Παυλόπουλος: Απανθρωπιά και αναλγησία της Τουρκίας απέναντι στους πρόσφυγες

Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, υπεν­θύ­μισε, επίσης, ότι ο εθε­λο­ντι­σμός της προ­σφο­ράς, πρέπει ν’ απο­τε­λεί για τους Έλληνες στάση ζωής, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «ο ανθρω­πι­σμός και η αλλη­λεγ­γύη συνι­στούν βασι­κούς πυλώνες τόσο του δικού μας, του ελλη­νι­κού πολι­τι­σμού -από τις κατα­βο­λές του ως σήμερα- όσο και του κοινού μας ευρω­παϊ­κού πολι­τι­σμού».

Όπως τόνισε, ο ανθρω­πι­σμός και η αλλη­λεγ­γύη βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο του ευρω­παϊ­κού πολι­τι­σμού, αφενός μέσ’ από τον πρώτο πυλώνα του, τον ελλη­νικό πολι­τι­σμό, τον πολι­τι­σμό του πνεύ­μα­τος και της ελευ­θε­ρίας. Και, αφε­τέ­ρου, μέσ’ από τον τρίτο πυλώνα του, εκείνον της χρι­στια­νι­κής διδα­σκα­λίας, το βασικό αξιακό διά­νυ­σμα της οποίας οριο­θε­τούν οι αρχές που εξι­κνού­νται από το «Αγαπάτε Αλλή­λους» ως το «Αγα­πή­σεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

Απευ­θυ­νό­με­νος, προς τους Προ­σκό­πους Έθνους, αφού τούς συνε­χάρη, τούς υπεν­θύ­μισε ότι σημε­ρινή ονο­μα­σία τους, σημα­το­δο­τεί την αφε­τη­ρία μιας σημα­ντι­κής απο­στο­λής, η οποία θα τους ακο­λου­θεί στο διη­νε­κές.

«Απο­στο­λής, της οποίας τον προ­σα­να­το­λι­σμό δια­μορ­φώ­νει ο δισυ­πό­στα­τος Θυρεός σας, όπως τον εμπνεύ­σθηκε ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος το 1915: «Αιέν αρι­στεύ­ειν και υπεί­ρο­χον έμμεναι άλλων» και «Έσο έτοιμος», τόνισε ο Πρό­ε­δρος.

Μάλιστα, σημεί­ωσε ότι η πρώτη πτυχή της ως άνω απο­στο­λής τους συν­δέ­ε­ται με την πιστή υπη­ρέ­τηση του προ­τύ­που της Αρι­στείας. «Και μια τέτοια πιστή υπη­ρέ­τηση σημαί­νει, ταυ­το­χρό­νως, από την μια πλευρά την προ­σπά­θεια κατά­κτη­σης της Αρι­στείας, ως στόχου ζωής που αφορά κάθε πτυχή της. Και, από την άλλη πλευρά, την ανα­γνώ­ριση της Αρι­στείας του άλλου, τον οποίο πρέπει να βλέ­πουμε ως παρά­δειγμα προς μίμηση και όχι με αισθή­ματα φθόνου και απα­ξί­ω­σης» επι­σή­μανε.

Ακο­λού­θως, τόνισε ότι και η δεύτερη πτυχή της απο­στο­λής τους συν­δέ­ε­ται με την υπη­ρέ­τηση των αρχών και αξιών του γνήσιου και ανι­διο­τε­λούς εθε­λο­ντι­σμού.

Ειδι­κό­τερα, ο κ. Παυ­λό­που­λος ανα­φέρ­θηκε στον εθε­λο­ντι­σμό της προ­σφο­ράς προς τον συνάν­θρωπο, ο οποίος οδηγεί, εν τέλει, στην προ­σφορά και στην στήριξη προς το κοι­νω­νικό σύνολο εν γένει και κατέ­ληξε λέγο­ντας πως «Αυτή η προ­σφορά αφορά βεβαίως τους συναν­θρώ­πους μας εκεί­νους, με τους οποίους μοι­ρα­ζό­μα­στε το ίδιο κοι­νω­νικό σύνολο και οι οποίοι χει­μά­ζο­νται δεινώς, θύματα των ανι­σο­τή­των και των ελλεί­ψεων του κοι­νω­νι­κού κράτους, ιδίως μετά τις πληγές που άφησε πίσω της στην πατρίδα μας η βαθιά οικο­νο­μική κρίση των προη­γού­με­νων χρόνων»