Ανακοίνωση του υποψηφίου Δημάρχου Χάλκης Αγγελου Φραγκάκη   

Όταν πριν λίγες μέρες ο γιος μου, ο Γιώργος, με ρώτησε «Μπαμπά γιατί θέλεις να γίνεις Δήμαρ­χος Χάλκης;», ήρθα αντι­μέ­τω­πος με όλα αυτά τα «επειδή» που με κυρί­ευαν συναι­σθη­μα­τικά πολλά χρόνια…

Επειδή παιδί μου εκεί γεν­νή­θηκα, εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα, εκεί είπα τις πρώτες μου λέξεις. Στο σχολειό της Χάλκης, ο δάσκα­λός μου ο Κώστας ο Κρη­τι­κός, με έμαθε όχι μόνο γραφή και ανά­γνωση, αλλά και την αξία και σπου­δαιό­τητα της πει­θαρ­χίας και του σεβα­σμού των κανόνων.

Επειδή στη Χωράφα, παί­ζο­ντας μπίλιες και χρυσά, έχτισα τις παι­δι­κές φιλίες μου. Αυτές που μέχρι σήμερα με συντρο­φεύ­ουν σε όλες τις όμορφες,  αλλά κυρίως τις δύσκο­λες στιγμές της ζωής μου.

Επειδή εκεί ξεκί­νησα τα όνειρά μου, με καρα­βά­κια από τενε­κέ­ους που τα δέναμε με την παρέα, με τον σπάχο και τα τρα­βού­σαμε από το σκαλί της πιάτσας προ­σποιού­με­νοι τους σπου­δαί­ους καπε­τα­νέ­ους που θα κατα­κτού­σαμε όλους τους ωκε­α­νούς της υφηλίου. Βλέπεις…οι πατε­ρά­δες μας ήταν ναυ­τι­κοί και ταξί­δευαν σε όλο τον κόσμο για μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα, για να ζήσουν τις οικο­γέ­νειές τους.

Όταν γεν­νή­θηκα εγώ, ο παππούς σου, ο Γιώργος του Άγγελου, ταξί­δευε και με είδε για πρώτη φορά 8 μηνών. Σ’ ένα άλλο μεγάλο μπάρκο του, η ζωή με ανά­γκασε να αναλάβω, πριν την ώρα μου, τον ρόλο του κηδε­μόνα για τα δυο μικρό­τερα αδέλφια μου, τον Λάμπρο και τον Γιάννη. Η αγα­πη­μένη μάνα μου, η Αγλαΐα, η γιαγιά σου, ήθελε βοήθεια και ο μεγάλος γιος έπρεπε να δείξει υπευ­θυ­νό­τητα και ωρι­μό­τητα, αν και ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, για να βοη­θή­σει την οικο­γέ­νειά του. Ο Λάμπρος, ο θείος σου, όπως ξέρεις, ακο­λού­θησε το επάγ­γελμα του ναυ­τι­κού. Τώρα εργά­ζε­ται σαν αρχι­κα­πε­τά­νιος στη Δωδε­κα­νη­σιακή ναυ­τι­λιακή εται­ρεία Dodecanisos Seaways. Ο μικρός, ο Γιάννης, μετά από πολλές ανα­ζη­τή­σεις, επέλεξε να ζήσει και να δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί επαγ­γελ­μα­τικά μαζί με την οικο­γέ­νειά του στο νησί.

Επειδή, παιδάκι μικρό ακόμα, ένιωσα κυριο­λε­κτικά στο κόκκαλό μου τη ρεα­λι­στική απο­μό­νωση των νησιω­τών και την παντελή έλλειψη πρω­το­βάθ­μιων δομών υγείας, όταν ως ανήσυχο πνεύμα από μικρός, έσπασα τα χέρια μου τέσ­σε­ρις φορές (δύο στο γήπεδο του σχο­λείου και δύο στο πατρικό μου σπίτι) και έπρεπε να μετα­φερθώ στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου. Την τελευ­ταία φορά είχε τέτοιο νοτιά που δεν μπο­ρούσε να φύγει κανένα καΐκι. Θυμάμαι ακόμα πόσο στε­νο­χω­ρη­μέ­νοι ήταν οι καπε­τά­νιοι,  που δεν μπο­ρού­σαν να με μετα­φέ­ρουν στην Κάμειρο Σκάλα. Έμεινα στην Χάλκη απο­κλει­σμέ­νος δυο ολό­κλη­ρες μέρες με συντρι­πτικό κάταγμα στον δεξιό καρπό, με απο­τέ­λε­σμα ακόμα και τώρα να έχω κάποια μικρά προ­βλή­ματα επειδή έδεσε στραβά το κόκκαλο.

Επειδή ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα κοι­νω­νικά αγαθά, το νερό, για το νησί μας δεν ήταν αυτο­νό­ητο. Ήταν υφάλ­μυρο και αν δεν ερχόταν λόγω κακο­και­ρίας η υδρο­φόρα, δεν είχαμε για πολλές μέρες νερό ούτε να πιούμε, ούτε βέβαια να κάνουμε μπάνιο. Θυμάμαι τον πατέρα μου να με βάζει, δεμένο με σχοινί γύρω από την μέση, μέσα στη βυσταίρνα της κου­ζί­νας του πατρι­κού σπιτιού μας, διότι μόνο εγώ χωρούσα, για να τη γλύσω.

Επειδή σαν παπα­δάκι στον Αι-Νικόλα, με τον Παπά Ηλία και τον επί­τροπο Σταυρή, η πίστη μου προς τον Θεό και την Παναγιά άρχισε να γλυ­καί­νει την ψυχή μου και να με τρο­φο­δο­τεί με μια τερά­στια εσω­τε­ρική δύναμη. Κι ήταν αυτή που με καθο­δη­γούσε και με καθο­δη­γεί  σε όλη την πορεία της ζωής μου, στις  μεγάλες και κρί­σι­μες απο­φά­σεις μου.

Επειδή ξέρω τι σημαί­νει μοναξιά και ανη­μπό­ρια για τους ηλι­κιω­μέ­νους. Θυμάμαι που πήγαινα μικρός στο σπίτι στου σκου­λη­κιού στην σια την Κασ­σάν­δρα και τον θείο τον Περούλη ( εκείνη τυφλή κι εκείνος κατά­κοι­τος στο κρεβάτι),  να τους πάρω,  αν ήθελαν, κάτι από του Πέτρου, της Φλου­ρούς ή του Δια­μα­ντή. Μου άρεσε να κάθομαι με τις ώρες μαζί τους και να ακούω εκστα­σια­σμέ­νος ιστο­ρίες από τα παλιά, αλλά και μαντι­νά­δες που με τόση τέχνη ήξερε να ται­ριά­ζει ο θείος Περού­λης. Με μεγα­λείο ψυχής και οι δυο, γιατί, παρόλα τα μεγάλα προ­βλή­ματα που είχαν , δεν δια­μαρ­τύ­ρο­νταν ποτέ. Μόνο η παρέα τους έλειπε. «Να έρχεσαι να μας βρί­σκεις συχνά» μου έλεγε η σια η Κασ­σάν­δρα, «δεν θέλουμε τίποτα, τα κατα­φέρ­νουμε, μόνο παρέα για να μην είμαστε μοναχοί συνέ­χεια».

Επειδή, Γιώργο μου, ο σεβα­σμός και το αίσθημα ευθύνης και υπο­χρέ­ω­σης προς τον Πατέρα μου, ήταν τόσο ισχυρό, ώστε παρ’ όλο τον πόνο και την απελ­πι­σία μου να μην εγκα­τα­λείπω  ποτέ τη θέση μου και πάντα να φέρνω εις πέρας τα καθή­κο­ντά μου. Ήταν τότε που ο πάππους σου πήρε το και­νού­ριο καΐκι, το «ΑΓΓΕΛΟΣ» και με έπαιρνε μαζί του στο ψάρεμα, γιατί ήθελε βοήθεια να καλάρει και να λεβάρει τα δίκτυα. Κρα­τούσα λοιπόν το τιμόνι με το ένα χέρι και με το άλλο τον γάντζο που ήταν δεμένος στο κλότσι, μέσα στην καμπίνα της μηχανής.   << Μπρος – κράτει – πίσω>>, μου φώναζε κι εγώ ζαλι­ζό­μουν και έκανα εμετό, αλλά έμενα όρθιος, γιατί έπρεπε να τον βοηθήσω. Σ’ αυτό το καΐκι, όταν μια φορά με χτύπησε ένα σκορ­πια­έλι, πεθαί­νο­ντας από τον πόνο και με δάκρυα στα μάτια, συνέ­χισα να ξεψα­ρίζω, για  να απο­δείξω στον πατέρα μου ότι είμαι δυνατός και ικανός.

Επειδή ένιωθα τη γεύση στην πραγ­μα­τική της διά­σταση, κάθε φορά που πηγαί­ναμε με τους παι­δι­κούς μου φίλους να βοη­θή­σουμε στον λαόμυλο στη Χιόνα. Όλοι μας έδιναν για αντα­μοιβή μια καψαλιά και αυτό ήταν ό,τι νοστι­μό­τερο  έχω φάει στη ζωή μου.

Επειδή εκεί, στην ηλικία σου περίπου, μαθητής γυμνα­σίου πλέον, έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά. Έπρεπε να συνει­σφέρω στο οικο­γε­νειακό εισό­δημα, σε μια από τις πιο σημα­ντι­κές περιό­δους της ζωής μου. Έκανα  λοιπόν δυο δου­λειές τα καλο­καί­ρια. Το πρωί στον Δήμο Χάλκης μερο­κά­ματο και το από­γευμα σερ­βι­τό­ρος στην καφε­τέ­ρια ‘ ΚΩΣΤΑΣ’ και αργό­τερα στους ‘Μύλους’.

Μαζί με όλα τα παιδιά της ηλικίας μου δου­λεύ­αμε τότε στα προ­γράμ­ματα απα­σχό­λη­σης του Δήμου, για να έχουμε ένα χαρ­τζι­λίκι. Κι αυτό γινόταν με πολλή χαρά αλλά και μεγάλη υπευ­θυ­νό­τητα, γιατί αγα­πού­σαμε τον τόπο μας. Ήταν τότε που η Στα­μα­τία Βασι­λο­γιώργη, η πρώτη γυναίκα Δήμαρ­χος του νησιού με αγάπη και μεράκι προ­σπά­θησε με τα συνερ­γεία του Δήμου, που όλα απο­τε­λού­νταν μόνο από Χαλ­κί­τες, να καθα­ρί­σει τις ρίμες και τα κατα­λύ­ματα και να ομορ­φύ­νει το νησί. Και ο επό­με­νος Δήμαρ­χος,  ο Λαθου­ρά­κης, ο Λευ­τέ­ρης, ένας άνθρω­πος με πυγμή,  συνέ­πεια και στα­θε­ρό­τητα έβαλε τα θεμέλια για τη σημε­ρινή πανέ­μορφη εικόνα της Χάλκης μας.

Επειδή ο μάστο­ρής μου ο Τάσος ο Αγρο­φύ­λα­κας,  ο καλύ­τε­ρος στο σκλή­βωμα, με το καυ­στικό του χιούμορ,  μου έμαθε όχι μόνο να χαμο­γελώ αλλά και να γελάω αληθινά. Τότε, που φτιά­χναμε τον τοίχο του Ποντά­μου, για να μην πάρει η θάλασσα τον μονα­δικό κεντρικό δρόμο του Νησιού και μετά που ρίχναμε τσι­με­ντα­ρία στον δρόμο του Αι-Γιαννιού.

Επειδή ο Καλό­ε­ρος, το Δημη­τράκη, με βοήθησε να νικήσω τη μεγα­λύ­τερη παιδική μου ανα­σφά­λεια, το ύψος. Όταν πηγαί­ναμε να ξωμεί­νουμε στα κελιά του μονα­στη­ριού με τους παι­δι­κούς μου φίλους, για να πάμε το πρωί στο κυνήγι και του εξο­μο­λο­γού­μουν ότι έχω υψο­φο­βία από μικρός, μου έλεγε «ήντα πού φοάσαι; Οι Χαρ­κί­τες δεν φοού­νται τίποτα». Έτσι ένα (όπως πάντα) ειδυλ­λιακό πρωινό σε ένα κρε­μα­ρούλι στον Λευκό με τρε­μά­μενα πόδια και με τα λόγια του σφη­νω­μένα στο μυαλό μου, έδιωξα τον φόβο μου.

Επειδή από τη μάμη μου τη Στα­θο­ρί­τσα, η οποία ώρες ολό­κλη­ρες  μου διη­γιό­ταν τα φτωχικά χρόνια της Αλιμιάς, έμαθα για τις εξαι­ρε­τικά δύσκο­λες κατα­στά­σεις που αντι­με­τώ­πι­ζαν όσοι ζούσαν εκεί, αλλά και πως τα κατά­φερ­ναν γιατί όλες οι οικο­γέ­νειες του νησιού ήταν μονια­σμέ­νες και αγα­πη­μέ­νες και  ο ένας βοη­θούσε και στήριζε τον άλλο. Παρόλο που ήταν αγράμ­μα­τοι και πολύ φτωχοί είχαν απα­ρά­βα­τες αξίες σεβα­στές από όλους. Το ζητού­μενο γι αυτούς ήταν αυτό που μου έλεγε η μάμη μου, όταν ήμουν μικρός:  «την ευκή μου να χεις παιί μου με τα είκοσι μου νύχια, να γίνεις ένας καλός άνθρω­πος και χρή­σι­μος στην κοι­νω­νία.»

Επειδή όταν έπαιρνα τη βάρκα του θείου του Σοφοκλή, μόνος, να πάω στην Τραχιά να βάλω νερό στις προάτες από το πηάι, είχα έντονες συζη­τή­σεις με το είναι μου για τα θέλω και τα πρέπει μου.  Αυτό το τρίωρο περίπου, ταξίδι ήταν μια διαρκής ανα­ζή­τηση του εαυτού μου και της προ­σω­πι­κό­τη­τας μου κατά την περίοδο της εφη­βι­κής μου ηλικίας.

Επειδή, όταν συμπλή­ρωσα το μηχα­νο­γρα­φικό μου για να πάω να σπου­δάσω, δήλωσα μόνο Χαλκίδα, κι αυτό, μόνο και μόνο γιατί έμοιαζε το όνομα με την ιδιαί­τερη πατρίδα μου, με μεγάλο ρίσκο να μην περάσω πουθενά. Τέσσερα χρόνια σπουδών για να γίνω Τεχνο­λό­γος – Μηχα­νο­λό­γος και σε κάθε ευκαι­ρία, έτρεχα στον Πειραιά να πάρω το καράβι να πάω για λίγες ημέρες να δω την οικο­γέ­νειά μου, τους αγα­πη­μέ­νους παι­δι­κούς μου φίλους και την όμορφη Πατρίδα μου.

Μετά ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιω­μα­τι­κός με ειδι­κό­τητα ΜΤΠ στον Στρατό Ξηράς  για 23 ολό­κλη­ρους μήνες, όπου και αν πήγα, Κρήτη, Γιάν­νενα και τέλος στη Ρόδο, δεν έπαψα να γυρίζω πάντα στο σημείο ανα­φο­ράς μου: Στην αγα­πη­μένη μου Χάλκη. Ακόμη και λίγες μέρες, ήταν αρκετές για να γεμίζω την ψυχή μου με τα έντονα και γεμάτα συναι­σθή­ματα αρώματα της. Αγη­μα­τάρ­χης τη Μεγάλη Παρα­σκευή, στο άγημα του επι­τα­φίου στον Αι-Νικόλα, τα στήθη μου πλημ­μύ­ρι­ζαν από χαρά κι υπε­ρη­φά­νεια· και η φωνή μου, στο ‘αλλαγή μάλης’ ξυπνούσε τους  μισο­κοι­μι­σμέ­νους της μετα­με­σο­νύ­κτιας λει­τουρ­γιάς.

 Η διοί­κηση Λόχου στο 542 Τάγμα Πεζικού στο Τσαΐρι, για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διά­στημα,  ήταν μια τερά­στια εμπει­ρία, που με βοήθησε πολύ στη μετέ­πειτα πορεία της ζωής μου. Δια­φο­ρε­τι­κοί άνθρω­ποι, ξεχω­ρι­στοί χαρα­κτή­ρες  με ιδιαί­τερα μονα­δικά βιώματα στην προ­σω­πική ζωή τους. Ο Ανθυ­πο­λο­χα­γός Φρα­γκά­κης από την Χάλκη  έπρεπε να έχει ένα πει­θαρ­χη­μένο σύνολο, ώστε  να εξα­σφα­λί­ζει την εύρυθμη και ομαλή συνύ­παρξη των μελών του και αυτό απαι­τούσε πολλές δεξιό­τη­τες.

Επειδή η επαγ­γελ­μα­τική μου απο­κα­τά­σταση ως Αστυ­νο­μι­κού, ξεκί­νησε και αυτή από τη Χάλκη μου. Ένα πρωινό, Αύγου­στος του 1999, ο Γιάννης του Τριντή, ως υπάλ­λη­λος του Δήμου Χάλκης, έβγαλε ανα­κοί­νωση από το μεγά­φωνο, γνω­στο­ποιώ­ντας μια προ­κή­ρυξη του Υπουρ­γείου Δημό­σιας Τάξης που καλούσε όσους ενδια­φέ­ρο­νται, να κάνουν τα χαρτιά τους. Καθό­μουν στο μπαράκι του Κουρέα με έναν αδελ­φικό μου φίλο και ήταν αυτός που με προ­έ­τρεψε να ενδια­φερθώ σοβαρά. Η χαρά μου ήταν μεγάλη, όχι μόνο γιατί ήρθα πρώτος στα Δωδε­κά­νησα στις γραπτές και προ­φο­ρι­κές εξε­τά­σεις και στις αθλη­τι­κές δοκι­μα­σίες, αλλά κυρίως γιατί έκανα υπε­ρή­φα­νους όλους τους φίλους μου, την οικο­γέ­νεια μου και τους συμπα­τριώ­τες μου.

Η πρώτη μου τοπο­θέ­τηση ήταν στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα Εξαρ­χείων. Τα επτά  πολύ δύσκολα χρόνια που υπη­ρέ­τησα στο συγκε­κρι­μένο τμήμα τάξης ήταν ένα άλλο μεγάλο μάθημα ζωής. Οι αμέ­τρη­τες και σκληρά ρεα­λι­στι­κές εμπει­ρίες καθη­με­ρι­νό­τη­τας   με βοή­θη­σαν να ανα­πτύξω τον επαγ­γελ­μα­τι­σμό μου απο­κτώ­ντας συνέ­πεια, συστη­μα­τι­κό­τητα, υπευ­θυ­νό­τητα και σοβα­ρό­τητα και να εξο­πλίσω τον εαυτό μου με συμπό­νια, ειλι­κρί­νεια και ακε­ραιό­τητα. Οι προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες καλο­και­ρι­νές άδειές μου, κανο­νί­ζο­νταν πάντα στο τελευ­ταίο γκρουπ (26 Αυγού­στου και αρχές Σεπτεμ­βρίου) για να μη χάσω το πανη­γύρι τ’  Αι-Γιαννιού μας, προ­στάτη όλων των Χαλ­κι­τών ανά τον κόσμο, για να μπορέσω ν’  ανάψω ένα κεράκι και να προ­σευ­χηθώ, να έχει όλη την οικο­γέ­νεια μου και όλους τους Χαλ­κί­τες καλά.

Επειδή εκεί, σε ένα από αυτά τα ωραία γλέντια μέχρι το πρωί, που μόνο στη Χάλκη ξέρουμε να κάνουμε, γνώρισα τη μαμά σας τη Κική, που μου χάρισε εσένα και την αδελφή σου, τη Μαριέττα.

Επειδή το 2006 επι­στρέ­φο­ντας από την Αθήνα, το αίσθημα της προ­σφο­ράς και του εθε­λο­ντι­σμού που είχα από μικρό παιδί κι έκαιγε τα σωθικά μου, με ώθησε να ξεκι­νήσω την ομορ­φό­τερη και παρα­γω­γι­κό­τερη περι­πέ­τειά μου, την ίδρυση του Αθλη­τι­κού Συλ­λό­γου Χάλκης. Μέλος μιας ωραίας Χαλ­κί­τι­κης παρέας με κυρί­αρχα στοι­χεία, τη συνερ­γα­σία, την αλλη­λεγ­γύη, την ανι­διο­τέ­λεια  και το ήθος (το οποίο βρα­βεύ­τηκε πολλές φορές από τα αρμόδια όργανα) κατα­φέ­ραμε, χωρίς πολλά χρήματα και χωρίς παρα­σκη­νια­κές προ­σεγ­γί­σεις, ν’ ανέ­βουμε δυο φορές στην Α΄ κατη­γο­ρία Δωδε­κα­νή­σου και να δια­φη­μί­σουμε το νησί, μέσω της ποδο­σφαι­ρι­κής ομάδας του, σε όλη την επι­κρά­τεια. Κι όλ’ αυτά χωρίς δικό μας γήπεδο,  που τόσο πολύ θέλαμε να γίνει στη Χάλκη. Όλοι οι Χαλ­κί­τες νιώθουν πλέον υπε­ρή­φα­νοι για τον ΑΣ ΧΑΛΚΗΣ, ο οποίος μέσω ενός Ευρω­παϊ­κού προ­γράμ­μα­τος ΕΣΠΑ – LEADER της ΑΝ.ΔΩ με 100% χρη­μα­το­δό­τηση έχει δικό του ιδιό­κτητο γήπεδο και αριθμεί 100 περίπου παι­δά­κια στα ανα­πτυ­ξιακά του τμήματα.

          Επειδή η χαλ­κί­τικη κατα­γωγή μου ήταν ο κυριό­τε­ρος λόγος που η εξαι­ρε­τική οικο­γέ­νεια Κρε­μα­στι­νού με επέλεξε ως άμεσο συνερ­γάτη του Καθη­γητή Καρ­διο­λο­γίας, Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου και σημε­ρι­νού Αντι­προ­έ­δρου της Ελλη­νι­κής Βουλής κ. Δημη­τρίου Κρε­μα­στι­νού, ο οποίος απο­τε­λεί ανα­γνω­ρι­σμένα, ένα σπου­δαίο επι­στη­μο­νικό και πολι­τικό κεφά­λαιο  όχι μόνο για τα Δωδε­κά­νησα, αλλά σε εθνική και παγκό­σμια κλίμακα. Ένας ευφυής, χαρι­σμα­τι­κός και ουσια­στι­κός Χαλ­κί­της, ο οποίος κατά­φερε σε μόλις τρία χρόνια θητείας  ως Υπουρ­γός Υγείας, να φτιάξει έντεκα νοσο­κο­μεία σε όλη την Ελλάδα και να δημιουρ­γή­σει το ΕΚΑΒ, δομές του υπέρ­τα­του κοι­νω­νι­κού αγαθού της υγείας οι οποίες εξυ­πη­ρε­τούν εκα­τομ­μύ­ρια Έλληνες σε ετήσια βάση. Δίπλα του, από το 2009 έως σήμερα, έκανα το μετα­πτυ­χιακό και το διδα­κτο­ρικό μου πάνω στην ίδια τη ζωή, γνώρισα πολλούς ανθρώ­πι­νους χαρα­κτή­ρες και μελέ­τησα τα πάθη της ανθρώ­πι­νης ύπαρξης. Έγινα εξω­στρε­φής, κοι­νω­νι­κός, οργα­νω­τι­κός, περισ­σό­τερο δημιουρ­γι­κός και κυρίως απο­τε­λε­σμα­τι­κός. Συνά­ντησα όλους τους δημάρ­χους της Δωδε­κα­νή­σου, άκουσα τα προ­βλή­ματά τους, συζή­τησα πολλές ώρες μαζί τους για τις λύσεις τους και χάρηκα που σε πολλά απ’ αυτά έπαιξε καθο­ρι­στικό ρόλο η έμπρα­κτη συν­δρομή μου.

Επειδή δεν ξεχνώ όσα μου έλεγε συνέ­χεια  ένας από τους  μεγα­λύ­τε­ρους  ορα­μα­τι­στές, ονει­ρο­πό­λους και διο­ρα­τι­κούς Χαλ­κί­τες, ο Ανα­στά­σιος Ανα­στά­σης, «έλα βρε  να σε κάμωμε Δήμαρχο στη Χάρκη. Είσαι προ­κομ­μέ­νος και ικανός», «Τάσο μου» του έλεγα «μικρός είμαι ακόμα», και μου απα­ντούσε «τώρα είναι που βράζει το αίμα σου, πότε περι­μέ­νεις όταν πας 70 χρονών;;;»’

Για όλα αυτά τα «επειδή», αγόρι μου, θέλω να γίνω Δήμαρ­χος Χάλκης, γιατί ότι είμαι ως υπό­σταση, ως ύπαρξη, ως οντό­τητα το δια­μόρ­φωσε η Χάλκη μου και ήρθε η ώρα να της το αντα­πο­δώσω, να της το επι­στρέψω με όση γεν­ναιο­δω­ρία το έκανε εκείνη για εμένα. Το οφείλω στους προ­γό­νους μου, στους παπ­πού­δες και τις για­γιά­δες μου, στους χαλ­κί­τες ήρωες που θυσιά­στη­καν για να μπορεί η δικιά μου και  η δικιά σου γενιά να χαί­ρο­νται αυτόν τον τόπο.

 Επειδή λέω   ΝΑΙ    τώρα είναι η κατάλ­ληλη ώρα να μπορέσω να δώσω την ενέρ­γεια, την εμπει­ρία και τις γνώσεις μου στη μεγάλη, παντο­τινά αγα­πη­μένη μου πατρίδα.

Δεν υπό­σχο­μαι τίποτα και σε κανένα, μόνο σε εσένα  Χάλκη μου , με Αγάπη, Σεβασμό, Ανι­διο­τέ­λεια, Τιμιό­τητα και Ισο­νο­μία θα προ­σπα­θήσω να σου δώσω την αίγλη που σου ανα­λο­γεί στον παγκό­σμιο χάρτη και να σε κάνω καλύ­τερη, ομορ­φό­τερη και ποιο­τι­κό­τερη.

Άγγελος Φρα­γκά­κης                                                                           

 Υπο­ψή­φιος Δήμαρ­χος της Χάλκης μου!