Δύο διαφορετικοί κόσμοι

Καλά κρατεί η συζή­τηση, για το γεγονός ότι στην και­νούρ­για κυβέρ­νηση συμ­με­τέ­χουν αρκετοί τεχνο­κρά­τες. Τους κοιτούν με μισό μάτι, με επι­φύ­λαξη. «Οι τεχνο­κρά­τες δεν θα μας κατα­λα­βαί­νουν, δεν είναι από εμάς, θα μας επι­βά­λουν δύσκολα μέτρα, στε­ρού­νται  νομι­μο­ποί­η­σης» Η δε γκρίνια ξεκί­νησε και από βου­λευ­τές του κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος, οι οποίοι θεωρούν πως ο πολι­τι­κός εκτός του ότι δια­θέ­τει την νομι­μο­ποί­ηση, είναι εκείνος που θα πείσει, όντας πιο κοντά στην κοι­νω­νία. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε συνη­θί­σει σε τέτοια σχήματα. Όπως αλήθεια είναι πως η εποχή προ­χω­ράει και είτε μας αρέσει είτε όχι είναι απα­ραί­τητη η τεχνική επάρ­κεια ενός πολι­τι­κού. Καλώς ή κακώς, η πολι­τική είναι και τέχνη και επι­στήμη Απαιτεί γνώσεις. Το όλο εγχεί­ρημα είναι ρίσκο. Κι αυτό γιατί δεν αρκεί να φέρεις μερικά ανοιχτά μυαλά σε μία κρατική υπη­ρε­σία. Πρέπει να ανοί­ξεις και τα μυαλά των μονίμων, για να κατα­λα­βαί­νουν και να επι­κοι­νω­νούν. Συνήθως ζουν σε δια­φο­ρε­τι­κούς κόσμους και με άλλους ρυθμούς. Το «παλιό» θα δώσει τη μάχη του και το πως θα το χει­ρι­στεί αυτό ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης κατα­λυ­τικό.  Αν θα πάμε ένα βήμα παρα­πέρα ή εάν το «παλιό» θα μας κρα­τή­σει στα… μέτρα του. Αν θα παρα­συρ­θεί από σει­ρή­νες (βου­λευ­τών και στε­λε­χών του) που λένε πως οι βου­λευ­τές έχουν δικαί­ωμα να ελπί­ζουν και να φιλο­δο­ξούν πως κάποτε θα γίνουν υπουρ­γοί (το ακού­σαμε κι αυτό). Aν ο  υπουρ­γός, ο κάθε υπουρ­γός θα ξεπε­ρά­σει τη σφαίρα της αφέ­λειας, της κου­το­πο­νη­ριάς ή της αδια­φο­ρίας, και θα απο­φα­σί­σει να «που­λή­σει», να πείσει με ευθύνη και σοβα­ρό­τητα στην κοι­νω­νία το έργο του τεχνο­κράτη υφυ­πουρ­γού του.