“Ας κοιτάμε μόνο μπροστά, το μομέντουμ είναι θετικό για την Ελλάδα”

Σε αυτές τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ωσεί απών, καθώς το μόνο ενδια­φέ­ρον των στε­λε­χών του ήταν να παζα­ρεύ­ουν την ανοχή των εταίρων μας σε δημο­σιο­νο­μικά παρεκ­κλί­νου­σες προ­ε­κλο­γι­κές παροχές.

Καμιά παρέμ­βαση της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν προ­ά­σπισε τα συμ­φέ­ρο­ντα των Ελλήνων παρα­γω­γών στον πρω­το­γενή τομέα, που θίγεται από τις προ­τά­σεις της Κομι­σιόν για το νέο ΠΔΠ 2021-2027. Καμιά νέα ιδέα με επι­χει­ρη­μα­τικό ενδια­φέ­ρον και προ­ο­πτική αει­φο­ρίας δεν προ­τά­θηκε στο πλαίσιο του πακέτου Γιούν­κερ με στόχο την ενί­σχυση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, ως ανα­βλύ­ζουσα νέα πλου­το­πα­ρα­γω­γική πηγή. Κανένα μεγάλο παρα­γω­γικό έργο δεν προ­χώ­ρησε στην Ελλάδα, επειδή η κομ­μα­τική νομεν­κλα­τούρα νιώθει ισχυρή με το να παγι­δεύει το δημόσιο τομέα σε στείρες και χρο­νο­βό­ρες γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες αντί να τον ενθαρ­ρύ­νει να εκδη­λώ­σει τη δυνα­μική και τη χρήσιμη απο­δο­τι­κό­τητά του.

Τα «ατού» του Αλέξη στην Οικο­νο­μία προ­σο­μοιά­ζουν με τα ατού… αμε­τα­νό­η­του χαρ­το­κλέ­φτη. Κατα­γί­νε­ται με το πώς θα κρύψει άσο στο μανίκι και δεν βλέπει πως εξε­λίσ­σε­ται η παρτίδα!

Προ­φα­νές, από τις εκτι­μή­σεις των θεσμών που στην αξιο­λο­γική έκθεσή τους (5/6/19) για το Ευρω­παϊκό Εξάμηνο σημειώ­νουν ότι “τα μέτρα της 15ης Μαΐου θέτουν σε κίνδυνο την επί­τευξη του στόχου του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος για το 2019 και επέ­κεινα” και πως «η ποιό­τητα των δημο­σιο­νο­μι­κών μέτρων που υιο­θε­τή­θη­καν στις 15 Μάη είναι πηγή ανη­συ­χίας σε σχέση με το στόχο να γίνουν τα δημόσια οικο­νο­μικά πιο φιλικά προς την ανά­πτυξη και την αύξηση των κοι­νω­νι­κών δαπανών προς τις ομάδες του πλη­θυ­σμού που είναι πιο κοντά στο όριο της φτώ­χειας».

Το πολι­τικό μόρφωμα που δια­χει­ρί­στηκε τις δημό­σιες υπο­θέ­σεις τα τελευ­ταία 4,5 χρόνια (από 25/1/2015) το μόνο που κατά­φερε είναι να σπείρει διχασμό στην κοι­νω­νία και να εργα­λειο­ποι­ή­σει πολι­τικά κάθε θεσμό σε μια προ­σπά­θεια δήθεν ιδε­ο­λο­γι­κο­ποί­η­σης της παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης πιά οικο­νο­μίας.

Με το ασύλ­λη­πτης κενό­τη­τας δόγμα οι «λίγοι» ενα­ντίον των «πολλών» και αφελή αφη­γή­ματα περί ανα­κού­φι­σης των φτω­χό­τε­ρων με τα χρήματα των πλου­σιό­τε­ρων κατά­φε­ραν να απα­ξιώ­σουν και δια­λύ­σουν τη μεσαία τάξη, να αφα­νί­σουν την οικο­γε­νειακή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα και να απο­νευ­ρώ­σουν τη φιλο­δο­ξία της νέας γενιάς να αλλάξει πραγ­μα­τικά τον κόσμο προς το καλύ­τερο.

Η ειδο­ποιός διαφορά της Νέας Δημο­κρα­τίας από τα παρα­πει­στικά αφη­γή­ματα της καθε­στη­κυίας αρι­στε­ρο­σύ­νης είναι πως οι άνθρω­ποι του μόχθου βλέπουν ως «καλύ­τερο» την απτή βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας ζωής τους και όχι την ισο­πέ­δωση, που επι­ζη­τούν οι πολι­τι­κές των προ­ε­κλο­γι­κών επι­δο­μά­των.

Ο κόσμος της δημιουρ­γίας, οι άνθρω­ποι της δράσης, οι νέοι της ορμη­τι­κής διά­θε­σης απο­ζη­τούν ισχυρά θεμέλια για να υψώσουν το δικό τους όραμα στην έρευνα, στην τεχνο­λο­γία, στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, στην κοι­νω­νική πρόοδο και στην ευη­με­ρία με όρους ανά­λο­γους και ισό­τι­μους με εκεί­νους που πορεύ­ε­ται η καλ­πά­ζουσα Ευρώπη στην εποχή της 4ης βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης. Στην εποχή της τεχνο­λο­γι­κής και ρομπο­τι­κής προόδου. Με αλυ­σί­δες αξιών στην παρα­γωγή και όχι με βαρίδια στα πόδια.

Αλλά και οι από­μα­χοι θέλουν στη δύση του εργα­σια­κού τους βίου να απο­λαύ­σουν καρπούς από τους κόπους τους. Δικαιού­νται αντα­πό­δοση για όλα όσα έδωσαν στο ασφα­λι­στικό και στο φορο­λο­γικό σύστημα. Είναι χρέος της Πολι­τείας και κάθε νεό­τε­ρης γενιάς να ανα­γνω­ρί­σει την πολυ­ε­πί­πεδη συμβολή των συντα­ξιού­χων στη δια­τή­ρηση της κοι­νω­νι­κής μας συνοχής. Γιατί είναι αυτοί, οι καρ­τε­ρι­κοί γονείς και πρό­γο­νοι, που κρά­τη­σαν αναμ­μένο το καντη­λάκι της ελπίδας για μικρούς και μεγά­λους στα χρόνια της βαθιάς κρίσης και της καθη­με­ρι­νής αβε­βαιό­τη­τας, που επέβαλε το πιο επώδυνο, το πιο ανε­λέ­ητο και πιο αχρεί­α­στο 3ο Μνη­μό­νιο της αδια­νό­η­της δια­πραγ­μά­τευ­σης Βαρουφάκη-Τσίπρα. Όταν η Ελλάδα έγινε πεδίο οικο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών «πει­ρα­μά­των». Τότε που χάσαμε την πυξίδα προς την κανο­νι­κό­τητα.

Η Ελλάδα είναι μια ιδιό­μορφη χώρα μορ­φο­λο­γικά. Εκα­το­ντά­δες κατοι­κη­μένα νησιά που θα έπρεπε να συγκα­τα­λέ­γο­νται στον παρα­γω­γικό χάρτη της Ευρώπης, είναι απο­κομ­μένα από κάθε ιστό παρα­γω­γι­κής συμ­με­το­χής. Οι ήρωες νησιώ­τες μας επι­βιώ­νουν με δυσκο­λίες, κόντρα στην απο­μό­νωση που τους επι­βά­λουν οι μητρο­πο­λι­τι­κές και μικρο­πο­λι­τι­κές πολι­τι­κές. Γιατί οι ψήφοι και οι βου­λευ­τι­κές έδρες που απο­φέ­ρουν τα νησάκια είναι λίγες.

Σε αυτή τη συγκυ­ρία, όμως, της από­λυ­της απόρ­ρι­ψης της ψευ­δο­λο­γίας και της ταπεί­νω­σης των πάρα μα πάρα πολλών κάθε ψήφος που προ­έρ­χε­ται από τη νησιω­τική Ελλάδα είναι καθο­ρι­στικό μήνυμα για ένα μέλλον χωρίς παρα­μύ­θια. Για μια Ελλάδα με αύρα φρε­σκά­δας. Για μια Ελλάδα με καθαρές θέσεις στην πολι­τική και καθα­ρούς πολι­τι­κούς σε θέσεις ευθύνης. Ξεκι­νάμε με σχέδιο και στόχο την ευη­με­ρία για όλους. Αυτή την κρίσιμη στιγμή μόνο μια μεγάλη πολι­τική αλλαγή μπορεί να εμπνεύ­σει κάθε Ελλη­νίδα, κάθε Έλληνα, κάθε φιλέλ­ληνα να ανα­κα­λύ­ψει και πάλι τους κρυμ­μέ­νους θησαυ­ρούς στις ικα­νό­τη­τες των ανθρώ­πων που προ­χω­ράνε μαζί, με φιλό­τιμο και αγάπη για τον τόπο τους. Το μομέ­ντουμ είναι θετικό για όλους μας. Αρκεί να πιστέ­ψουμε ότι μπο­ρούμε να ορί­σουμε την κανο­νι­κό­τητα ως ένα κοινό πλαίσιο αξιών χωρίς απο­κλει­σμούς. Ας ξανα­κοι­τά­ξουμε μπροστά. Μόνο μπροστά. Τώρα.

πηγή protothema.gr