Επαυσε οριστικά η ποινική δίωξη εις βάρος δύο ιατρών

Με την υπ’ αρίθμ. 1476/2019 απόφαση του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου αναι­ρέ­θηκε η υπ’ αρίθμ. 262/2018 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία είχαν κατα­δι­κα­στεί δύο ιατροί του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου για μη ορθή ενη­μέ­ρωση των γονέων βρέφους 13 μηνών, που απε­βί­ωσε, για την κατά­σταση της υγείας του.

Με την ίδια απόφαση έπαυσε ορι­στικά η ποινική δίωξη εις βάρος των ιατρών.

Η απόφαση, βρί­σκε­ται στο στάδιο της καθα­ρο­γρα­φής, από την 4η Σεπτεμ­βρίου 2019 και σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες το Ανώτατο Ακυ­ρω­τικό Δικα­στή­ριο έκανε δεκτούς τους ισχυ­ρι­σμούς, που ανέ­πτυ­ξαν οι ιατροί στην πολυ­σέ­λιδη αίτηση αναι­ρέ­σεως, που άσκησαν δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου τους κ. Γρηγόρη Μοράρη.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου είχε επι­βά­λει ποινή φυλά­κι­σης 20 μηνών σε κάθε ιατρό την οποία είχε ανα­στεί­λει επί τριετία.

Το βρέφος, που γεν­νή­θηκε στις 24 Σεπτεμ­βρίου 2009, θυγα­τέρα των πολι­τι­κώς ενα­γό­ντων, την 1η Απρι­λίου 2010, σε ηλικία έξι μηνών, έπεσε από την αγκαλιά οικείου της πάνω στο χαλί και κτύπησε στο κεφάλι, μετα­φέρ­θηκε δε για το λόγο αυτό στο Τμήμα Επει­γό­ντων Περι­στα­τι­κών του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου.

Στη συνέ­χεια, την 29η Ιουλίου 2010, το βρέφος, ήδη ηλικίας 10 μηνών, εισήχθη λόγω σπασμών στην Παι­δια­τρική Κλινική του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου και νοση­λεύ­θηκε μέχρι την επομένη ημέρα.

Κατά την επί­σκεψη των ιατρών στις 29 Ιουλίου 2010 στο θάλαμο, όπου νοση­λευό­ταν το βρέφος, οι γονείς, φέρο­νται κατά τη λήψη του ιστο­ρι­κού του βρέφους, να ανέ­φε­ραν στους θερά­πο­ντες ιατρούς ότι οι σπασμοί διήρ­κε­σαν περίπου μισή ώρα, καθώς και το ως άνω περι­στα­τικό της πτώσης του βρέφους και την κάκωση της κεφαλής του.

Η διά­γνωση κατά την έξοδο ήταν «πυρε­τι­κοί σπασμοί», ενώ δεν δια­γνώ­σθηκε λόγος για περαι­τέρω νοση­λεία του στο νοσο­κο­μείο, εδό­θη­σαν δε στους γονείς οδηγίες αντι­με­τώ­πι­σης σπασμών για το σπίτι (σε περί­πτωση επα­νά­λη­ψης) και συνε­στήθη η λήψη φαρ­μά­κου.

Παράλ­ληλα, οι ιατροί εφέ­ρο­ντο να καθη­σύ­χα­σαν οι γονείς ότι το φαι­νό­μενο των πυρε­τι­κών σπασμών ήταν αρκετά σύνηθες σε βρέφη και παιδιά, ηλικίας μέχρι 5 ετών.

Την 14 Οκτω­βρίου 2010 περί ώρα 09.30′, το βρέφος, σε ηλικία ενός έτους, μετα­φέρ­θηκε εσπευ­σμένα από τους γονείς του στο Τμήμα Επει­γό­ντων Περι­στα­τι­κών του ως άνω νοσο­κο­μείου, όπου έγινε νέα εισα­γωγή του στην Παι­δια­τρική Κλινική λόγω νέου επει­σο­δίου σπασμών.

Αυτή τη φορά το επει­σό­διο των σπασμών, σύμφωνα με την περι­γραφή των γονέων, είχε διαρ­κέ­σει 20 λεπτά περίπου και επρό­κειτο για απύ­ρε­τους σπα­σμούς.

Κατά τη διάρ­κεια της νοση­λείας του το βρέφος εξε­τά­στηκε και η διά­γνωση ήταν «απύ­ρε­τοι σπασμοί», νοση­λεύ­τηκε δε έως την επομένη ημέρα 15 Οκτω­βρίου 2010, οπότε εξήλθε, αφού δεν κρίθηκε ότι υπήρχε λόγος για περαι­τέρω νοση­λεία του στο νοσο­κο­μείο.

Κατά την έξοδο εδό­θη­σαν στους γονείς οδηγίες αντι­με­τώ­πι­σης των σπασμών με λήψη φαρ­μά­κου, παράλ­ληλα δε έγινε σύσταση στους γονείς από αμφό­τε­ρους τους κατη­γο­ρου­μέ­νους να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στο βρέφος -με την επι­μέ­λεια των γονέων, ηλε­κτρο­ε­γκε­φα­λο­γρά­φημα με στέρηση ύπνου και πιθανόν απει­κο­νι­στι­κός έλεγχος εγκε­φά­λου σε εξει­δι­κευ­μένο κέντρο.

Η απόφαση του Εφε­τείου έκρινε ότι οι ιατροί όφειλαν να παρέ­χουν τις απα­ραί­τη­τες ιατρι­κές υπη­ρε­σίες φρο­ντί­ζο­ντας να το παρα­πέμ­ψουν οι ίδιοι πάραυτα σε εξει­δι­κευ­μένο κέντρο ώστε να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν οι ανα­γκαίες δια­γνω­στι­κές εξε­τά­σεις του ηλε­κτρο­ε­γκε­φα­λο­γρα­φή­μα­τος και της μαγνη­τι­κής τομο­γρα­φίας εγκε­φά­λου, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί εάν υπήρχε το νόσημα της επι­λη­ψίας ώστε -σε περί­πτωση που τα ευρή­ματα των εξε­τά­σεων ήταν θετικά- να αντι­με­τω­πι­στεί με θερα­πευ­τική αγωγή.

Εφέ­ρο­ντο επι­πλέον να ήταν ιδιαι­τέ­ρως καθη­συ­χα­στι­κοί απέ­να­ντι στους γονείς και τους συνέ­στη­σαν μεν να προβούν στις ανωτέρω εξε­τά­σεις, πλην όμως, δεν επι­σή­μα­ναν τους κιν­δύ­νους από την καθυ­στέ­ρηση διε­ξα­γω­γής των εξε­τά­σεων αυτών ούτε τους ενη­μέ­ρω­σαν για το ενδε­χό­μενο έναρξης προ­λη­πτι­κής αντιε­πι­λη­πτι­κής φαρ­μα­κευ­τι­κής αγωγής στο βρέφος για την αποφυγή νέων σπασμών.

Οι γονείς του βρέφους δεν έσπευ­σαν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν άμεσα τις ανωτέρω εξε­τά­σεις, παρά προ­γραμ­μά­τι­σαν αυτές στις 8 Νοεμ­βρίου 2010 σε εξει­δι­κευ­μένο κέντρο της Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Την 21η Οκτω­βρίου 2010, λόγω ανη­συ­χίας της μητέρας, οι γονείς, με δική τους πρω­το­βου­λία, πήγαν με το βρέφος στην Αθήνα και έγινε εισα­γωγή του στο Νοσο­κο­μείο Παίδων «Η Αγία Σοφία».

Κατόπιν ενη­μέ­ρω­σης, όμως, των γονέων από το παρα­πάνω νοσο­κο­μείο ότι, εφόσον δεν υπήρχε παρα­πεμ­πτικό σημεί­ωμα από το νοσο­κο­μείο Ρόδου για επείγον περι­στα­τικό, οι ειδικές εξε­τά­σεις του βρέφους θα πραγ­μα­το­ποιού­νταν μετά την 28η Οκτω­βρίου 2010, φέρο­νται να εξήλθαν λάθρα στις 23 Οκτω­βρίου 2010 από το νοσο­κο­μείο «Η Αγία Σοφία».

Το βρέφος, ηλικίας 13 μηνών, παρου­σί­ασε νέο επει­σό­διο σπασμών στις 5 Νοεμ­βρίου 2010, οπότε και απε­βί­ωσε.

Οι ιατροί στις αναι­ρέ­σεις τους, προ­έ­βα­λαν μεταξύ άλλων ότι είναι αντι­φα­τι­κές και ενδοια­στι­κές οι παρα­δο­χές της από­φα­σης ανα­φο­ρικά με τον αιτιώδη σύν­δε­σμο μεταξύ των φερό­με­νων παρα­λεί­ψεων τους και του επελ­θό­ντος απο­τε­λέ­σμα­τος και ταυ­τό­χρονα ότι λείπει η νόμιμη βάση.

Πιο συγκε­κρι­μένα ο πυρήνας της αμελούς συμπε­ρι­φο­ράς, που τους απο­δό­θηκε, συνί­στα­ται κατά τις παρα­δο­χές της από­φα­σης στην φερό­μενη μη «άμεση» παρα­πο­μπή του βρέφους προς περαι­τέρω εξε­τά­σεις, τις οποίες παρ’ όλα αυτά συνέ­στη­σαν, ώστε από την εν λόγω καθυ­στέ­ρηση να ματαιώ­θηκε η δυνα­τό­τητα ακρι­βούς διά­γνω­σης και αντι­με­τώ­πι­σης της πάθησης, λόγω της οποίας απε­βί­ωσε το άτυχο βρέφος.

Τόνισαν ότι μεταξύ των φερό­με­νων παρα­λεί­ψεων, που τους απο­δό­θη­καν και του επελ­θό­ντος απο­τε­λέ­σμα­τος του θανάτου, μεσο­λά­βη­σαν ενέρ­γειες και παρα­λεί­ψεις περισ­σό­τε­ρων προ­σώ­πων, οι οποίες διέ­κο­ψαν την αιτιώδη δια­δρομή.

Σύμφωνα με το σκε­πτικό της από­φα­σης, αν οι πολι­τι­κώς ενά­γο­ντες δεν είχαν εξέλθει «λάθρα» από το νοσο­κο­μείο «Η Αγία Σοφία», οι ειδικές εξε­τά­σεις του βρέφους «θα πραγ­μα­το­ποιού­νταν μετά την 28/10/2010», δηλαδή σε ημε­ρο­μη­νία προ­γε­νέ­στερη της εκδή­λω­σης του τρίτου επει­σο­δίου σπασμών (5.11.2010).

Υφί­στα­ται όπως τόνισαν ακόμη παντε­λής έλλειψη ανα­φο­ράς στη δια­κό­πτουσα τον αιτιώδη σύν­δε­σμο παρά­λειψη των ιατρών του νοσο­κο­μείου «Η Αγία Σοφία» για τη διε­νέρ­γεια των ειδικών ιατρι­κών εξε­τά­σεων.

Περαι­τέρω όπως τόνισαν, ενώ οι φερό­με­νες «καθη­συ­χα­στι­κές» δήθεν συστά­σεις, που εξέ­φρα­ζαν πάντως, κατά τις παρα­δο­χές της από­φα­σης, την ανα­γκαιό­τητα διε­ξα­γω­γής περαι­τέρω εξε­τά­σεων, φέρο­νται να συνέ­βα­λαν ώστε οι γονείς να προ­γραμ­μα­τί­σουν αυτές για την 8η Νοεμ­βρίου 2010, την ίδια στιγμή οι ίδιοι «εφη­συ­χα­σμέ­νοι» γονείς απο­φα­σί­ζουν, παρά τούτο τον προ­γραμ­μα­τι­σμό να επι­σκε­φθούν νωρί­τερα (21.10.2010) το εξει­δι­κευ­μένο Νοσο­κο­μείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», από το οποίο ωστόσο φέρο­νται να εξέρ­χο­νται λάθρα στις 23.10.2010, ενέρ­γεια στην οποία, ουδόλως θα προ­έ­βαι­ναν εάν είχαν πλήρη ενη­μέ­ρωση για την κατά­σταση του βρέφους και το επείγον αυτής.

Επε­σή­μα­ναν ότι αν οι γονείς είχαν δήθεν «εφη­συ­χά­σει» ενόψει των φερό­με­νων συστά­σεων των κατη­γο­ρου­μέ­νων, έλαβαν την απόφαση, παρά το γεγονός ότι είχαν ήδη προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες εξε­τά­σεις λίγες ημέρες μετά (8.11.2010) σε νοσο­κο­μείο της Θεσ­σα­λο­νί­κης, να προ­σφύ­γουν ενω­ρί­τερα (23.10.2010), υπο­βαλ­λό­με­νοι σε πρό­σθετα κόστη ταξι­δίου κ.λπ., σε νοσο­κο­μείο των Αθηνών, από το οποίο ωστόσο θα ανα­χω­ρού­σαν «λάθρα» ενόψει δήθεν της έλλει­ψης αίσθη­σης επεί­γο­ντος που είχαν απο­κο­μί­σει.

Κατά τη λογική εκφορά των πραγ­μά­των, όπως εξή­γη­σαν, ουδείς εφη­συ­χα­σμέ­νος γονέας λαμ­βά­νει την απόφαση να υπο­βά­λει το βρέφος του και την οικο­γέ­νειά του σε πρό­σθετη προφανή δοκι­μα­σία ταξι­δίου και εισα­γω­γής σε έτερο νοσο­κο­μειακό ίδρυμα δεκα­πέ­ντε (15) μόλις ημέρες πριν από την προ­γραμ­μα­τι­σμένη εισα­γωγή του σε έτερο νοσο­κο­μείο, αν δεν έχει λάβει ενη­μέ­ρωση ότι μια πρό­σθετη εξέταση είναι ανα­γκαία το ενω­ρί­τερο δυνατό.

Ούτε βέβαια είναι συμβατή μια τέτοια πρό­σθετη εισα­γωγή με τη μετέ­πειτα «λάθρα» ανα­χώ­ρηση, ενόψει δήθεν των ίδιων συστά­σεων.