σε συζη­τή­σεις, ομιλίες, καλέ­σματα… Ευαι­σθη­το­ποιού­μαι, βέβαια, ιδιαί­τερα σε θέματα φυλακών, κρα­του­μέ­νων και αστυ­νο­μι­κής βίας», έλεγε τον Απρίλιο του 2014 στη LiFO.

«Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά, πλού­σιος όμως πολύ σε εμπει­ρίες. Έζησα ανοιχτά, ελεύ­θερα, σύμφωνα με τις επι­θυ­μίες μου, δίχως εξα­να­γκα­σμούς και συμ­βι­βα­σμούς. Ήμουν πάντα με την Εύα, που δεν δέχτηκε τον μισό Παρά­δεισο που της δόθηκε αλλά τον διεκ­δί­κησε ολό­κληρο, γι’ αυτό και δάγκωσε το Απα­γο­ρευ­μένο Μήλο – το θέμα του επό­με­νου βιβλίου μου. Χάρηκα το διά­βα­σμα, τη γραφή, τον έρωτα, τη δράση, τη δημιουρ­γία. Ταξί­δεψα, ξενι­τεύ­τηκα, έκανα δύο γάμους κι έναν γιο, ζω είκοσι χρόνια τώρα αγα­πη­μένα με την τελευ­ταία σύντροφό μου, τη Μαρία, με την οποία δεν παντρευ­τή­καμε για να μη χρεια­στεί να χωρί­σουμε! Τελώ σε έναν διαρκή ενθου­σια­σμό. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι ναι, την ευχα­ρι­στή­θηκα τη ζωή μου. Και ότι, του­λά­χι­στον, δεν θα πεθάνω ηλίθιος».