Περιορισμός δικαστικών «διακοπών» – Aρθρο του Προέδρου Πρωτοδικών Pόδου κ. I. Eυαγγελάτου

Toυ Προ­έ­δρου

Πρω­το­δι­κών Ρόδου

κ. Γιάννη Ευαγ­γε­λά­του

Από την ιστο­σε­λίδα:

dikastis.blogspot.com

Σύμφωνα με τον Κανο­νι­σμό Οργα­νι­σμού Δικα­στη­ρίων το δικα­στικό έτος αρχίζει στις 16 Σεπτεμ­βρίου και λήγει στις 15 Σεπτεμ­βρίου του επό­με­νου έτους. Το Δικα­στή­ριο παρα­μέ­νει διαρκώς σε λει­τουρ­γία, Χρι­στού­γεννα, Πάσχα και καλο­καίρι. Συνεπώς, είναι του­λά­χι­στον αστείο να γίνεται λόγος για «παρά­ταση» του δικα­στι­κού έτους, αφού είναι ανέ­φι­κτο να παρα­τα­θεί εκτός αν επα­νέλ­θουμε στο Ιου­λιανό ημε­ρο­λό­γιο… Η ανα­κοί­νωση λοιπόν των αρμο­δίων Υπουρ­γών ότι έχει ήδη απο­φα­σι­στεί η παρά­ταση του τρέ­χο­ντος δικα­στι­κού έτους, σημαί­νει προ­φα­νώς ότι θα υπάρξει περιο­ρι­σμός των δικα­στι­κών δια­κο­πών.

Είναι αμφί­βολο όμως, πόσοι πραγ­μα­τικά γνω­ρί­ζουν τι σημαί­νει «δικα­στι­κές δια­κο­πές».

Η λέξη «διακοπή» σημαί­νει προ­σω­ρινή ανα­στολή ενέρ­γειας ή δρα­στη­ριό­τη­τας που έχει ήδη ξεκι­νή­σει. Δια­κο­πές, δηλαδή είναι οι μέρες κατά τις οποίες δεν εργα­ζό­μα­στε για να ξεκου­ρα­στούμε.

Στις δικα­στι­κές δια­κο­πές όμως, δηλαδή από 1 Ιουλίου ως και 15 Σεπτεμ­βρίου, οι Δικα­στές δικά­ζουμε: Ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις, προ­σω­ρι­νές δια­τα­γές, ασφα­λι­στικά μέτρα, ανα­κο­πές, δια­τα­γές πλη­ρω­μής, εργα­τι­κές δια­φο­ρές και όσες άλλες δια­φο­ρές κριθεί ότι είναι επεί­γου­σες.

Τα δε τμήματα που συγκρο­τού­νται το ανωτέρω χρονικό διά­στημα είναι από δύο στα μικρό­τερα Πρω­το­δι­κεία ως έξι στα μεγα­λύ­τερα. Δηλαδή σε αρκετά Πρω­το­δι­κεία της Ελλάδος, λόγω των οργα­νι­κών θέσεων, αλλά και των κενών που υπάρ­χουν, οι Δικα­στές υπη­ρε­τούν από 1 Ιουλίου ως 8 Αυγού­στου ή από 9 Αυγού­στου ως 15 Σεπτεμ­βρίου. Δηλαδή υπη­ρε­τούν 38-39 μέρες, καθη­με­ρινά, ενώ το υπό­λοιπο διά­στημα που απο­μέ­νει χρη­σι­μο­ποιεί­ται όχι μόνο για να βγει η εκκρε­μό­τητα των προη­γού­με­νων μηνών, αλλά και για τις υπο­θέ­σεις που χρε­ώ­θηκε ο καθένας στο τμήμα δια­κο­πών.

Οι μέρες δε που απο­μέ­νουν για πραγ­μα­τική ξεκού­ραση χωρίς δικο­γρα­φίες είναι ελά­χι­στες και σίγουρα οι πιο λίγες από όλους τους εργα­ζό­με­νους. Το ίδιο συμ­βαί­νει και στα μεγα­λύ­τερα Πρω­το­δι­κεία που συγκρο­τού­νται τρία τμήματα των 25 ημερών, αφού εκεί πάντα η χρέωση είναι μεγα­λύ­τερη.

Όταν, λοιπόν, γίνεται λόγος τέλη Μαρτίου για περιο­ρι­σμό των δικα­στι­κών δια­κο­πών που ξεκι­νούν 1η Ιουλίου ανα­κύ­πτουν τα εξής ερω­τή­ματα:

1) Πώς απο­φα­σί­ζε­ται η «παρά­ταση» του δικα­στι­κού έτους, ενώ δεν ξέρουμε καν πότε θα λει­τουρ­γή­σουν ξανά κανο­νικά τα Δικα­στή­ρια;

2) Πόσο επι­κίν­δυνο είναι για τη δημόσια υγεία να δικά­ζουμε τον Ιούλιο με 40 βαθμούς μετά από παν­δη­μία στα δικα­στικά «μέγαρα» που δια­θέ­τουμε και στις εντελώς ακα­τάλ­λη­λες αίθου­σες για αυτές τις συν­θή­κες;

Από την απα­γό­ρευση της κυκλο­φο­ρίας θα περά­σουμε σε λιγό­τερο από 90 μέρες σε γεμάτα ακρο­α­τή­ρια;

3) Η έκδοση μιας πολι­τι­κής από­φα­σης απαιτεί από τους Δικα­στές να μελε­τή­σουν (και όχι απλά να δια­βά­σουν) την αγωγή, τις προ­τά­σεις του ενά­γο­ντος με τις οποίες συμπλη­ρώ­νε­ται και διορ­θώ­νε­ται η αγωγή, τους ισχυ­ρι­σμούς του ενα­γο­μέ­νου, τα σχετικά έγγραφα των δια­δί­κων, τη νομο­λο­γία και τη νομο­θε­σία, να απο­φα­σί­σουν και να γράψουν την απόφαση, δηλαδή τα εισα­γω­γικά, το σκε­πτικό και το δια­τα­κτικό της.

Απαιτεί πρω­τί­στως, όμως, νηφάλια και ήρεμη σκέψη. Πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό σε συν­θή­κες υπο­χρε­ω­τι­κού εγκλει­σμού;

4)Πόσο ανε­πη­ρέ­α­στοι και ψυχροί (όχι ψύχραι­μοι, αλλά ψυχροί!) πρέπει να παρα­μεί­νουν οι Δικα­στές όλο αυτό το διά­στημα για να κλεί­σουν τα αυτιά τους στο καθη­με­ρινό μέτρημα των νεκρών από τον κορω­νοϊό και να γράφουν τις απο­φά­σεις τους σαν να μη συμ­βαί­νει τίποτα έξω από την ερμη­τικά κλειστή πόρτα τους κι επο­μέ­νως να έχουν ελά­χι­στη χρέωση αργό­τερα;

5) Πόσο εύκολο είναι τελικά για τους Δικα­στές, οι οποίοι εργά­ζο­νται κυρίως στο σπίτι, να συνε­χί­σουν να εργά­ζο­νται όταν έχουν παιδιά και τα σχολεία είναι κλειστά;

6) Πόσο απλοϊκή είναι η σκέψη να «εργα­στούμε» πιο πολύ το καλο­καίρι, αφού τώρα δεν εργα­ζό­μα­στε, ξεχνώ­ντας ότι πηγαί­νουμε στην Υπη­ρε­σία για τα αυτό­φωρα, την ανά­κριση, τις προ­σω­ρι­νές δια­τα­γές και για κάποια ΜΟΔ και για όσους υπη­ρε­τούμε μακριά από τον τόπο κατοι­κίας μας, με πτήσεις που ακυ­ρώ­νο­νται και με ξενο­δο­χεία που κλεί­νουν, σε ένα καθε­στώς διαρ­κούς φόβου για το αν θα κολ­λή­σουμε τον ιό και αν θα τον μετα­φέ­ρουμε στις οικο­γέ­νειές μας;

Ως Δικα­στής, που υπηρετώ τη Δικαιο­σύνη στο όνομα του Ελλη­νι­κού λαού, νιώθω περή­φα­νος που η Δικαιο­σύνη παρα­μέ­νει η τελευ­ταία διέ­ξο­δος, το τελευ­ταίο οχυρό για κάθε πολίτη αυτής της χώρας και που αυτές τις δύσκο­λες για όλους ώρες δηλώνει παρούσα, στέ­κε­ται όρθια και είναι ακόμα εδώ για να κρα­τή­σει αλώβητη την κοι­νω­νική ειρήνη, την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τητα.

Όμως, ταυ­τό­χρονα, ως Δικα­στής, που ζω μέσα σε ένα κοι­νω­νικό σύνολο και όχι απο­κομ­μέ­νος από αυτό σε μια απο­στει­ρω­μένη γυάλα, όπως πιστεύ­ουν πολλοί για τους Δικα­στές, όταν διαβάζω αυτές τις εν θερμώ απο­φά­σεις ανησυχώ για το μέλλον της Δικαιο­σύ­νης, αφού δια­πι­στώνω για μια ακόμα φορά ότι λαμ­βά­νο­νται πρό­χειρα, βια­στικά και ευκαι­ριακά…