Eνώπιον του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ρόδου προσέφυγε χθες η 31χρονη που σκότωσε τον φίλο της στην Κάρπαθο

Eνώπιον του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου προ­σέ­φυγε χθες, όπως είχε προ­α­ναγ­γεί­λει η “δημο­κρα­τική”, η κατη­γο­ρού­μενη για ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση, Γιαν­νι­κάκη Ρηγο­πούλα του Βασι­λείου, 31 ετών, που γεν­νή­θηκε στο Λασίθι της Κρήτης και διέμενε μόνιμα στην Κάρπαθο, εργα­ζό­μενη σε νυχτε­ρινό κέντρο, με αίτημα την αντι­κα­τά­σταση της προ­σω­ρι­νής της κρά­τη­σης με περιο­ρι­στι­κούς όρους.

Η 31χρονη κατη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συντρό­φου της, 30χρονου επαγ­γελ­μα­τία οπλίτη, Αδάμ Βεσσάλα του Πανα­γιώτη, που γεν­νή­θηκε στο Γαλατά Τροι­ζη­νίας και υπη­ρε­τούσε στο 95 ΤΕ Καρ­πά­θου.

Στην προ­σφυγή που άσκησαν για λογα­ρια­σμό της οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στ. Αλε­ξαν­δρής και Κ. Δια­κο­νής, δια­τεί­νε­ται μεταξύ άλλων ότι όταν το ένταλμα προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης σαν αιτιο­λο­γία του έχει τον «κίνδυνο διά­πρα­ξης νέων εγκλη­μά­των» θα πρέπει η κρίση αυτή να προ­κύ­πτει από ειδικά μνη­μο­νευό­μενα περι­στα­τικά της προη­γού­με­νης ζωής του κατη­γο­ρου­μέ­νου, απο­τυ­πω­μένα σε αμε­τά­κλη­τες απο­φά­σεις Ποι­νι­κών Δικα­στη­ρίων για μεί­ζο­νος σημα­σίας ποινικά αδι­κή­ματα.

Ανα­φέ­ρει παρα­πέρα ότι η αθω­ό­τητά της, απο­δει­κνύ­ε­ται περί­τρανα, όχι μόνο από την έλλειψη στοι­χείων, που να οδηγούν στο αντί­θετο συμπέ­ρα­σμα αλλά και από την ίδια την από 25 Φεβρουα­ρίου 2014 ιατρο­δι­κα­στική έκθεση, η οποία κάνει λόγο για ατύχημα.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι υφί­στα­σται πλήρης ανυ­παρ­ξία ενδεί­ξεων εις βάρος της για την τέλεση κακουρ­γή­μα­τος και συγκε­κρι­μένα της ανθρω­πο­κτο­νίας εκ προ­θέ­σεως.

Επα­να­λαμ­βά­νει ότι με τον εκλι­πό­ντα την συνέ­δεαν αισθή­ματα παθο­λο­γι­κής αγάπης, τα οποία ουδέ­ποτε της επέ­τρε­ψαν να απο­δρά­σει από μία σχέση, η οποία είχε κατα­στεί βασα­νι­στική για εκείνη και την οικο­γέ­νειά της, εξαι­τίας του πάθους του για το αλκοόλ και της συνε­πα­κό­λου­θης βιαιό­τη­τας του χαρα­κτήρα του.

Μεταξύ άλλων ανα­φέ­ρει ότι κατά το παρελ­θόν έτος ανα­γκά­σθηκε να αλλάξει την μπρο­στινή οδο­ντο­στοι­χία της, την οποία είχε δια­λύ­σει με συνεχή κτυ­πή­ματα κατά τη διάρ­κεια δια­πλη­κτι­σμού τους, να προ­στρέ­ξει πολ­λά­κις στο αστυ­νο­μικό τμήμα της Καρ­πά­θου, προ­κει­μέ­νου να ζητήσει προ­στα­σία αλλά και να ανα­γκα­σθεί να υπο­βά­λει ενα­ντίον του έγκληση, φοβού­μενη πλέον για τη ζωή της.

Η εν λόγω συμπε­ρι­φορά του εκλι­πό­ντος, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, ανα­βί­ωσε το βράδυ της Τσι­κνο­πέμ­πτης εξαι­τίας της υπερ­βο­λι­κής κατα­νά­λω­σης αλκοόλ. Αφού επα­να­λαμ­βά­νει τους ισχυ­ρι­σμούς, που ανέ­πτυξε και ενώπιον της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου, ότι δηλαδή, τελούσε σε νόμιμη άμυνα και της προ­σπά­θειας της ίδιας, της μητέρας της και του κου­μπά­ρου της τελευ­ταίας να ανα­νή­ψει, τονίζει ότι υφί­στα­ται πλήρης απουσία αιτιώ­δους συν­δέ­σμου μεταξύ της πράξεως και του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Ο θάνατος του εκλι­πό­ντος δεν προήλθε από την εκδορά, βάθους 0,3 εκα­το­στών, η οποία προ­κλή­θηκε από την επαφή του θώρακος αυτού με το θραυ­σμένο γυαλί, αλλά από ραγι­σμένο οστούν, το οποίο εστράφη προς τα μέσα, με συνέ­πεια να προ­κα­λέ­σει ρήξη της δεξιάς έσω μαστι­κής αρτη­ρίας.

Συνε­πεία δε αυτού, όπως υπο­στη­ρί­ζει, αλλά και του γεγο­νό­τος, ότι η ανθρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σεως τυγ­χά­νει έγκλημα απο­τε­λέ­σμα­τος, ουδείς θα μπο­ρούσε να ισχυ­ρι­σθεί, ότι μεταξύ της πράξεως της κατη­γο­ρου­μέ­νης και του επελ­θό­ντος απο­τε­λέ­σμα­τος δημιουρ­γεί­ται καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο αιτιώ­δης συνά­φεια, στο μέτρο, που η επέ­λευση αυτού δεν ήταν προ­βλέ­ψιμη με βάση την κοινή πείρα για έναν συνετό μέσο άνθρωπο.

Υπο­στη­ρί­ζει πιο πέρα ότι το μόνο αδίκημα για το οποίο θα μπο­ρούσε να κατη­γο­ρη­θεί κατ’ αρχάς θα ήταν αυτό της όλως ελαφράς σωμα­τι­κής βλάβης από αμέλεια καθώς το περαι­τέρω απο­τέ­λε­σμα τυγ­χά­νει απο­λύ­τως τυχερό.

Τονίζει επίσης ότι δεν ήταν δυνατόν ένα κτύπημα με θραυ­σμένο ποτήρι, διε­πό­μενο από ανθρω­πο­κτόνο δόλο (ή έστω δόλο πρό­κλη­σης σωμα­τι­κής βλάβης), το οποίο παρου­σιά­ζει περισ­σό­τε­ρες (5 και πλέον προεξοχές-εγκοπές) να μην προ­κα­λέ­σει ισά­ριθμα (όσα και οι προ­ε­ξο­χές του ποτη­ριού) τραύ­ματα στο σώμα του θύματος αλλά μόνο μία αμυχή, αφού το ποτήρι θα κατευ­θύ­νετο με δύναμη προς το θύμα.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη πως δεν είναι δυνατόν ένα φονικό κτύπημα με ανθρω­πο­κτόνο δόλο από μικρή από­σταση να προ­κα­λέ­σει μία αμυχή, βάθους μόνο 0,3 εκα­το­στών στο θώρακα του θύματος και προ­σθέ­τει ότι δεν μπορεί κανείς να κάνει αναφορά ακόμη και σε ενδε­χό­μενο δόλο θανά­τω­σης ενός ανθρώ­που, δια της επαφής με σπα­σμένο γυαλί, το οποίο πρό­κει­ται να προ­κα­λέ­σει ρήξη του οστού, το οποίο με τη σειρά του προ­κα­λεί εγκοπή στην καλά προ­φυ­λαγ­μένη μέσα από αυτό αρτηρία, η οποία διαρ­ρη­γνύ­ε­ται και το θύμα πεθαί­νει από αιμορ­ρα­γία.

Τονίζει ότι ήταν σε άμυνα και ότι όχι απλώς επέλεξε την οδό της δια­φυ­γής αλλά δεν τα κατά­φερε αφού ο εκλιπών, ων δυνα­τό­τε­ρος, ταχύ­τε­ρος και εκπαι­δευ­μέ­νος, την ακι­νη­το­ποί­ησε για μία ακόμη φορά στα ντου­λά­πια της κου­ζί­νας.

Επι­πλέον ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η χρήση του ποτη­ριού για εκφο­βι­σμό υπήρξε απο­λύ­τως δικαιο­λο­γη­μένη στο μέτρο, που αυτό ήταν το μονα­δικό μέσο, που θα μπο­ρούσε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει για να απο­κρού­σει τη μανια­σμένη επίθεση του ευρι­σκο­μέ­νου σε αλλό­φρονα κατά­σταση κατα­δρο­μέα.

Το ό,τι βρι­σκό­ταν σε κατά­σταση νομίμου αμύνης απε­δεί­χθη, όπως τονίζει, τόσο από το πολ­λα­πλό σχίσιμο του παντε­λο­νιού (κολάν) της όσο και προ­πά­ντων, από τους πολ­λα­πλούς μώλωπες και εκδορές στο ισχίο, στους μηρούς, στον οφθαλμό και στα χέρια της, των οποίων η ύπαρξη απε­δεί­χθη δια της από 25.02.2014 διε­νερ­γη­θεί­σης ιατρο­δι­κα­στι­κής εξέ­τα­σης.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι αίρεται ο κατα­λο­γι­σμός της εξαι­τίας της κατα­στά­σεως δια­τά­ρα­ξης της συνεί­δη­σης υπό την οποία τελούσε ενώ προ­σθέ­τει ότι δεν πλη­ρού­νται στην περί­πτωσή της τα κρι­τή­ρια της «υπό­νοιας φυγής» και της «ιδιαί­τε­ρης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας».