Αρθρο Γιώργου Νικητιάδη για την επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου

Αρθρο του τ. Υφυ­πουρ­γού Πο­λι­τι­σμού -Του­ρι­σμού Γιώρ­γου Νι­κη­τιά­δη

Η επέ­τειος της Εν­σω­μά­τω­σης της Δω­δε­κα­νή­σου με την Ελ­λά­δα, που γιορ­τά­ζου­με σή­με­ρα, όπως και κάθε άλλη Εθνι­κή επέ­τειος, απο­κτά ση­μα­σία και σπου­δαιό­τη­τα κυ­ρί­ως ως θη­σαυ­ρο­φυ­λά­κιο ιστο­ρι­κής μνή­μης χρή­σι­μο για να γνω­ρί­ζου­με το πα­ρελ­θόν και την Ιστο­ρία και να θω­ρα­κί­ζου­με την πο­ρεία μας για το μέλ­λον.

Το θε­τι­κό πρό­ση­μο αυτής της ση­με­ρι­νής ιστο­ρι­κής επε­τεί­ου σχε­τί­ζε­ται με την αστεί­ρευ­τη δύ­να­μη των Δω­δε­κα­νή­σιων να κα­τα­φέ­ρουν για εκα­το­ντά­δες χρό­νια να δια­τη­ρή­σουν κάτω από διά­φο­ρους κα­τα­κτη­τές (Ιπ­πό­τες-Τούρ­κους-Ιτα­λούς) την γλώσ­σα μας, τα ήθη και έθιμα , τη θρη­σκεία μας και πάνω απ’ όλα το μο­να­δι­κό πάθος να «Εί­μα­στε Έλ­λη­νες».

Αυτό το πάθος για την Ελ­λά­δα που εν­σω­μα­τώ­νει μέσα του χι­λιά­δες χρό­νια Ελ­λη­νι­κής Ιστο­ρί­ας και που για τους Δω­δε­κα­νή­σιους εκτός από Παρ­θε­νώ­νες και Χρυ­σούς Αιώ­νες εκ­φρά­ζε­ται με κο­ρυ­φαί­ες μορ­φές και δη­μιουρ­γί­ες όπως τον αρ­χαίο Ιατρό Ιπ­πο­κρά­τη τον Κώο , την Ακρό­πο­λη της Λίν­δου και τον αρ­χαίο σοφό Κλε­ό­βου­λο , την απο­κά­λυ­ψη του Ιω­άν­νη , το μύθο με τον Κύ­κλω­πα και τον Πο­σει­δώ­να που γέν­νη­σε τη Νί­συ­ρο και βρί­σκε­ται ως γλυ­πτό στην Ανα­το­λι­κή Με­τώ­πη του Παρ­θε­νώ­να στο Μου­σείο της Ακρό­πο­λης και τόσα άλλα.

Πέρα ωστό­σο από τα θε­τι­κά πρό­ση­μα που κά­νουν κάθε κά­τοι­κο της ακρι­τι­κής Δω­δε­κα­νή­σου να αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη να είναι Έλ­λη­νας και να θέλει να αγω­νί­ζε­ται διαρ­κώς για κάθε κομ­μά­τι γης και θά­λασ­σας που μυ­ρί­ζει Ελ­λά­δα στο τόπο του , υπάρ­χουν δυ­στυ­χώς και στιγ­μές μιας άλλης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που δεν θέ­λου­με ούτε να ζούμε ούτε να σκε­φτό­μα­στε. Ανα­φέ­ρο­μαι στην πα­τρί­δα που θυ­μά­ται τα νησιά της μόνο για τις πα­ρα­λί­ες της και τις θά­λασ­σες της τη θε­ρι­νή πε­ρί­ο­δο. Μιλάω για την πα­τρί­δα που θυ­μά­ται τα νησιά μας μόνο όταν χρειά­ζε­ται να προ­σθέ­σουν χρή­μα­τα στον κρα­τι­κό κορ­βα­νά από τα έσοδα του Του­ρι­σμού (και προ­σθέ­τουν πολλά εκα­τομ­μύ­ρια ).

Μιλάω για την πα­τρί­δα που επέ­τρε­ψε στον απέ­να­ντι γεί­το­να να δη­μιουρ­γή­σει γκρί­ζες ζώνες στο Αι­γαίο.

Την πα­τρί­δα που έχει μέν θω­ρα­κί­σει τα νησιά μας με δυ­νά­μεις ικα­νές να τα υπε­ρα­σπι­σθούν από οποιον­δή­πο­τε, αλλά ξεχνά να θω­ρα­κί­σει και τους κα­τοί­κους των νη­σιών μας ώστε να έχου­νε για­τρούς, να μην αι­σθά­νο­νται εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νοι, να μην νιώ­θουν χωρίς συ­γκοι­νω­νί­ες πλήρη απο­μό­νω­ση.

Οι Δω­δε­κα­νή­σιοι πα­ρέ­μει­ναν για εκα­το­ντά­δες χρό­νια Έλ­λη­νες. Και θα αι­σθά­νο­νται πά­ντο­τε έτσι. Θα είναι πάντα φύ­λα­κες των συ­νό­ρων μας. Θα στέ­κο­νται φρου­ροί γιατί έτσι νοιώ­θουν. Το ένοιω­θαν πάντα, ακόμη και τους δύ­σκο­λους χρό­νους που βρι­σκό­ντου­σαν υπό κα­το­χή . Τους χρό­νους που ο με­γά­λος Δω­δε­κα­νή­σιος ποι­η­τής, Φώτης Βα­ρέ­λης έγρα­φε ότι «Απόψε κρυ­φο­μί­λη­σε η Λευ­τε­ριά με μένα. Πά­ψε­τε Δω­δε­κά­νη­σα νάστε συλ­λο­γι­σμέ­να»

Έτσι ένοιω­θε. Συ­νο­μι­λού­σε με την Λευ­τε­ριά στον ύπνο του κι αυτή τον κα­θη­σύ­χα­ζε . Έτσι συ­νο­μι­λεί η Λευ­τε­ριά με κάθε Δω­δε­κα­νή­σιο. Και­ρός να αρ­χί­σει και η Πα­τρί­δα να συ­νο­μι­λεί πε­ρισ­σό­τε­ρο μαζί του.