Ισως

Ακού­γο­ντας την συζή­τηση στη Βουλή επί των προ­γραμ­μα­τι­κών δηλώ­σεων, η πρώτη σκέψη είναι, πως εάν τα κόμματα φερόταν όπως τώρα, ίσως θα είχαμε καλύ­τερη τύχη, ίσως να μην μας έπαιρνε δέκα χρόνια κρίσης. Μπορούν τέλος πάντων κάποτε να μιλούν με επι­χει­ρή­ματα και όχι με ύβρεις; Μπορούν να κάνουν εποι­κο­δο­μη­τικό διάλογο ; Μπορούν να βάλουν μπροστά το συμ­φέ­ρον της χώρας για σημα­ντικά θέματα και όχι το δικό τους; Μπορούν να μην έχουν στόχο μόνο την καρέκλα-αναφέρομαι σε όλα-αλλά τα προ­βλή­ματα των πολιτών αυτής της χώρας; Αν το είχαν κάνει, ίσως, αλλιώς θα ήμασταν σήμερα. Οι ομιλίες του Πρω­θυ­πουρ­γού και του αρχηγού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, έδωσαν το περί­γραμμα μιας δια­φο­ρε­τι­κής πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης και επί της ουσίας έδωσαν το σήμα στους βου­λευ­τές του ο καθένας, για δια­φο­ρε­τικό τρόπο άσκησης πολι­τι­κής. Ο πολι­τι­κός πολι­τι­σμός μοιάζει να επι­στρέ­φει ξανά μετά από δέκα χρόνια σφοδρών συγκρού­σεων.  Η επι­στροφή στην περίοδο της πολι­τι­κής και ιδε­ο­λο­γι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης , μακριά από τις ακρό­τη­τες της προη­γού­με­νης κοι­νο­βου­λευ­τι­κής περιό­δου με κορυ­φαίο ζητού­μενο τη συναί­νεση ήταν η αίσθηση που σου άφηνε η συζή­τηση, αλλά και το μεγάλο στοί­χημα. Ελά­χι­στες οι εξαι­ρέ­σεις βου­λευ­τών που θέλησαν να εξάψουν πάθη, προ­σπα­θώ­ντας να δημιουρ­γή­σουν βαβούρα. Δεν τους ακο­λού­θησε η πλειο­ψη­φία. Προ­άγ­γε­λος, πως ίσως απο­μο­νω­θούν επι­τέ­λους. Δυστυ­χώς λίγες οι περι­πτώ­σεις των ομι­λη­τών που ξεχω­ρί­ζουν. Πολλοί από τους βου­λευ­τές της κυβερ­νώ­σας παρά­τα­ξης, ανα­μα­σού­σαν εξαγ­γε­λίες υπουρ­γών, τα κλισέ για την ανά­πτυξη που έρχεται, για τα παιδιά που έφυγαν αλλά τώρα θα γυρί­σουν, για την σελίδα που γύρισε, δια­βά­ζο­ντάς μας ολό­κληρά απο­σπά­σματα από την ομιλία του πρω­θυ­πουρ­γού, αντί να επι­κε­ντρω­θούν σε ένα-δύο σημεία και να τα ανα­πτύ­ξουν.Είναι κάτι βου­λευ­τές που σε κάνουν να απορείς πώς κατα­φέρ­νουν να μιλούν στους ψηφο­φό­ρους τους. Και σε ποια γλώσσα… Εντύ­πωση δε έκανε, πως πολλοί βου­λευ­τές της Περι­φέ­ρειας, βρήκαν ευκαι­ρία να «που­λή­σουν» εκδού­λευση στους ψηφο­φό­ρους τους, άλλος ζητώ­ντας την νοση­λευ­τική σχολή που ήταν στην πόλη του και πήγε στη διπλανή να ξανα­γυ­ρί­σει, άλλος πως πρέπει να γίνει γεω­πο­νική σχολή στην Περι­φέ­ρειά του, άλλος πως πρέπει να απο­ζη­μιω­θούν οι συμπα­τριώ­τες του από την πρό­σφατη κακο­και­ρία, και κάποιος άλλος για τον δρόμο που πρέπει να γίνει. Και κάπου εκεί, έρχο­νται 2-3 και­νούρ­γιοι και άγνω­στοι υπουρ­γοί και υφυ­πουρ­γοί να κάνουν την διαφορά. Όπως ο υπουρ­γός  Ψηφια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης Κυριά­κος Πιερ­ρα­κά­κης. Εκεί που ετοι­μά­ζε­σαι να αλλά­ξεις κανάλι, γιατί θεωρείς πολύ εξει­δι­κευ­μένο το θέμα του Υπουρ­γείου του, εάν είσαι και λίγο άσχετος με την τεχνο­λο­γία, σε καθη­λώ­νει από τα πρώτα λεπτά, εξη­γώ­ντας περιε­κτικά, και με πολύ απλά λόγια τους στόχους του υπουρ­γείου του. Μπο­ρούσε να κατα­λά­βει και ο πλέον άσχετος με την τεχνο­λο­γία, γιατί φρό­ντιζε και να εξηγεί όρους που δεν κατέ­χουμε. Και όλα αυτά από στήθους, δεν έριξε ούτε ματιά στις σημειώ­σεις του. Το’ χουν αυτό ,όχι οι ρήτορες που δεν μπορούν φυσικά να είναι όλοι, αλλά όσοι κατέ­χουν το θέμα. Ισως τελικά, αλλάξει και ως προς αυτό η ποιό­τητα. Ανθρω­ποι που θα τους κατα­λα­βαί­νουμε τι λένε, κυρίως γιατί κατα­λα­βαί­νουν κι αυτοί τι ακριβώς δια­χει­ρί­ζο­νται …