Bloomberg: Το μυστικό σχέδιο της ΕΕ για ένα Grexit το 2015

Σε ένα «μυστικό σχέδιο της ΕΕ» σε περί­πτωση ενός κατα­στρο­φι­κού Grexit ανα­φέ­ρε­ται σε σημε­ρινό του άρθρο το Bloomberg.

Το άρθρο, με αφορμή το νέο βιβλίο «The Last Bluff» («Η τελευ­ταία μπλόφα») των Βικτώ­ριας Δεν­δρι­νού και Ελένης Βαρ­βι­τσιώτη κάνει λόγο για επί­ση­μες προ­ε­τοι­μα­σίες για το ενδε­χό­μενο της κατα­στρο­φι­κής εξόδου της Ελλάδας από την Ευρω­παϊκή Ένωση.

Βασι­σμένο σε 230 ώρες συνε­ντεύ­ξεων «off the record» και σε απόρ­ρητα και μη έγγραφα, η Ελένη Βαρ­βι­τσιώτη, αντα­πο­κρί­τρια της Καθη­με­ρι­νής και του ΣΚΑΪ στις Βρυ­ξέλ­λες και η Βικτώ­ρια Δεν­δρι­νού που εργά­ζε­ται για το πρα­κτο­ρείο Bloomberg στις Βρυ­ξέλ­λες απο­κα­λύ­πτουν στο βιβλίο τους ένα μυστικό σχέδιο της Κομι­σιόν για τις κατα­στρο­φι­κές επι­πτώ­σεις ενός Grexit με την κωδική ονο­μα­σία «Η προ­σχώ­ρηση της Κρο­α­τίας στην Ευρω­παϊκή Ένωση».

Μικρή ομάδα 10 οικο­νο­μο­λό­γων και δικη­γό­ρων της ΕΕ συγκε­ντρώ­θηκε στον 15ο όροφο του κτιρίου Charlemagne, το οικο­νο­μικό αρχη­γείο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής στις Βρυ­ξέλ­λες, και έσβησε το παλιό Σχέδιο Β σε περί­πτωση που οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις έπεφταν στο κενό και η Ελλάδα αθε­τούσε τη συμ­φω­νία με τους δανει­στές.

Μέσα στο σχέδιο υπήρχε και ένα κεφά­λαιο με τίτλο «Managing Exit» το οποίο εξέταζε το αυστηρό κόστος ενός Grexit.

Τότε, η Ελλάδα όφειλε 342 δισ. ευρώ (387 δισ. Δολάρια σε τρέ­χο­ντα δολάρια) στο Ευρω­παϊκό Ταμείο Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας , στην Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα , στην Ευρω­παϊκή Τράπεζα Επεν­δύ­σεων καθώς και σε άλλες κυβερ­νή­σεις και τρά­πε­ζες της ευρω­ζώ­νης.

Ένας πίνακας που υπο­λό­γιζε λεπτο­με­ρώς την έκθεση κάθε χώρας της ζώνης του ευρώ, έδειχνε ότι στην περί­πτωση της Ιταλίας το χρέος ήταν 63 δισ. ευρώ ή 4,1% του ΑΕΠ της, για τη Γερ­μα­νία, το ποσό ήταν πολύ μεγα­λύ­τερο, ήτοι στα 92,8 δισ. ευρώ ή 3,4% του ΑΕΠ.

Η Σλο­βε­νία ​​είχε τη μεγα­λύ­τερη έκθεση ως ποσοστό της οικο­νο­μίας της – στα 1,7 δισ. ευρώ, ή 6,7% του ΑΕΠ της.

Το κλειδί για την ακο­λου­θία από μια κυβερ­νη­τική αδυ­να­μία πλη­ρω­μής σε ένα Grexit ήταν η πλήρης εξάρ­τηση των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών από τον μηχα­νι­σμό Emergency Liquidity Assistance (ELA).

Η έξοδος από το ευρώ

«Εάν η Ελλάδα εγκα­τα­λεί­ψει τη ζώνη του ευρώ, το πρώτο πράγμα που θα συμβεί θα είναι το νέο νόμισμα να μην είναι αξιό­πι­στο» ανα­φέ­ρει μια πηγή.

«Κανείς δεν θα θέλει να κρα­τή­σει αυτό το νόμισμα, έτσι σύντομα θα εισέλ­θει σε μια υπο­βάθ­μιση της υπο­τί­μη­σης» συνε­χί­ζει.

Αυτό σημαί­νει ότι το νόμισμα θα έχανε την αξία του έναντι του ευρώ, μια πτώση που θα τρο­φο­δο­τούσε τον πλη­θω­ρι­σμό και με τη σειρά του την περαι­τέρω αδυ­να­μία του νομί­σμα­τος, συμπλη­ρώ­νει.

Αυτό θα είχε σοβαρές συνέ­πειες για το ελλη­νικό χρέος, καθώς θα ήταν ακόμη εκφρα­σμένο σε ευρώ. Μια πιθανή άμεση υπο­τί­μηση κατά 50% έναντι του ευρώ θα ενι­σχύ­σει άμεσα το λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ, ο οποίος τον Ιούνιο του 2015 ανερ­χό­ταν στο 180%.

Το Σχέδιο Β υπέθετε ότι, μόλις η Ελλάδα αθε­τή­σει μια πληρωμή σε έναν πιστωτή όπως η ΕΚΤ, θα ήταν αδύνατο για το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της κεντρι­κής τρά­πε­ζας να συνε­χί­σει να δέχεται τα ελλη­νικά κρατικά ομόλογα ως επαρκή εγγύηση.

Αυτό θα μπο­ρούσε να προ­κα­λέ­σει ντόμινο γεγο­νο­των με τα οποία οι τρά­πε­ζες θα γίνο­νταν σχεδόν αμέσως αφε­ρέγ­γυες και θα κατέρ­ρεαν.

Ο μόνος τρόπος για να απο­φευ­χθεί αυτό θα ήταν να βρεθεί η ρευ­στό­τητα αλλού.

Όμως, εντός της ζώνης του ευρώ, οι ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες δεν είχαν τις ίδιες επι­λο­γές όπως σε ένα ανε­ξάρ­τητο νομι­σμα­τικό σύστημα.

Θα έμειναν χωρίς ρευ­στό­τητα, διότι αυτή θα μπο­ρούσε να προ­έλ­θει μόνο από το σύστημα του ευρώ – το οποίο από το σημείο εκείνο θα είχε κλείσει.

Αυτό σήμαινε ότι η χώρα θα έμενε μόνο με μια επιλογή για να απο­φευ­χθεί η κατάρ­ρευση των τρα­πε­ζών της.

Η Τράπεζα της Ελλάδος θα πρέπει να παρά­σχει ρευ­στό­τητα σε νέο νόμισμα – ουσια­στικά να βγει από τη ζώνη του ευρώ.

Αυτό δεν θα απαι­τούσε εκτύ­πωση νέων χρη­μά­των αμέσως.

Το πρα­κτικό μέρος θα μπο­ρούσε να αντι­με­τω­πι­στεί μέσα σε λίγες ώρες, απαι­τώ­ντας απλώς από την κεντρική τράπεζα να αλλάξει τα συστή­ματα τεχνο­λο­γίας της πλη­ρο­φο­ρίας, ώστε να μετα­τρέ­ψει τα ευρώ στους τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς στο νέο της νόμισμα.

Σε μια τέτοια περί­πτωση, πάντως το νόμισμα θα έχανε την αξία του έναντι του ευρώ, μια πτώση που θα τρο­φο­δο­τούσε τον πλη­θω­ρι­σμό και με τη σειρά του την περαι­τέρω αδυ­να­μία του νομί­σμα­τος.

Αυτό θα είχε σοβαρές συνέ­πειες για το ελλη­νικό χρέος, καθώς θα ήταν ακόμη εκφρα­σμένο σε ευρώ. Μια πιθανή άμεση υπο­τί­μηση κατά 50% έναντι του ευρώ θα ενίσχυε άμεσα το λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ, ο οποίος τον Ιούνιο του 2015 ανερ­χό­ταν στο 180%.

Ο λόγος θα διπλα­σια­ζό­ταν αμέσως στο 360% και πολύ σύντομα στο 500%, δεδο­μέ­νων των επι­πτώ­σεων στην οικο­νο­μία.

Αυτό σήμαινε ότι θα ήταν απα­ραί­τητη μια «πολύ σημα­ντική ανα­διάρ­θρωση του χρέους», ανέφερε το σχέδιο.

Το παρά­δοξο ήταν ότι το μόνο σίγουρο πράγμα για ένα Grexit θα ήταν ότι η χώρα θα χρεια­ζό­ταν αμέσως ένα άλλο σχέδιο διά­σω­σης.

Ήταν σχεδόν παρά­λογο, περ­νώ­ντας από όλα αυτά τα προ­βλή­ματα για να απο­φύ­γει μια διάσωση, μόνο για να εισέλ­θει σε μια κατά­σταση όπου θα χρεια­ζό­ταν ένα άλλο σχέδιο. Αυτή είναι η ειρω­νεία του όλου πράγ­μα­τος», ανέφερε ένας άλλος από τους εμπλε­κό­με­νους αξιω­μα­τού­χους.

«Θα υπήρχε ένα bailout. Ίσως όχι αμέσως, επειδή η κυβέρ­νηση θα έλεγε όχι, αλλά πολύ σύντομα η πραγ­μα­τι­κό­τητα θα τους είχε ανα­γκά­σει.

Θα ήταν ο μόνος τρόπος για τη στα­θε­ρο­ποί­ηση του νομί­σμα­τος και για τον έλεγχο του πλη­θω­ρι­σμού».

Ενώ η ηλε­κτρο­νική μετά­βαση σε νέο νόμισμα θα μπο­ρούσε να συμβεί μέσα σε λίγες ώρες, η μετα­τροπή σε ένα νέο φυσικό νόμισμα θα ήταν πολύ πιο περί­πλοκη.

Το παρά­δοξο του bailout

Το παρά­δοξο ήταν ότι το μόνο σίγουρο πράγμα για ένα Grexit θα ήταν ότι η χώρα θα χρεια­ζό­ταν αμέσως ένα άλλο σχέδιο διά­σω­σης.

«Αυτή είναι η ειρω­νεία του όλου πράγ­μα­τος» ανα­φέ­ρει μια άλλη πηγή.

«Όπου κι αν ανα­ζη­τού­σες λύση, υπήρχε ένα bailout. Ίσως όχι αμέσως, επειδή η κυβέρ­νηση θα έλεγε όχι, αλλά πολύ σύντομα η πραγ­μα­τι­κό­τητα θα τους ανά­γκαζε. Θα ήταν ο μόνος τρόπος για τη στα­θε­ρο­ποί­ηση του νομί­σμα­τος και για τον έλεγχο του πλη­θω­ρι­σμού».

πηγή in.gr