Γερμανός ιστορικός: Δικαιολογημένες οι αποζημιώσεις που διεκδικεί η Ελλάδα – Δεν υπάρχει παραγραφή στο διεθνές δίκαιο

«Οι Γερ­μα­νοί λεη­λά­τη­σαν συστη­μα­τικά και κατέ­στρε­ψαν υλικά την Ελλάδα κατά την διάρ­κεια της κατοχής από τον Απρίλιο του 1941 έως τον Οκτώ­βριο του 1944. Κατά­σχε­σαν τις συγκο­μι­δές καπνού και έθεσαν τη βιο­μη­χα­νία, στο βαθμό που ήταν σημα­ντική για τη γερ­μα­νική αμυ­ντική βιο­μη­χα­νία, υπό τον έλεγχό τους. Τα τρία τέταρτα του ελλη­νι­κού εμπο­ρι­κού στόλου κατα­σχέ­θη­καν ή κατα­στρά­φη­καν από τους Γερ­μα­νούς κατά την απο­χώ­ρησή τους. Η λεγό­μενη πολι­τική της καμένης γης οδήγησε τελικά στην σχεδόν ολο­κλη­ρω­τική κατα­στροφή των υπο­δο­μών της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας», τονίζει ο Καρλ Χάιντς Ροτ, Γερ­μα­νός ιστο­ρι­κός και συνι­δρυ­τής του Ιδρύ­μα­τος Κοι­νω­νι­κής Ιστο­ρίας, σε συνέ­ντευξή του στην «Weser Kurier».

Ανα­φε­ρό­με­νος στην «τερά­στια δημο­γρα­φική κατα­στροφή», όπως την χαρα­κτη­ρί­ζει η εφη­με­ρίδα της Βρέμης, λέει ότι «οι Γερ­μα­νοί σκό­τω­σαν του­λά­χι­στον 330.000 αμάχους κατά τη διάρ­κεια της κατοχής, 140.000 άνθρω­ποι πέθαναν από την πείνα, περισ­σό­τε­ροι από 90.000 άνθρω­ποι σκο­τώ­θη­καν είτε όντας όμηροι, είτε ως αντί­ποινα ενα­ντίον του άμαχου πλη­θυ­σμού στις αγρο­τι­κές περιο­χές. 59.000 μέλη των εβραϊ­κών κοι­νο­τή­των εκτο­πί­στη­καν».

Στο ερώτημα εάν η αξίωση του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λίου να απαι­τη­θούν από την Γερ­μα­νία πολε­μι­κές απο­ζη­μιώ­σεις ύψους 280 δισ. ευρώ είναι δικαιο­λο­γη­μένη, ο κ. Ροτ απαντά: «Ναι, τόσο πολι­τικά όσο και από απόψεως διε­θνούς δικαίου και μάλιστα χωρίς κανένα περιο­ρι­σμό» και προ­σθέ­τει ότι για την Ελλάδα «είναι θέμα αρχής, δεν πρό­κει­ται μόνο για τα χρήματα. Η (δε) Γερ­μα­νία οφείλει τις απο­ζη­μιώ­σεις και πρέπει να τεθεί προ των ευθυνών της οφειλής της».

Στο ερώτημα εάν έχουν παρα­γρα­φεί οι ελλη­νι­κές αξιώ­σεις μετά από 70 χρόνια απαντά αρνη­τικά, διότι «στο διεθνές δίκαιο, δεν υπάρχει παρα­γραφή» και τονίζει ότι «η γερ­μα­νική κυβέρ­νηση βλέπει μεν το θέμα δια­φο­ρε­τικά και θεωρεί το θέμα λήξαν νομικά και πολι­τικά, όμως δεν έχει λήξει. Κατά τη δεκα­ε­τία του 1950 υπήρξαν ορι­σμέ­νες διε­θνείς συν­θή­κες, στις οποίες ανα­φέ­ρε­ται ότι η Ομο­σπον­διακή Δημο­κρα­τία της Γερ­μα­νίας κατα­βάλ­λει μερικώς απο­ζη­μί­ωση, αλλά το ζήτημα πρέπει να απο­σα­φη­νι­στεί σε μια γενική διά­σκεψη ή στα πλαίσια μιας συν­θή­κης ειρήνης. Όταν το 1990 συνήφθη η de facto συνθήκη ειρήνης, δηλαδή η λεγό­μενη “Συνθήκη 2+4”, σε συνάρ­τηση με τη δια­δι­κα­σία ενο­ποί­η­σης της Γερ­μα­νίας, το θέμα των απο­ζη­μιώ­σεων εξαι­ρέ­θηκε. Παρ’ όλα αυτά, η γερ­μα­νική κυβέρ­νηση λέει ότι με αυτή τη σύμβαση το θέμα απο­ζη­μιώ­σεων τελικά διευ­θε­τή­θηκε. Μέχρι το 1990, λοιπόν, “παρη­γο­ριά” και μετά το 1990 “όλα τελεί­ω­σαν”. Αυτό δεν είναι όμως βάσιμο από απόψεως διε­θνούς δικαίου. Η Ελλάδα δεν υπέ­γραψε αυτή τη σύμβαση και δεν καθόταν στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Ως εκ τούτου, η Συνθήκη δεν ισχύει για την Ελλάδα».

Ο κ. Ροτ χαρα­κτη­ρί­ζει επίσης «ελε­η­μο­σύνη» τα κατα­βλη­θέ­ντα στα επι­ζώ­ντα θύματα 115 εκ.μάρκα, «ποσόν το οποίο αντι­στοι­χεί σε μόλις 300 μάρκα κατά κεφαλήν με σημε­ρι­νούς υπο­λο­γι­σμούς», όπως λέει.

Το συνο­λικό ποσό των 280 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ που εκτιμά το ελλη­νικό Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο ότι οφείλει η Γερ­μα­νία στην Ελλάδα θεωρεί ότι βασί­ζε­ται σε δια­σω­θέ­ντα αρχεία, τα οποία έλεγξαν οι ίδιοι (ενν. το Ίδρυμα Κοι­νω­νι­κής Ιστο­ρίας) λεπτο­με­ρώς και «μπο­ρούμε να επι­βε­βαιώ­σουμε τα στοι­χεία που συγκέ­ντρωσε».

Το γεγονός ότι ο ίδιος και οι συνά­δελ­φοί του υπο­λο­γί­ζουν το ύψος της γερ­μα­νι­κής οφειλής σε 190 δισ. ευρώ αντί των 280 που το υπο­λο­γί­ζουν οι Έλληνες το εξηγεί ως εξής: «Το πρό­βλημα βρί­σκε­ται στο γεγονός ότι οι Έλληνες ειδικοί υπο­λο­γί­ζουν τις πολε­μι­κές απο­ζη­μιώ­σεις ως μη απο­πλη­ρω­μένο δάνειο το οποίο τοκί­ζε­ται. Το ορθό για να βρούμε την σημε­ρινή αξία της είναι να ξεκι­νή­σουμε από τον πλη­θω­ρι­σμό. Γι’ αυτό και ο δικός μας υπο­λο­γι­σμός είναι χαμη­λό­τε­ρος, αλλά ανέρ­χε­ται πάντως στα 190 δισ. ευρώ.»

Στο ερώτημα εάν είναι ρεα­λι­στικό να δοθεί ένα τέτοιο ποσόν στην Ελλάδα, ο κ. Ροτ απαντά αρνη­τικά, διότι και μια σειρά από άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες «θα διεκ­δι­κού­σαν ανάλογα τερά­στια ποσά και το σύνολο θα ήταν γιγα­ντιαίο. Συνεπώς, το ποσό πρέπει να απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο δια­πραγ­μά­τευ­σης έτσι ώστε να είναι εφικτό». Προ­τεί­νει, λοιπόν, την εξό­φληση των απο­ζη­μιώ­σεων εντός 15-20 ετών με παράλ­ληλη μείωση της οφειλής στο 1/3 , δηλαδή να κατα­βλη­θούν τελικά 60-70 δισ. ευρώ, ώστε να είναι εφικτή η απο­πλη­ρωμή τους.

Τέλος, για να έχει η Ελλάδα μια ρεα­λι­στική δυνα­τό­τητα να εισπρά­ξει τις απο­ζη­μιώ­σεις θεωρεί ότι πρέπει «να συμπή­ξει κοινό μέτωπο με τις άλλες χώρες που έχουν ανά­λο­γες αξιώ­σεις και να ασκή­σουν από κοινού πολι­τική πίεση, επειδή η γερ­μα­νική κυβέρ­νηση δεν είναι δια­τε­θει­μένη μέχρι στιγμής να συζη­τή­σει. Εάν οι πλη­γεί­σες χώρες ενερ­γή­σουν με επι­δε­ξιό­τητα, η Ομο­σπον­διακή Δημο­κρα­τία της Γερ­μα­νίας θα πρέπει τελικά να υπο­χω­ρή­σει από το κατη­γο­ρη­μα­τικό “όχι” της».