Mπενέτος Σπύρου: Μήνυση κατά Άδωνι για «μπάχαλο στην υγεία»

Ο δήμαρ­χος Λειψών και υπο­ψή­φιος Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου Μπε­νέ­τος Σπύρου, μίλησε στους δημο­σιο­γρά­φους της Κω και ανέλυσε τους λόγους που τον ώθησαν στην απόφαση της μετα­πή­δη­σης από τον πρώτο βαθμό τοπικής αυτο­διοί­κη­σης στο δεύτερο, ενώ ανα­φέρ­θηκε στον τρόπο που λει­τούρ­γη­σαν τα κόμματα και το κράτος από την μετα­πο­λί­τευση έως σήμερα. «Το ’74 ψηφί­σαμε με δημο­ψή­φι­σμα κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία, της οποίας βασικός πυλώνας είναι τα κόμματα. Πείτε μου, πότε έγινε στην Ελλάδα συζή­τηση σοβαρή για το κόμμα, τι είναι το κόμμα, ποια η σχέση του με την κυβέρ­νηση, με το κράτος, με την κοι­νω­νία και τους θεσμούς; Εδώ στην κυριο­λε­ξία υπήρξε εισβολή του κόμ­μα­τος στο κράτος, παρ­κά­ρι­σμα της κομ­μα­το­κρα­τίας μέσα στο κράτος και διάλυση του κράτους. Αυτό που έχει γίνει στην Ελλάδα είναι ότι, τα κόμματα έχουν δια­λύ­σει με τις παρεμ­βά­σεις τους ό,τι ζωντανό κύτταρο έχει απο­μεί­νει στην κοι­νω­νία» είπε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Παράλ­ληλα, εξέ­φρασε τη θέση πως, είναι μονό­δρο­μος να στηθούν κόμματα με θεσμικό ρόλο, με αξιακή πλατ­φόρμα τερά­στια, ούτως ώστε να παίξουν το ρόλο που πρέπει να παίξουν στην κοι­νω­νία. «Αυτή είναι η σημε­ρινή μου προ­σπά­θεια» τόνισε, ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας ωστόσο πως,«θέλουμε τη στήριξη των κομ­μά­των, απλά πρέπει να κατα­λά­βουν τα κόμματα ότι πρέπει να σεβα­στούν την πολι­τική αυτο­νο­μία των θεσμών της κοι­νω­νίας». Ως θεσμούς της κοι­νω­νίας χαρα­κτή­ρισε την αυτο­διοί­κηση, τον συνε­ται­ρι­σμό, το συν­δι­κάτο. «Αυτό το οποίο πήγαμε να οικο­δο­μή­σουμε, κατα­φέ­ραμε να το δια­λύ­σουμε. Ε, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πρέπει να ξαναρ­χί­σουμε από την αρχή» σημεί­ωσε.

Στη συνέ­χεια, ανα­φέρ­θηκε στις ουκ ολίγες παρεμ­βά­σεις του στα κέντρα λήψης των απο­φά­σεων κεντρικά και περι­φε­ρειακά και στις προ­τά­σεις του σε συνέ­δρια και συνε­δριά­σεις ανω­τά­των οργάνων, όπως λ.χ. η θέση του ότι, έπρεπε να είχαμε διεκ­δι­κή­σει να είναι όλο το Αιγαίο μία Περι­φέ­ρεια και όχι να ανα­λω­νό­μα­στε σε μία «τεχνητή σύγκρουση» και «ψευ­το­δι­λήμ­ματα» ανάμεσα σε Κυκλά­δες και Δωδε­κά­νησα και οι τότε νομαρ­χίες να είναι παραρ­τή­ματα αυτής της ενιαίας περι­φε­ρεια­κής ενό­τη­τας,είναι κατα­τε­θει­μένη από το ‘88.

«Όταν ξεκί­νησε η συζή­τηση για τον «Καπο­δί­στρια» – πριν το ’88, είχα πει το εξής: Για να ξεπε­ρά­σουμε το ψευ­το­δί­λημμα της ανα­γκα­στι­κής ή μη συνέ­νω­σης, πριν απ’ όλα πρέπει να μιλή­σουμε σ’ αυτή τη χώρα για τον ανα­πτυ­ξιακό της προ­σα­να­το­λι­σμό» είπε, εξη­γώ­ντας πως αυτό σήμαινε, ολο­κλή­ρωση του μοντέ­λου της ισόρ­ρο­πης ανά­πτυ­ξης ανά μικρό ή μεγάλο νησί, τα κενά του ενός να καλύψει διπλανό νησί ή συστάδα νησιών, κ.ο.κ., ενταγ­μένα όλα σ’ ένα ενιαίο εθνικό στρα­τη­γικό ανα­πτυ­ξιακό σχε­δια­σμό, δίνο­ντας μάλιστα και ένα πολύ χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, να γίνει το Καστε­λό­ριζο πύλη της Ε.Ε., τελω­νιακό κέντρο. «Ποτέ δεν έγινε αυτό. Αν είχε γίνει από τότε, σήμερα δεν θα είχαμε ούτε ζητή­ματα υφα­λο­κρη­πί­δας, ούτε γκρίζων ζωνών, ούτε ΑΟΖ. Τόσο πίσω είμαστε στη χάραξη στρα­τη­γι­κής» σημεί­ωσε.

«Η αυτο­διοί­κηση θα φέρει την ανά­πτυξη. Αυτό το κράτος είναι ανίκανο, ανή­μπορο, αδύναμο και δεν εγγυά­ται καμία προ­ο­πτική για τον τόπο. Άρα, η περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη είναι η μόνη ελπίδα» είπε, προ­σθέ­το­ντας πως, «όλα αυτά, σε συνάρ­τηση με διάφορα άλλα πράγ­ματα, με έκαναν να αντι­δράσω και μετά από μία συζή­τηση με φίλους, απο­φα­σί­σαμε να ανα­λά­βουμε αυτή την πρω­το­βου­λία». Όσον αφορά στο κατά πόσο ένας υπο­ψή­φιος είναι ανε­ξάρ­τη­τος, («είναι της μόδας να παρου­σιά­ζο­νται κάποιοι ως ανε­ξάρ­τη­τοι» όπως είπε), θέση του είναι πως, «το ανε­ξάρ­τη­τος ή μη, το κατα­δει­κνύει η πολι­τική δια­δρομή του καθενός».

Στη συνέ­χεια, υπεν­θύ­μισε θέσεις και απόψεις του από το παρελ­θόν, όπως λ.χ. ότι, η κυρί­αρχη πολι­τική αντί­θεση στην Ελλάδα δεν είναι ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. αλλά αθη­ναϊκό κράτος – ελλη­νική περι­φέ­ρεια, όχι στην μονο­καλ­λιέρ­γεια του του­ρι­σμού αλλά να τον στη­ρί­ξουμε πάνω στην ντόπια παρα­γωγή και οικο­νο­μία και ακόμα πως, πρέπει να οικο­δο­μή­σουμε κοι­νω­νίες 365 ημερών και όχι λίγων μηνών. «Ο πολίτης των λίγων μηνών, δεν είναι πολίτης ενεργός αλλά πολίτης μαριο­νέτα που δεν μπορεί να παράξει ούτε οικο­νο­μία, ούτε έχει ταυ­τό­τητα. Αυτός ο πολίτης πολλές φορές μπορεί να παράξει κα βαρ­βα­ρό­τητα» τόνισε, προ­σθέ­το­ντας πως,«εάν δεν έχεις αυτούς τους πολίτες και αυτόν τον τόπο οργα­νω­μένο θεσμικά, λει­τουρ­γικά, αυθε­ντικά σε σχέση με την ταυ­τό­τητά του, πώς θα προ­χω­ρή­σεις μπροστά;».

Ως ένδειξη της κατά­στα­σης, ανα­φέρ­θηκε στην πρό­σφατη σύσκεψη της Περι­φέ­ρειας στη Ρόδο σχετικά με το χωρο­τα­ξικό του του­ρι­σμού, λέγο­ντας πως «κάποιοι ανα­κά­λυ­ψαν ξαφνικά την μονο­καλ­λιέρ­γεια του του­ρι­σμού. Όταν τους τα λέγαμε από την δεκα­ε­τία του ’80, μας αντι­με­τώ­πι­ζαν ειρω­νικά», τονί­ζο­ντας πως, «η κρίση στον του­ρι­σμό δεν είναι οικο­νο­μική αλλά δομικού χαρα­κτήρα, γιατί είχαμε τρα­βή­ξει λάθος δρόμο. Επι­τέ­λους, κάποιοι πρέπει να ζητή­σουν συγνώμη, να κάνουν την αυτο­κρι­τική τους. Δεν μπορούν να λένε ότι, παρου­σιά­ζουν το νέο. Δεν είναι το νέο, είναι το πολύ παλιό και επειδή στοι­χειώ­δεις κανόνες ηθικής και δεο­ντο­λο­γίας λένε ότι, αυτός που έσφαλε μία, δύο, τρεις φορές δεν μπορεί να εγγυ­η­θεί την ανα­τροπή και το νέο, κάποιοι πρέπει να το κατα­λά­βουν και σιωπηλά να τρα­βη­χτούν στην πάντα, μήπως και βοη­θή­σουμε όλοι μαζί αυτή την πατρίδα».

Τα κύρια ζητή­ματα ανά­πτυ­ξης

Ως κύριο ζήτημα για την περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη, ο κ. Σπύρου ανέφερε τη νησιω­τι­κό­τητα. Αφού έκανε λόγο για τις εδώ και πολλά χρόνια ανα­φο­ρές του στο θέμα τονί­ζο­ντας πως, «δεν πάει άλλο, πρέπει να αντι­δρά­σουμε», σημεί­ωσε πως, τα κύρια σημεία της νησιω­τι­κό­τη­τας είναι: α) το ακτο­πλοϊκό (προ­σπε­λα­σι­μό­τητα – προ­σβα­σι­μό­τητα), β) η υγεία και γ) οι Δ.Ο.Υ. (τις δια­λύ­σανε).

«Πρέπει να ανα­δει­χθεί η τοπι­κό­τητα με σεβασμό, με αυθε­ντι­κό­τητα, με σωστή οργά­νωση και αγάπη για τους τόπους μας» είπε και ως παρά­δειγμα, ανέφερε το παρελ­θόν της Κω με τα πολλά εργο­στά­σια τομάτας ή τον Ιππο­κράτη και την περι­βό­ητη ιατρική σχολή που χάθηκε λόγω μη δυνα­μι­κής διεκ­δί­κη­σης…

«Έχουμε δεχτεί τρία δολο­φο­νικά σχεδόν ή αυτο­κτο­νικά χτυ­πή­ματα. Το πρώτο αφορά στο χάσιμο της ΔΑΝΕ, το δεύτερο στον εκφυ­λι­σμό του ΔΗΦΟΔΩ και το τρίτο στο κλεί­σιμο της Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου. Δεν άνοιξε ρου­θούνι. Ποια ήταν η αντί­δραση του Επι­με­λη­τη­ρίου; Ποιος είναι ο ρόλος των Επι­με­λη­τη­ρίων» ανα­ρω­τή­θηκε, ενώ δεν άφησε στο απυ­ρό­βλητο το ΤΕΕ για το χωρο­τα­ξικό μπάχαλο, ούτε τον ΠΙΣ (Πανελ­λή­νιο Ιατρικό Σύλλογο) για το δια­λυ­μένο σύστημα υγείας. «Δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Είναι οι εν δυνάμει σύμ­βου­λοι της πολι­τείας απέ­να­ντι στις πολι­τι­κές που πρέπει να χαρα­χτούν σε μία χώρα» τόνισε.

Δεν παρέ­λειψε να ανα­φερ­θεί και στο μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο, ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας πως «το ακτο­πλοϊκό ενώ είναι δημόσιο αγαθό, δηλαδή, το πλοίο μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί έργο υπο­δο­μής όπως είναι η γραμμή του τρένου και το βαγόνι, δεν εφαρ­μό­ζε­ται (υπάρχει σχετική απόφαση του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου). Προς αυτή την κατεύ­θυνση, πρέπει να καθο­ρι­στεί ένα ελά­χι­στο δημόσιο συγκοι­νω­νιακό δίκτυο και παράλ­ληλα να δια­μορ­φω­θεί ένας φορέας υλο­ποί­η­σης, δηλαδή, κάτι αντί­στοιχο με τον ΟΣΕ ή το ΚΤΕΛ». Κατέ­ληξε λέγο­ντας: «Σε αυτά τα θέματα ποτέ δεν ανοί­ξανε συζή­τηση, ποτέ δεν την ήθελαν και ό,τι γινό­τανε, γινό­τανε κάτω από το τραπέζι».

Μόνη ελπίδα η αυτο­διοί­κηση

Ως «μονα­δική ελπίδα για να προ­χω­ρή­σουμε μπροστά» χαρα­κτή­ρισε ο υπο­ψή­φιος περι­φε­ρειάρ­χης την Τοπική Αυτο­διοί­κηση. «Ο πολίτης, σύμφωνα με το ευρω­παϊκό δίκαιο, θέλει όσο γίνεται πιο κοντά του τις Υπη­ρε­σίες, διότι, δεν μπορεί κανένα κράτος να λύσει τα όποια προ­βλή­ματα».

Σε αυτό το σημείο, ανα­φέρ­θηκε στους ανα­λυ­τές της θεωρίας της εξάρ­τη­σης και της άμεσης ανά­πτυ­ξης, οι οποίοι λέγανε από τη δεκα­ε­τία του ’50: Σε μια περι­φε­ρειακή χώρα και σε μια πορεία μετά­βα­σης (τότε μιλού­σαν για τη μετά­βαση στον σοσια­λι­σμό, ενώ τώρα μιλούν για εκσυγ­χρο­νι­σμό, μεταρ­ρυθ­μί­σεις…), όταν θελή­σεις τις αλλαγές να τις κάνεις μέσα από το κράτος, επειδή το κράτος έχει συγκε­κρι­μέ­νες δομές και έχει δια­μορ­φώ­σει μία αντί­ληψη γρα­φειο­κρα­τική και είναι δυσκί­νητο και απάν­θρωπο πολλές φορές, έχεις δύο φόβους. Ο ένας είναι, αυτό το κράτος να σε αφο­μοιώ­σει και να σε κάνει υπο­χεί­ριό του και τελικά να παίξεις το δικό του ρόλο και όχι το δικό σου (αυτό έχει απο­δεί­ξει η ιστορία) και ο άλλος, να σε πετάξει έξω από τους στόχους σου και τα οράματά σου. Άρα, δεν παίζεις με το κράτος, αλλά με τους θεσμούς της κοι­νω­νίας (αυτο­διοί­κηση, συν­δι­κάτο, συνε­ται­ρι­σμοί). «Δυστυ­χώς, όμως, η κομ­μα­το­κρα­τία η οποία εισέ­βαλε στο κράτος, διέλυσε όλη αυτή την προ­σπά­θεια. Πρέπει να επα­νέλ­θουμε ξανά στο προ­σκή­νιο σαν πολίτες, σαν κοι­νω­νία, δια­φο­ρε­τικά νομίζω ότι, δεν πρό­κει­ται να αλλάξει τίποτα», είπε, τονί­ζο­ντας: «Δρόμος υπάρχει. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, στραβά αρμε­νί­ζουμε». Θέση και άποψή του είναι πως, «η τοπική αυτο­διοί­κηση έχει ρόλο και λόγο να παρέμ­βει σε ό,τι συμ­βαί­νει στον τόπο

Ο ρόλος της περι­φε­ρεια­κής αυτο­διοί­κη­σης

«Ο ρόλος της περι­φε­ρεια­κής αυτο­διοί­κη­σης δεν είναι να κάνει κατα­γραφή έργων και να υπό­σχε­ται ότι θα κάνει εργάκι εδώ εργάκι εκεί… Αφού κάθε τοπική κοι­νω­νία δια­μορ­φώ­σει ένα ολο­κλη­ρω­μένο ανα­πτυ­ξιακό σχε­δια­σμό και τα κενά της καλύ­πτο­νται από διπλα­νές κοι­νω­νίες, όπως προείπα, εκεί ο ρόλος της περι­φε­ρεια­κής αυτο­διοί­κη­σης είναι πολύ σημα­ντι­κός. Είναι ο ρόλος που θα ενώσει όλα αυτά τα κομ­μά­τια προς μια συνο­λική στρα­τη­γική» ξεκα­θά­ρισε.

Σχο­λιά­ζο­ντας τους συνυ­πο­ψη­φί­ους του Γ. Μαχαι­ρίδη και Γ. Χατζη­μάρκο, περιο­ρί­στηκε στο εξής: «Δεν υπάρ­χουν καλοί και κακοί περι­φε­ρειάρ­χες, αλλά καλές ή κακές πολι­τι­κές και απόψεις. Αυτές οι απόψεις είναι χρε­ω­κο­πη­μέ­νες. Κρα­τι­στής ο ένας, ο άλλος από μία θέση που δεν κατά­λαβε τον ρόλο του (επι­με­λη­τή­ριο)».

Ο ρόλος του πολίτη

«Στο τοπίο που έχει δια­μορ­φω­θεί, ο πολίτης δυσκο­λεύ­ε­ται να πεισθεί. Πρέπει να επα­να­κτή­σουμε την εμπι­στο­σύνη του και να του πούμε ότι, εσύ είσαι ο πρω­τα­γω­νι­στής αυτής της ιστο­ρίας και πρέπει να μπεις μπροστά» η θέση του.

Αξίζει να ανα­φέ­ρουμε ότι, ονόματα που θα στε­λε­χώ­σουν το ψηφο­δέλ­τιο της παρά­τα­ξης του κ. Σπύρου «Νησιώ­τικη Ανα­τροπή» δεν ανα­φέρ­θη­καν (η ανα­κοί­νωση κάποιων πρώτων ονο­μά­των θα γίνει την ερχό­μενη εβδο­μάδα), παρά το γεγονός ότι, τον συνό­δευαν οι κ.κ. Ηλίας Καμα­τε­ρός, Σωτήρης Μπου­ζιώ­τας, Αντώνης Ιωάννου και Σαμής Παϊ­ζά­νο­γλου. Ξεκα­θά­ρισε πάντως πως, έχουν τεθεί δια­χω­ρι­στι­κές γραμμές σε σχέση με τα άτομα που θα επι­λε­γούν, διότι, όπως τόνισε, «δεν θέλουμε την παρα­μι­κρή σκιά για κανένα από αυτά τα άτομα που θα συμ­με­τά­σχουν στο ψηφο­δέλ­τιο. Θέλουμε να κάνουμε πραγ­μα­τικά μία ανα­τροπή σε όλα τα επίπεδα».

Να σημειώ­σουμε ότι, την συγκε­κρι­μένη παρά­ταξη στη­ρί­ζουν οι: ΣΥΡΙΖΑ. Ανε­ξάρ­τη­τοι Έλληνες, Οικο­λό­γοι, ΔΗΜΑΡ, Κοι­νω­νική Συμ­φω­νία, κ.α.

Η κατά­θεση μήνυσης κατά Γεωρ­γιάδη κ.λ.π.

Αύριο Πέμπτη 6/3/2014 στις 11:00, ο κ. Σπύρου θα κατα­θέ­σει στο Πρω­το­δι­κείο Κω μήνυση κατά: α) του υπουρ­γού Υγείας Άδωνι Γεωρ­γιάδη, β) της Β’ ΔΥΠΕ, γ) του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τη­ρίου Λέρου και δ) του Συλ­λό­γου Ιατρών «για όλο αυτό το μπάχαλο που έχει δημιουρ­γη­θεί στην Υγεία» όπως είπε χαρα­κτη­ρι­στικά (προ ημερών «έχασε» τη μητέρα του -ενώ θα μπο­ρούσε να ζούσε μερικά χρόνια παραπάνω- εξαι­τίας των ελλεί­ψεων του συστύ­μα­τος υγείας στα νησιά μας) τονί­ζο­ντας πως, αυτή η ενέρ­γεια δεν γίνεται λόγο προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου, αφού η απόφαση είχε ληφθεί δύο μήνες πριν. «Αυτό το κράτος πρέπει να το αντι­με­τω­πί­ζεις με τον ίδιο τρόπο που σε αντι­με­τω­πί­ζει» κατέ­ληξε.

Πηγή: Aegeannews.gr / stathmosnet.gr