Αγωγές κατά του Νοσοκομείου Ρόδου από τους μόνιμους και συμβασιούχους εργαζόμενους

Σειρά από μακρο­σκε­λέ­στα­τες αγωγές ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, κατέ­θε­σαν οι ιατροί του κλάδου Ε.Σ.Υ., οι νοσο­κο­μεια­κοί υπάλ­λη­λοι και έτεροι υπάλ­λη­λοι δια­φό­ρων ειδι­κο­τή­των του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου «Ανδρέας Παπαν­δρέου» εκπρο­σω­πού­με­νοι από τους δικη­γό­ρους Ρόδου, Μιχαήλ Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου, Yπ. Διδά­κτορα Δημοσίου-Συνταγματικού Δικαίου Νομικής Σχολής Αθηνών και Ερευ­νητή της Νομικής Σχολής του Πανε­πι­στη­μίου του Cambridge και Αχιλλέα Δ. Δασκα­λάκη ΜΔΕ Ποι­νι­κού Δικαίου του Πανε­πι­στη­μίου του Freiburg, αξιώ­νο­ντας την απο­κα­τά­σταση της ζημίας που έχουν υποστεί από τις παρά­νο­μες μισθο­λο­γι­κές περι­κο­πές που επι­βλή­θη­καν με την ολο­σχερή κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των εορτών Πάσχα και Χρι­στου­γέν­νων καθώς και του επι­δό­μα­τος αδείας σε εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του Ν. 4093/2012, την κατα­βολή των εν θέματι επι­δο­μά­των ανα­δρο­μι­κώς και νομι­μο­τό­κως από το έτος 2016 έως σήμερα.

Ειδι­κό­τερα, ως προς τη νομική βάση η συγκε­κρι­μένη αξίωση στη­ρί­ζε­ται πρω­τί­στως στην επι­κα­λού­μενη αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τητα των ρυθ­μί­σεων του άρθρου 1 περί­πτωση 1 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Γ.1 της παρα­γρά­φου Γ του ν. 4093/2012 κατά το μέρος που προ­βλέ­πει την ολο­σχερή κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των εορτών Χρι­στου­γέν­νων και Πάσχα και αδείας για τους λει­τουρ­γούς, υπαλ­λή­λους και μισθω­τούς του Δημο­σίου. Το συγκε­κρι­μένο ζήτημα απα­σχό­λησε πέραν των Διοι­κη­τι­κών Πρω­το­δι­κείων και Ειρη­νο­δι­κείων της Χώρας και το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, το Στ΄ Τμήμα του οποίου είτε κατά τη δια­δι­κα­σία της πρό­τυ­πης δίκης, είτε εκκρε­μού­σας σε αυτό αναί­ρε­σης, έκρινε ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές και δη ως παρα­βιά­ζου­σες τα άρθρα 25 παρ. 1 και 4 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος και τις απορ­ρέ­ου­σες από αυτά αρχές της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, της ισό­τη­τας στα δημόσια βάρη και της αρχής του κράτους δικαίου. Αλλά και επι­πλέον, και ως αντί­θε­τες με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 106 παρ. 1 εδ. α΄ και 5 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος από τις οποίες απορ­ρέει η συνταγ­μα­τική επιταγή για ισόρ­ροπη οικο­νο­μική ανά­πτυξη στην οποία δικαιού­ται καθένας να συμ­με­τέ­χει, με δια­σφά­λιση των συν­θη­κών κοι­νω­νι­κής ειρήνης, καθώς και του δικαιώ­μα­τος ελεύ­θε­ρης ανά­πτυ­ξης της προ­σω­πι­κό­τη­τας του ατόμου, αντί­στοιχα. Ευθεία επίσης παρα­βί­αση δια­πι­στώ­νε­ται και ως προς τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος, με την οποία καθιε­ρώ­νε­ται η αρχή του σεβα­σμού της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας αλλά και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ευρω­παϊ­κής Συμ­βά­σεως για την προ­στα­σία των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που και των Θεμε­λιω­δών Ελευ­θε­ριών (ΕΣΔΑ) σχετικά με την προ­στα­σία των περιου­σια­κών δικαιω­μά­των. Ομοίως, προ­σβάλ­λε­ται το συνταγ­μα­τι­κώς κατο­χυ­ρω­μένο με το άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος δικαί­ωμα εργα­σίας, όπως αυτό περι­γρά­φε­ται και κατο­χυ­ρώ­νε­ται στο άρθρο 4 του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νω­νι­κού Χάρτη που κυρώ­θηκε με το Ν. 1426/1984.

Οι παρα­πάνω αγωγές ασκή­θη­καν υπό την πίεση της τυχόν οριο­θέ­τη­σης της ανα­δρο­μι­κό­τη­τας των παρα­πάνω αντι­συ­νταγ­μα­τι­κο­τή­των για τους δημό­σιους υπαλ­λή­λους και συντα­ξιού­χους και τον περιο­ρι­σμό των αξιώ­σεων μόνο ως προς αυτούς που θα έχουν ήδη κατα­θέ­σει νομό­τυπα τις αντί­στοι­χες αγωγές, κατά την έκδοση της εκκρε­μού­σας από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ. Με την τελευ­ταία θα λυθεί η δύσκολη εξίσωση των ανα­δρο­μι­κών, τόσο για τους συντα­ξιού­χους, όσο και για τους εν ενερ­γεία δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους του στενού και ευρύ­τε­ρου δημο­σίου τομέα. Επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα; συσχε­τι­σμός της αξιο­πρέ­πειας του ατόμου με τα κοι­νω­νικά εργα­σιακά δικαιώ­ματα και κεκτη­μένα; ή επιμονή στο δημο­σιο­νο­μικό συμ­φέ­ρον και ασφά­λεια στο όνομα της στα­θε­ρό­τη­τας; είναι τα ουσια­στικά ερω­τή­ματα που απο­τε­λούν τις κεντρι­κές σταθ­μί­σεις του συνόλου του δημο­σίου δικαίου στη σύγ­χρονη ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα που πρό­κει­ται να απα­ντή­σει το ΣτΕ και τα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια της Χώρας.

Αξίζει να επι­ση­μαν­θεί πως και οι ρυθ­μί­σεις του μετα­γε­νέ­στε­ρου νόμου 4472/2017 για τα ειδικά μισθο­λό­για, ο οποίος τελικά προ­έ­βλεπε για τους ιατρούς μικρό­τε­ρες τελικές απο­δο­χές από αυτές που προ­βλέ­πο­νταν πριν την εφαρ­μογή του μνη­μο­νια­κού νόμου 4093/2012, κρί­θη­καν μετά από νέες αγωγές των ιατρών του Ε.Σ.Υ. επίσης ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές, με απο­τέ­λε­σμα να επι­δι­κά­ζο­νται για τους τελευ­ταί­ους με απο­φά­σεις δικα­στη­ρίων δια­φο­ρές απο­δο­χών για τα έτη 2017 και 2018 που κυμαί­νο­νται από 19.000 έως 24.000 ευρώ. Οι απο­φά­σεις αυτές, σύμφωνα με εκτι­μή­σεις νομικών κύκλων ενδέ­χε­ται να απο­τε­λέ­σουν πιλότο για διεκ­δι­κή­σεις δια­φο­ρών απο­δο­χών εργα­ζο­μέ­νων που αμεί­βο­νται με τα ειδικά μισθο­λό­για.