Ανδρική υπόθεση

Οι δύο γυναί­κες ανάμεσα σε 47 άνδρες στο δημο­τικό συμ­βού­λιο, κάπως καλύ­τερα στο περι­φε­ρειακό με πέντε γυναί­κες ανάμεσα σε 20 άνδρες, έρχεται να ανα­δεί­ξει για ακόμη μια φορά πως είναι ανδρική υπόθεση και αυτές οι εκλογές. Να μας θυμίσει πως η θλιβερή και ντρο­πια­στική δια­δι­κα­σία της ποσό­στω­σης  δεν είναι η λύση για την ισότιμη μετα­χεί­ριση των γυναι­κών. Ενα σοβαρό κράτος, αν θα ήθελε να ενι­σχύ­σει τον αριθμό των γυναι­κών στα ψηφο­δέλ­τια και σε θέσεις εξου­σίας, θα βελ­τί­ωνε την ποιό­τητα ζωής μας και θα μας ελευ­θέ­ρωνε χρόνο. Κι εκεί που τρώμε το πακέτο δουλειά-οικογένεια, θα μας προ­σέ­φερε κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες, που θα διευ­κό­λυ­ναν την καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Γιατί, πώς ν’ ασχο­λη­θούμε με την πολι­τική, όταν δεν ξέρουμε πού ν’ αφή­σουμε το παιδί μας; Εδώ υπάρ­χουν στον 21ο αιώνα γυναί­κες , που δεν μπορούν να δου­λέ­ψουν, γιατί δεν έχουν που να αφήσουν τα παιδιά τους. Γιατί δυστυ­χώς, δεν έχουν όλες οι εργα­σίες ωράρια παι­δι­κών σταθμών και σχο­λείων, ούτε την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα για ντα­ντά­δες. Βέβαια οι κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες οι διευ­κο­λύν­σεις και τα τοιαύτα, κοστί­ζουν. Μια ποσό­στωση γυναι­κών στα ψηφο­δέλ­τια είναι τζάμπα και μπορεί να εντυ­πω­σιά­σει παρου­σιά­ζο­ντάς την ως σημα­ντικό βήμα προόδου. Και βέβαια  καλά κρατούν και  κάποιες παμπά­λαιες ανα­μο­νές από τις γυναί­κες. Ανα­μο­νές με τις οποίες οι υπο­ψή­φιες οφεί­λουν να συμ­μορ­φω­θούν. ‘ Ετσι, αν θέλουν να τρα­βή­ξουν την προσοχή και να εκλε­γούν, ανα­γκά­ζο­νται να προ­βά­λουν τα δια­φο­ρε­τικά στοι­χεία του φύλου τους και του ρόλου τους. Την άσκηση μιας «δια­φο­ρε­τι­κής πολι­τι­κής», βασι­σμέ­νης στις υπο­τι­θέ­με­νες γυναι­κείες αρετές και δεξιό­τη­τες. Την ανι­διο­τέ­λεια, την αφο­σί­ωση, την ομορφιά , τη μητρική αγάπη. Ακόμη και επι­τυ­χη­μέ­νες γυναί­κες πολι­τι­κοί, που έχουν απο­δεί­ξει ότι είναι σε θέση να ασκούν πολι­τική με άνεση, με εφόδια και περ­γα­μη­νές που θα ζήλευαν πολλοί άρρενες συνά­δελ­φοί τους,  ανα­γκά­ζο­νται να μετα­κι­νού­νται από το ένα πρόσωπο στο άλλο, να προ­βάλ­λουν τις γυναι­κείες αρετές τους και την οικο­γε­νειακή ευτυχία τους ή ακόμη, να προ­σπα­θούν να προ­σαρ­μό­σουν την εικόνα τους στο προ­σφι­λές στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης και επι­βρα­βευ­μένο από το εκλο­γικό σώμα πρότυπο νεαρών καλ­λο­νών συνα­δέλ­φων τους. Οι γυναί­κες στην πολι­τική, συνε­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται βάσει του φύλου τους ως μία ειδική κατη­γο­ρία, κάτι που προ­φα­νώς, δεν ίσχυσε ποτέ για τους άνδρες. Μόνο που οι  γυναί­κες διεκ­δι­κούν πια τη ζωή τους, άρα μπορούν να διεκ­δι­κή­σουν και την εκλογή τους χωρίς βοήθεια. Δεν είναι προ­βλη­μα­τι­κές. Γιατί ως τέτοιες αντι­με­τω­πί­ζο­νται στο συγκε­κρι­μένο θέμα. Σαν άτομα ειδικών αναγκών που χρήζουν βοη­θείας.