«Πόλεμος» φθοράς από την Τουρκία στην περιοχή του Καστελόριζου-Ο ρόλος των ιπτάμενων τάνκερ

Την περα­σμένη εβδο­μάδα η Πολε­μική Αερο­πο­ρία ανα­γκά­στηκε να απο­γειώ­σει 8 μαχη­τικά f-16 για να ανα­χαι­τί­σουν μόλις ένα ζεύγος τουρ­κι­κών αερο­πλά­νων στην περιοχή του Καστε­λό­ρι­ζου. Γιατί συνέβη αυτό;

Σίγουρα πάντως όχι γιατί οι Τούρκοι πιλότοι υπερ­τε­ρούν έναντι των Ελλήνων. Κάθε άλλο, αφού τα «γεράκια» της Πολε­μι­κής μας Αερο­πο­ρίας απο­δει­κνύ­ουν συνεχώς ότι ποιο­τικά υπε­ρέ­χουν ξεκά­θαρα απέ­να­ντι στους γεί­το­νες και «κοντρά­ρουν» στα ίσια, αν όχι υπερ­τε­ρούν, όταν συγκρί­νο­νται με κάποιες από τις καλύ­τε­ρες αερο­πο­ρίες του κόσμου.

Ο καλύ­τε­ρος πιλότος του ΝΑΤΟ στο τελευ­ταίο TLP την Ισπα­νίας ήταν Έλληνας από τα «Φαντά­σματα» της 337 μοίρας στη Λάρισα, όπως τον προη­γού­μενο χρόνο συνά­δελ­φός του «Θησέας» από την 331 μοίρα των Μirage  στην Τανάγρα, ενώ και νωρί­τερα ένας «Τίγρης» της 335 είχε πρω­τεύ­σει. Αλλά και στην πρό­σφατη Blue Flag του Ισραήλ οι «Τίγρεις» του Αράξου απέ­σπα­σαν τα πλέον κολα­κευ­τικά σχόλια.

Χρειά­στηκα, λοιπόν, οκτώ ελλη­νικά μαχη­τικά γιατί απλά τα δύο f-16 των γει­τό­νων έμειναν για αρκετές ώρες στον αέρα, μπαι­νο­βγαί­νο­ντας στον ελλη­νικό εναέριο χώρο του ακρι­τι­κού συμπλέγ­μα­τος στο Καστε­λό­ριζο.

Το κατά­φε­ραν γιατί σε από­σταση λίγων μιλίων, εκτός ορίου FIR Αθηνών, πετούσε συνεχώς το τουρ­κικό ιπτά­μενο τάνκερ KC-135 το οποίο τα τρο­φο­δο­τούσε στον αέρα με καύσιμο. Αντί­θετα, τα ελλη­νικά f-16 χωρίς τη δυνα­τό­τητα ενα­έ­ριου εφο­δια­σμού και με πιο κοντινά αερο­δρό­μια το Καστέλι και τη Σούδα, αν και γεμάτα καύσιμα, τόσο στις σύμ­μορ­φες δεξα­με­νές στην άτρακτο όσο και στις εξω­τε­ρι­κές κάτω από τα φτερά τους, είχαν συγκε­κρι­μένο χρόνο πτήσης στην περιοχή.

Η τουρ­κική τακτική, όπως εκτι­μούν επι­τε­λείς της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας, εντάσ­σε­ται στον καθη­με­ρινό «πόλεμο φθοράς» στον οποίο έχουν επι­δο­θεί οι γεί­το­νες, αφού αδυ­να­τούν με κάθε άλλο τρόπο να αμφι­σβη­τή­σουν την ελλη­νική ποιο­τική κυριαρ­χία στον αέρα.

Και επι­λέ­γουν την περιοχή του Καστε­λό­ρι­ζου αφού βρί­σκε­ται αρκετά μακριά από τα αερο­δρό­μια που φιλο­ξε­νούν τις ελλη­νι­κές πολε­μι­κές μοίρες, αλλά και από τα αερο­δρό­μια επι­φυ­λα­κής σε Λήμνο, Σκύρο αλλά και Καστέλι.

Σχεδόν κάθε φορά που η τουρ­κική αερο­πο­ρία απο­γειώ­νει μαχη­τικά, ειδικά όταν βρί­σκε­ται σε εξέλιξη άσκηση, όπως τις τελευ­ταίες ημέρες η Dogu Akdeniz, στην περιοχή θα πετά πάντα ένα τουρ­κικό ιπτά­μενο τάνκερ ΚC-135 για να δίνει καύσιμο στα αερο­πλάνα της.

Η ελλη­νική Πολε­μική αερο­πο­ρία δεν δια­θέ­τει ιπτά­μενο τάνκερ. Άλλωστε, οι πτήσεις στο Αιγαίο για ανα­χαί­τιση εξαι­τίας των μικρών απο­στά­σεων δεν καθι­στούν απα­ραί­τητο τον εναέριο ανε­φο­δια­σμό. Ανα­το­λικά όμως, απο­στο­λές στο Καστε­λό­ριζο και κυρίως στην Κύπρο απαι­τούν σαφώς περισ­σό­τερα καύσιμα γεγονός που συνε­πά­γε­ται λιγό­τερο χρόνο παρα­μο­νής στην περιοχή ενδια­φέ­ρο­ντος.

Η Τουρκία το 1994 παρήγ­γειλε 7 ιπτά­μενα τάνκερ KC-135 για να καλύψει την τερά­στια από­σταση των 1.600 χιλιο­μέ­τρων σε ευθεία γραμμή που χωρίζει τις ακτές του Αιγαίου από τα ανα­το­λικά σύνορα της χώρας με το Ιράν.

Το KC-135 δια­θέ­τει δεξα­με­νές χωρη­τι­κό­τη­τας 117.000 λίτρων αερο­πο­ρι­κού καυ­σί­μου και κατά συνέ­πεια μπορεί να ανε­φο­διά­σει δεκάδες φορές στον αέρα τα τουρ­κικά μαχη­τικά, ώστε να επι­χει­ρούν συνεχώς.

Ένα ακόμη πλε­ο­νέ­κτημα της αερο­πο­ρίας που δια­θέ­τει ιπτά­μενα τάνκερ είναι ότι αυτό δίνει τη δυνα­τό­τητα στα μαχη­τικά της να απο­γειώ­νο­νται ακόμα και χωρίς τις βαριές δεξα­με­νές καυ­σί­μων κάτω από τα φτερά τους, αφού γνω­ρί­ζουν ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να «φου­λά­ρουν» καύσιμο στον αέρα και να συνε­χί­σουν να επι­χει­ρούν.

Σαφώς ελα­φρύ­τερα, λοιπόν, τα συγκε­κρι­μένα αερο­πλάνα δια­θέ­τουν μεγα­λύ­τε­ρες δυνα­τό­τη­τες ελιγμών κάτι που τους δίνει πλε­ο­νέ­κτημα ειδικά σε «κλει­στές» αερο­μα­χίες πάνω από το Αιγαίο όπου και εκεί οι Τούρκοι μειο­νε­κτούν.

Οι Έλληνες αερο­πό­ροι εκπαι­δεύ­ο­νται στον εναέριο εφο­δια­σμό χρη­σι­μο­ποιώ­ντας κυρίως ιπτά­μενα τάνκερ των ΗΠΑ και τα τελευ­ταία χρόνια του Ισραήλ. Η οικο­νο­μική «στε­νό­τητα» στα χρόνια της κρίσης αλλά και το γεγονός ότι το ενδια­φέ­ρον εστια­ζό­ταν κυρίως στο Αιγαίο, απο­τε­λούν απο­τρε­πτι­κούς παρά­γο­ντες για την αγορά από την Πολε­μική Αερο­πο­ρία ιπτά­με­νου τάνκερ.

Τους τελευ­ταί­ους μήνες στο επί­κε­ντρο της συζή­τη­σης βρί­σκε­ται η πρόταση για μόνιμη εγκα­τά­σταση αμε­ρι­κα­νι­κών ιπτά­με­νων τάνκερ στην 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα. Αν αυτό συμβεί, θα βοη­θή­σει, χωρίς αμφι­βο­λία, στην εναέρια εκπαί­δευση των πλη­ρω­μά­των της ΠΑ.

Σε καμία περί­πτωση, πάντως, δεν ανα­μέ­νε­ται να δούμε τέτοιου είδους επι­χει­ρη­σια­κούς ανε­φο­δια­σμούς στον αέρα. Άλλωστε, οι Αμε­ρι­κα­νοί σ’ ό,τι έχει να κάνει με τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις, δια­τη­ρούν την πολι­τική των ίσων απο­στά­σεων.