Δεν θα έπρεπε να υπάρχει

Για το Νόμπελ Ειρήνης είναι αλήθεια ότι τα κριτήρια είναι πολλές φορές αμφιλεγόμενα. Πολλές φορές είναι «πολιτικά», τροφοδοτώντας κυρίαρχες απόψεις στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα. Όπως και να’ χει πάντως, έχει τη σημασία ένα βραβείο που λογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει…Επειδή όμως η Ειρήνη δεν είναι αυτονόητη, το φετινό Νόμπελ Ειρήνης δόθηκε στον Πρόεδρο της Αιθιοπίας Άμπι Άχμεν οι προσπάθειες του οποίοι στα δύο χρόνια που είναι πρωθυπουργός έδωσαν τέλος σε έναν  20ετή αιματηρό πόλεμο με την γειτονική Ερυθραία, υπογράφοντας ιστορική «κοινή διακήρυξη ειρήνης και φιλίας», ειρήνευσε το εσωτερικό μέτωπο, απελευθέρωσε χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους, επανέφερε σε λειτουργία εκατοντάδες “λογοκριμένους” ιστοτόπους, εγκαινιάζοντας μια εποχή πολιτικής συναίνεσης και ειρήνης σε μία χώρα που παραδοσιακά σπαράζονταν από εθνοτική βία, από εμφύλιες φυλετικές και θρησκευτικές διαμάχες. «Οι άνθρωποι μιλούν γι’αυτόν σαν να τον θεωρούν τον υιό του Θεού ή προφήτη», σχολιάζει ο Τομ Γκάρντνερ, Βρετανός δημοσιογράφος που ζει στην αιθιοπική πρωτεύουσα. Και όπως λέει και ένας φίλος «Ποσο πίσω βρίσκεται ακόμα η ανθρωπότητα, ώστε να χάνονται ζωές και να κλείνουν σπίτια για θρησκευτικούς λόγους και ότι κάποιος που θέλει να εφαρμόσει στη χώρα του τα αυτονόητα , τελικά να βραβεύεται με Νόμπελ Ειρήνης.»