«Ροδίτης» ο νέος πρόεδρος της Επιτροπής Κοινοτικών Σχέσεων της ΝΝΟ

Ο Vic Alhadeff, είναι γόνος Εβραίων οι οποίοι εδιώ­χθη­σαν την εποχή της ναζι­στι­κής κατοχής από τη Ρόδο

Η «ελλη­νική» σχέση που υπήρχε σε επίπεδο κορυφής με την Επι­τροπή Κοι­νο­τι­κών Σχέσεων της ΝΝΟ, συνε­χί­ζε­ται και μετά την αλλαγή ηγεσίας που επήλθε πριν μερικές εβδο­μά­δες.

Ο μέχρι πρό­τι­νος πρό­ε­δρός της, Στέπαν Κερ­κια­σα­ριάν, αρμε­νι­κής κατα­γω­γής, ήταν γεν­νη­μέ­νος στη Κύπρο. Ο νέος πρό­ε­δρος, Vic Alhadeff, είναι γόνος Εβραίων από τη Ρόδο, οι οποίοι εδιώ­χθη­σαν την εποχή της ναζι­στι­κής κατοχής.

Στο «Ροδί­τικο» παρελ­θόν του ανα­φέρ­θηκε εκτενώς ο κ. Alhadeff, κατά την προ­σφώ­νησή του, ενώπιον χιλιά­δων συμπα­ροί­κων, στο επίσημο άνοιγμα του 32ου Ελλη­νι­κού Φεστι­βάλ του Σίδνεϊ, την περα­σμένη Κυριακή στο Darling Harbour για να κατα­δεί­ξει, όπως είπε, την «βαθιά προ­σω­πική σχέση που αισθά­νο­μαι με την ελλη­νική παροι­κία και τον ελλη­νικό λαό».

Ουσια­στικά, η προ­σλα­λιά του ήταν η δική του αυτο­σύ­σταση προς την ελλη­νική παροι­κία με κοινή συνι­στα­μένη την ανε­κτι­κό­τητα και τον πλου­ρα­λι­σμό της αυστρα­λια­νής πολυ­πο­λι­τι­σμι­κής κοι­νω­νίας.

Ο ίδιος διη­γή­θηκε την ιστορία του με τα ακό­λουθα λόγια:

«Οι γονείς μου είχαν γεν­νη­θεί στη Ρόδο. Ο κόσμος τους γκρε­μί­στηκε στην αρχή του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου όταν υιο­θε­τή­θη­καν αντιε­βραϊκά δια­τάγ­ματα που έλεγαν ότι οι Εβραίοι δεν μπο­ρού­σαν πλέον να πηγαί­νουν στο σχολείο, να έχουν επι­χει­ρή­σεις και να παντρεύ­ο­νται με άλλους ανθρώ­πους.

«Ο πατέρας μου ήξερε τότε ότι είχε έρθει η ώρα να φύγει. Ανα­χώ­ρησε για την Ζιμπά­μπουε. Ήλπιζε να φέρει στη συνέ­χεια κοντά του τους γονείς, την αδελφή και τη μνηστή του.

«Αυτό όμως δεν έμελλε να γίνει. Οι γερ­μα­νι­κές δυνά­μεις έφτασαν στη Ρόδο και οι 2.000 Εβραίοι του νησιού εστά­λη­σαν στο Άου­σβιτς, το μεγα­λύ­τερο από τα στρα­τό­πεδα θανάτου των Ναζί. Οι γονείς του πατέρα μου, οι παπ­πού­δες μου δολο­φο­νή­θη­καν εκεί. Οι αδερφές του επέ­ζη­σαν.

«Τι απέγινε όμως η μνηστή του; Κι εκείνη είχε μετα­φερ­θεί στο Άου­σβιτς. Ο πατέρας μου έστελνε γράμ­ματα ανα­ζη­τώ­ντας τα ίχνη της αλλά όλα του επι­στρέ­φο­νταν.

«Του είχαν πει πως σκο­τώ­θηκε. Και σε εκείνη είχαν πει ότι εκείνος σκο­τώ­θηκε…

«Πριν μερικά χρόνια ο πατέρας μου ήταν σε δια­κο­πές στο Cape Town της Νότιας Αφρικής. Και κάπου άκουσε το όνομά της- Becky. Ήταν η γυναίκα με την οποία ήταν αρρα­βω­νια­σμέ­νος πριν 50 χρόνια. Είχε επι­ζή­σει. Ήταν τώρα γιαγιά στα 70 της και ζούσε στο Βέλγιο. Κι ο πατέρας μου ήταν παππούς στα 80 του».

Εκτός από αυτή την προ­σω­πική ιστορία, ο κ. Vic Alhadeff ανα­φέρ­θηκε και σε περι­στα­τικά στην Ελλάδα στη διάρ­κεια της ναζι­στι­κής κατοχής όπου οι δημο­τι­κές και οι εκκλη­σια­στι­κές αρχές, παρά τις πιέσεις που δέχθη­καν, δεν ενέ­δω­σαν και έσωσαν χιλιά­δες Εβραί­ους.

Ο κ. Alhadeff είπε ότι επι­κα­λέ­στηκε τα συγκε­κρι­μένα παρα­δείγ­ματα για να κατα­δεί­ξει ότι στις δύσκο­λες εποχές πρέπει οι άνθρω­ποι να υψώνουν φωνή ενα­ντίον του κακού και να προ­ω­θούν τα ιδανικά του αλλη­λο­σε­βα­σμού και της ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης.

«Η Αυστρα­λία είναι πολυ­πο­λι­τι­σμικό έθνος και η ποι­κι­λο­μορ­φία μας είναι η μεγα­λύ­τερη ισχύς μας» είπε ο κ Alhadeff, ο οποίος είναι και μέλος στο Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της εβραϊ­κής οργά­νω­σης, Jewish Board of Deputies. Στο παρελ­θόν υπήρξε αρχι­συ­ντά­κτης της εβραϊ­κής εφη­με­ρί­δας της Αυστρα­λίας, “The Australian Jewish News”.