Το σκάνδαλο της ΜΚΟ και ο Κάρατζιτς

Στοι­χεία για τη δη­μιουρ­γία «κλοιού προ­στα­σί­ας» αλλά και τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του τότε κα­τα­ζη­τού­με­νου σερ­βο­βόσ­νιου ηγέτη Ρά­ντο­βαν Κά­ρα­τζιτς είχαν προ­κύ­ψει το 2004 για τους υπεύ­θυ­νους της ΜΚΟ Διε­θνές Κέ­ντρο Απο­ναρ­κο­θέ­τη­σης, η οποία τώρα βρί­σκε­ται στο μι­κρο­σκό­πιο της ΕΛ.ΑΣ. για απάτη 9 εκατ. ευρώ.

Την ίδια ώρα στο προ­σκή­νιο έρ­χε­ται η πα­ραί­τη­ση, στις 21 Ια­νουα­ρί­ου 2002, του μέχρι τότε υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών κ. Γιάν­νη Ζα­φει­ρό­που­λου, ο οποί­ος σε υπό­μνη­μα που είχε στεί­λει στον τότε πρω­θυ­πουρ­γό κ. Κώστα Ση­μί­τη είχε αφή­σει σο­βα­ρά υπο­νο­ού­με­να σε βάρος τού τότε στε­νού συ­νερ­γά­τη του κ. Γ. Πα­παν­δρέ­ου (εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο ήταν υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών), κ. Αλεξ Ρό­ντου, για τη δια­χεί­ρι­ση με­γά­λων κον­δυ­λί­ων μέσω της υπη­ρε­σί­ας Διε­θνούς Ανά­πτυ­ξης Συ­νερ­γα­σί­ας, της οποί­ας προ­ΐ­στα­το.

Και αυτό με το δε­δο­μέ­νο ότι ο κ. Ρό­ντος αλλά και στε­λέ­χη της συ­γκε­κρι­μέ­νης υπη­ρε­σί­ας του υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών είναι τώρα κα­τη­γο­ρού­με­νοι για το σκάν­δα­λο της ΜΚΟ Διε­θνές Κέ­ντρο Απο­ναρ­κο­θέ­τη­σης.

Σύμ­φω­να, λοι­πόν, με τα στοι­χεία που συ­γκε­ντρώ­θη­καν την πε­ρί­ο­δο 2003-2005 από τους υπευ­θύ­νους της ει­ρη­νευ­τι­κής δύ­να­μης SFOR στη Βοσ­νία, οι υπεύ­θυ­νοι της ελεγ­χό­με­νης ελ­λη­νι­κής ΜΚΟ, οι οποί­οι έκα­ναν εκεί­νο το διά­στη­μα απο­ναρ­κο­θε­τή­σεις στην πε­ριο­χή, είχαν στε­νές σχέ­σεις με δύο από τους φρου­ρούς του τότε κα­τα­ζη­τού­με­νου σερ­βο­βόσ­νιου ηγέτη Κά­ρα­τζιτς (σ.σ.: συ­νε­λή­φθη τε­λι­κώς τον Ιού­λιο του 2008).

Τα κρί­σι­μα στοι­χεία συ­γκε­ντρώ­θη­καν ύστε­ρα από τη σύλ­λη­ψη, τον Ια­νουά­ριο του 2005 στο Πάλε, των Ντού­σαν Τέ­σιτς (με το ψευ­δώ­νυ­μο «Μπάτο») και Ζέ­λι­κο Γιάν­κο­βιτς (με το ψευ­δώ­νυ­μο «Λούνα») που φέ­ρο­νται να ήταν σω­μα­το­φύ­λα­κες του Κά­ρα­τζιτς. Ο Τέ­σιτς είχε συλ­λη­φθεί το 1998 για τη δο­λο­φο­νία του ανώ­τα­του αξιω­μα­τι­κού της αστυ­νο­μί­ας της Βοσ­νί­ας Σρέ­νταν Κνέ­ζε­βιτς, που ερευ­νού­σε και αυτός το σύ­στη­μα προ­στα­σί­ας του Κά­ρα­τζιτς. Λίγες εβδο­μά­δες μετά τη σύλ­λη­ψή του ο Τέ­σιτς απαλ­λά­χθη­κε από αυτές τις κα­τη­γο­ρί­ες και ανέ­λα­βε αρ­χι­κά σω­μα­το­φύ­λα­κας στον αρ­χη­γό της σερ­βι­κής πα­ρα­στρα­τιω­τι­κής ορ­γά­νω­σης «Τί­γρεις», Ζέ­λι­κο Ραζ­νά­το­βιτς ή Αρκάν, που δο­λο­φο­νή­θη­κε το 2000 στο Βε­λι­γρά­δι. Για τον Αρκάν είχε δια­πι­στω­θεί ότι είχε επα­φές στην Ελ­λά­δα με επι­χει­ρη­μα­τί­ες, αλλά και νο­νούς της νύ­χτας που έχουν δο­λο­φο­νη­θεί. Στη συ­νέ­χεια ο Τέ­σιτς ερ­γά­στη­κε για τον αρ­χη­γό του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος της Σερ­βί­ας Ντρά­γκαν Κά­λι­νιτς και μετά φέ­ρε­ται να εντά­χθη­κε στην φρου­ρά του Κά­ρα­τζιτς.

Σύμ­φω­να με έρευ­νες της SFOR, ο Τέ­σιτς, από τις αρχές του 2001, συ­νερ­γά­στη­κε με τον κ. Πάνο Κά­στο­ρα, υπεύ­θυ­νο, από την ελ­λη­νι­κή ΜΚΟ, των απο­ναρ­κο­θε­τή­σε­ων στη Βοσ­νία. Στη συ­νέ­χεια ο Τέ­σιτς φέ­ρε­ται να είχε σειρά συ­να­ντή­σε­ων στη Βοσ­νία με τον Κων­στα­ντί­νο Τζε­βε­λέ­κο, πρό­ε­δρο του Διε­θνούς Κέ­ντρου Απο­ναρ­κο­θέ­τη­σης. Σε ΜΜΕ της Σερ­βί­ας είχε δια­τυ­πω­θεί η άποψη ότι ο Τέ­σιτς είχε ανα­λά­βει το έργο επι­τή­ρη­σης των υπαλ­λή­λων που συμ­με­τεί­χαν στη δια­δι­κα­σία απο­ναρ­κο­θέ­τη­σης, αλλά πα­ράλ­λη­λα ήλεγ­χε – μέσω της σερ­βι­κής αστυ­νο­μί­ας – αν κά­ποιος είχε ποι­νι­κό πα­ρελ­θόν κ.λπ. Από την άλλη πλευ­ρά, σε επι­κοι­νω­νία που είχε με το «Βήμα» προ διε­τί­ας, ο κ. Τζε­βε­λέ­κος είχε ανα­φέ­ρει ότι «η συ­νερ­γα­σία με τον Τέ­σιτς κι άλ­λους Σέρ­βους αφο­ρού­σε τον εντο­πι­σμό ενός τζιπ που εί­χα­με χάσει και στο οποίο εί­χα­με σύ­στη­μα δο­ρυ­φο­ρι­κών τη­λε­φώ­νων συ­νο­λι­κής αξίας 150.000 ευρώ». Τότε, ωστό­σο, είχαν υπάρ­ξει νε­ό­τε­ρες ανα­φο­ρές ότι το Διε­θνές Κέ­ντρο Απο­ναρ­κο­θέ­τη­σης είχε επα­φές και με την εται­ρεία UNIPAK, με έδρα στο Πάλε της Βοσ­νί­ας, η οποία ανήκε σε έναν ύπο­πτο ως «χρη­μα­το­δό­τη» του Κά­ρα­τζιτς, το Ρα­ντο­μίρ Κό­χιτς.

Μά­λι­στα, είχαν προ­κύ­ψει στοι­χεία ότι υπάλ­λη­λοι της σερ­βι­κής εται­ρεί­ας είχαν δου­λέ­ψει στις απο­ναρ­κο­θε­τή­σεις της ελ­λη­νι­κής ΜΚΟ σε όλον τον κόσμο.

Ωστό­σο, εκεί­νο που έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία είναι τι ακρι­βώς είχε συμ­βεί το κα­λο­καί­ρι του 2002, με την πα­ραί­τη­ση του κ. Ζα­φει­ρό­που­λου, ο οποί­ος στο υπό­μνη­μά του είχε «προ­α­ναγ­γεί­λει» το επερ­χό­με­νο σκάν­δα­λο με τις ΜΚΟ. Με­τα­ξύ άλλων, είχε κα­ταγ­γεί­λει (σε σχε­τι­κό δη­μο­σί­ευ­μα των «Νέων», στις 22 Ια­νουα­ρί­ου 2002) ότι «τη διε­τία 1998-2000 από το ΥΠΕΞ δια­τέ­θη­καν πε­ρί­που 3,5 δισ. δραχ­μές (δη­λα­δή 9 εκατ. ευρώ) σε μη κυ­βερ­νη­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις κάτω από το κα­θε­στώς αδια­φά­νειας». Τότε ο κ. Ζα­φει­ρό­που­λος είχε κάνει λόγο για «από­λυ­τη δια­φω­νία του» με τον κ. Γιώρ­γο Πα­παν­δρέ­ου. Σε δη­λώ­σεις του από τη Σόφια όπου βρι­σκό­ταν ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός, κ. Κώ­στας Ση­μί­της, είχε πει ότι «δεν συμ­με­ρι­ζό­ταν τις από­ψεις του κ. Ζα­φει­ρό­που­λου, αλλά εκεί­νες του κ. Πα­παν­δρέ­ου». Συ­μπλη­ρώ­νο­ντας ότι «η δια­φο­ρά είναι ότι ο κ. Ζα­φει­ρό­που­λος για τις συ­γκε­κρι­μέ­νες δρά­σεις του υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών ήθελε συ­νε­χείς ελέγ­χους από ει­δι­κές υπη­ρε­σί­ες, ενώ ο κ. Πα­παν­δρέ­ου ήθελε πιο ευ­έ­λι­κτες δια­δι­κα­σί­ες».

Δη­μο­σιεύ­τη­κε στο HELIOS PLUS