Ανασφάλεια νησιωτών για τις αφίξεις… Αθηναίων

Οταν η θάλασσα είναι το φυσικό σύνορο, είναι επόμενο να νιώθεις προ­στα­τευ­μέ­νος. Ομως οι αφίξεις των τελευ­ταίων ημερών στα νησιά, είτε από «επα­να­πα­τρι­ζό­με­νους» φοι­τη­τές και εργα­ζό­με­νους ή από ανθρώ­πους που δια­θέ­τουν κατοι­κία σε ένα από αυτά και ανα­ζη­τούν την απο­μό­νωση, προ­κα­λεί ανα­σφά­λεια στους νησιώ­τες. Αιτία δεν είναι άλλη από την απουσία, στα περισ­σό­τερα νησιά, επαρκών –ακόμα και για τις καλές ημέρες– υπο­δο­μών υγείας. Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ζήτησε χθες να επι­τρα­πεί η μετα­κί­νηση προς τα νησιά μόνο των μόνιμων κατοί­κων και όσων έχουν σοβαρή εργασία, ενώ ορι­σμέ­νοι δήμοι, όπως της Αμοργού, κάλεσαν οποιον­δή­ποτε έχει συμ­πτώ­ματα ή έχει πρό­σφατα ταξι­δέ­ψει στο εξω­τε­ρικό να… μείνει μακριά.

Το φαι­νό­μενο είναι πιο έντονο στις Κυκλά­δες. «Κάποιοι έχουν την αίσθηση ότι είμαστε απο­μο­νω­μέ­νοι. Γι’ αυτό και τις προη­γού­με­νες ημέρες όλοι ήταν ψύχραι­μοι», λέει στην «Κ» η Αγγε­λική Απέργη, μόνιμη κάτοι­κος της Τήνου. «Τις τελευ­ταίες ημέρες όμως βλέ­πουμε ξαφνικά να έρχο­νται και Αθη­ναίοι που έχουν εξοχικά στο νησί. Αυτό μας προ­κα­λεί ανα­σφά­λεια, όλη η υποδομή του νησιού για τον κορω­νοϊό είναι… ένα κοντέι­νερ έξω από το κέντρο υγείας».

Η εικόνα δεν είναι παντού η ίδια. «Αυτό που ενοχλεί περισ­σό­τερο τον κόσμο εδώ είναι ότι δεν θα αρχίσει η σεζόν τον Απρίλιο. Πολλοί είναι υπερ-χρεωμένοι και σκέ­φτο­νται τα δάνεια. Κατά τα άλλα νομί­ζουν ότι ποτέ δεν θα φτάσει σε εμάς», λέει η Εύη Κωβαίου, κάτοι­κος της Σαντο­ρί­νης. «Παρά τις εκκλή­σεις του δήμου, μέχρι την Παρα­σκευή όλα τα μπαρ και τα εστια­τό­ρια ήταν γεμάτα. Ακόμα και το Σάββατο, σε κάποιους που είχαν μείνει ανοι­χτοί επειδή κάνουν delivery, είχαν μαζευ­τεί παρέες. Τι να σου κάνει η Πολι­τεία, άμα δεν βάζουμε εμείς μυαλό».

Στην Αμοργό, ο δήμαρ­χος ζήτησε από όσους έχουν συμ­πτώ­ματα που μπορεί να παρα­πέ­μπουν σε κορω­νοϊό ή ανήκουν σε κάποια ευπαθή ομάδα να μην έρχο­νται στο νησί. «Τις τελευ­ταίες ημέρες έχει αυξηθεί η προ­σέ­λευση του κόσμου», λέει ο δήμαρ­χος Λευ­τέ­ρης Καρα­ΐ­σκος. «Επέ­στρε­ψαν πολλοί Αμορ­για­νοί, αλλά ήρθαν και άλλοι, με σπίτια στο νησί. Oμως στα καράβια δεν λαμ­βά­νο­νται μέτρα προ­στα­σίας, στο νησί δεν υπάρ­χουν υπο­δο­μές για σοβαρά περι­στα­τικά. Ζητή­σαμε λοιπόν να δείξει ο κόσμος υπευ­θυ­νό­τητα και να μη θέσει ούτε τον εαυτό του ούτε εμάς σε κίνδυνο».

Ανάλογη είναι η εικόνα και σε άλλα νησιά του Αιγαίου. «Τις πρώτες ημέρες η κατά­σταση ήταν χαλαρή, τα παιδιά ήταν στους δρόμους, ο κόσμος έβγαινε έξω. Επειδή δεν έχει πουθενά συνω­στι­σμό, νιώθει ο κόσμος πιο προ­στα­τευ­μέ­νος. Η μεγα­λύ­τερη ανη­συ­χία μας είναι να μη στα­μα­τή­σει ο ανε­φο­δια­σμός τρο­φί­μων και φαρ­μά­κων», λέει η Μαρία Τζίβα, κάτοι­κος της Μύρινας στη Λήμνο. «Πριν από μερικές ημέρες ήρθε ένα πλοίο και είχε έναν άνθρωπο με συμ­πτώ­ματα του κορω­νοϊού και, όπως κατα­λα­βαί­νετε, αυτό προ­κά­λεσε μεγάλη ανα­στά­τωση στο νησί. Ευτυχώς εξε­τά­στηκε και ήταν αρνη­τι­κός. Μετά άρχισαν να επι­στρέ­φουν στο νησί Λήμνιοι φοι­τη­τές που ζουν σε άλλες πόλεις – ξέρω μια περί­πτωση ανθρώ­πων από την Καστο­ριά, που εργά­ζο­νται εδώ, οι οποίοι πήγαν κι έφεραν στη Λήμνο τους ηλι­κιω­μέ­νους γονείς τους γιατί αισθά­νο­νται πιο ασφα­λείς εδώ. Μόνο που εδώ αν κολ­λή­σει ένας, κολλούν όλοι».

Στη Ρόδο τις τελευ­ταίες ημέρες ο καβγάς αφο­ρούσε την κρουα­ζιέρα. «Κάποιοι τοπικοί άρχο­ντες επέ­τρε­ψαν εν μέσω όλης αυτής της κατά­στα­σης να προ­σεγ­γί­σουν κρουα­ζιε­ρό­πλοια και φυσικά αυτό εξόρ­γισε όλο το νησί, πλην λίγων που επω­φε­λή­θη­καν», λέει ο Δημή­τρης Αδα­μά­κης, αρχι­τέ­κτο­νας. «Κατά τα λοιπά, η κυκλο­φο­ρία στους δρόμους είναι μηδα­μινή, οι συγκοι­νω­νίες άδειες, θα δεις κόσμο μόνο στις παρα­λίες και εκεί όχι σε παρέες. Το παρά­ξενο είναι ότι οι Ροδίτες, που είμαστε… γνωστοί ξερόλες και απεί­θαρ­χοι, έχουμε σε αυτή την περί­πτωση πει­θαρ­χή­σει».

Αντί­θετα, η ακρι­τική Γαύδος παρα­μέ­νει εντελώς απο­μο­νω­μένη. «Είχαμε απα­γο­ρευ­τικό, δεν έχει πιάσει καράβι για ημέρες», λέει η δήμαρ­χος Μανωλία Στε­φα­νάκη. «Το νησί αυτή την εποχή έχει περίπου 100 άτομα δια­σκορ­πι­σμένα σε τρεις οικι­σμούς. Είμαστε… μεταξύ μας. Το μόνο που φοβό­μα­στε είναι πως έχουμε πολλούς ηλι­κιω­μέ­νους, συχνά με προ­βλή­ματα υγείας. Κατά τα άλλα έχουμε μάθει να ζούμε απο­κλει­σμέ­νοι».

πηγή kathimerini.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ