«Από άλλο υλικό»

Γράφει η

Νεκτα­ρία Μπίλλη

«Αρχή σοφίας ονο­μά­των επί­σκε­ψις» λέει ο Αντι­σθέ­νης εννο­ώ­ντας ότι οι λέξεις έχουν τη δική τους σημασία και έννοια και εκτός από την ορθο­γρα­φία κου­βα­λούν και την ιστορία τους. Βασική προ­ϋ­πό­θεση λοιπόν αυτών που τις χρη­σι­μο­ποιούν είναι να γνω­ρί­ζουν τη σημασία τους, την ετυ­μο­λο­γία τους. Διότι όπως θα μας πει αργό­τερα ο Παλαμάς « και αν ξεχνούν οι άνθρω­ποι πάντα θυμού­νται εκείνες».

Παρα­θέ­τουμε τα παρα­πάνω για να τονί­σουμε την απαι­τού­μενη επάρ­κεια αυτών που ασκούν εξουσία, αυτών που ασχο­λού­νται με τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας.

Η εξουσία δεν ασκεί­ται με γλωσ­σικά κενά και ολι­σθή­ματα ούτε με ασαφείς έννοιες, λαν­θα­σμέ­νες ανα­φο­ρές και άτοπα παρα­δείγ­ματα. Η παιδεία, η εκπαί­δευση, η μόρφωση, η ικα­νό­τητα και η επάρ­κεια στη σύνταξη φράσεων και στην ανά­πτυξη επι­χει­ρη­μά­των πρέπει να απο­τε­λέ­σουν προ­α­παι­τού­μενο, πρέπει να είναι το ζητού­μενο.

Επι­βάλ­λε­ται πλέον να πάψει να δαι­μο­νο­ποιεί­ται η μόρφωση και η αρι­στεία και να θεω­ρεί­ται φυσιο­λο­γική η αμάθεια και η μετριό­τητα .

Είναι ο μόνος τρόπος για να ανα­κάμ­ψει η χώρα σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς.

Τα συν­θή­ματα και οι δεκά­ρι­κοι εξάρουν συνει­δή­σεις αλλά δεν παρά­γουν εφαρ­μο­σμένη πολι­τική.

Η προ­πα­γάνδα και ο δημα­γω­γι­κός λόγος δεν επι­φέ­ρουν παρα­γω­γικά απο­τε­λέ­σματα, αντι­θέ­τως συν­θλί­βουν τους θεσμούς.

Το ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα δεν κατο­χυ­ρώ­νε­ται από αυτούς που το διεκ­δι­κούν λεκτικά αλλά από εκεί­νους που το απο­δει­κνύ­ουν στην πράξη.

Τα όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται το τελευ­ταίο διά­στημα από την ώρα που ο Πρω­θυ­πουρ­γός εκδή­λωσε την πρόθεση του να οδη­γή­σει τη χώρα σε εθνικές εκλογές, δεν έχουν προη­γού­μενο.

Μετα­τά­ξεις, προ­σλή­ψεις, μετα­θέ­σεις, προ­α­γω­γές και ου της αμε­τρο­έ­πειας ουκ έσται τέλος.

Η απά­ντηση επί τούτων, «μα τα έκαναν και οι προη­γού­με­νοι».

Πράγ­ματι όταν το 2012 ο Πρό­ε­δρος της Βουλής διόριζε συγ­γε­νικό του πρόσωπο ως μετα­κλητό ο νυν φιλο­κυ­βερ­νη­τι­κός τύπος με τους νυν κυβερ­νώ­ντες κατα­δί­κα­ζαν με καυ­στικό τρόπο την πράξη και καλώς έπραξαν.

Το 2018 ο Πρω­θυ­πουρ­γός από το βήμα της Βουλής διε­μή­νυε προς τον ελλη­νικό λαό ότι «είναι φτιαγ­μέ­νοι από άλλο υλικό» θέλο­ντας να ανα­δεί­ξει το πολυ­δια­φη­μι­ζό­μενο ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα που θα έφερνε την ελπίδα στη χώρα.

Η ελπίδα όμως δεν ήρθε διότι η κυβερ­νώ­ντες ανα­δει­κνύ­ουν το χει­ρό­τερο πρόσωπο του παρελ­θό­ντος, αυτό που ήθελαν να ξορ­κί­σουν.

Παιδιά, σύντρο­φοι, σύζυγοι, συγ­γε­νείς, δημο­σιο­γρά­φοι έχουν πλέον εισέλ­θει στη χορεία των μετα­κλη­τών.

Οι μετα­τά­ξεις μπορεί να πάγωσαν μετά από επι­κοι­νω­νία του Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο της Βουλής βλέ­πο­ντας τις αντι­δρά­σεις και τη λαϊκή δυσα­ρέ­σκεια, μπορεί η κυρία Τασία Χρι­στο­δου­λο­πού­λου να μη είναι ξανά υπο­ψή­φια, όμως οι πράξεις αυτές εγεί­ρουν πολλά ερω­τή­ματα που απαι­τούν απα­ντή­σεις.

Οφεί­λουν οι κύριοι κυβερ­νώ­ντας να απα­ντή­σουν στους 600.000 πτυ­χιού­χους που ματα­νά­στευ­σαν, στην κοι­νω­νία που τους εμπι­στεύ­θηκε ως σωτήρες από το παλιό, οφεί­λουν να απα­ντή­σουν στους ανέρ­γους που συντη­ρού­νται από τις συντά­ξεις των γονέων τους.

Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Χαρί­λαου Τρι­κούπη, ο οποίος θέσπισε τον περιο­ρι­σμό στις απο­λύ­σεις των δημο­σίων υπαλ­λή­λων προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί ο κρα­τι­κός και ο κομ­μα­τι­κός παρεμ­βα­τι­σμός.

Δυστυ­χώς αν και πέρασαν έτη πολλά τίποτα δεν άλλαξε στη δρα­κο­γε­νιά.