Υπαπαντή Κουλλιά: “Διότι, μέτρον πάντων άνθρωπος  & Το πώς της αυτοδιοίκησης. Στόχος της πολιτικής πρέπει να είναι ο άνθρωπος”

 

‘Αγα­πη­τοί συμπα­τριώ­τες

Είναι γνωστές οι ελλεί­ψεις , οι παθο­γέ­νειες και τα τρωτά σημεία της αυτο­διοί­κη­σης.

Τελευ­ταία μάλιστα είναι στο επί­κε­ντρο των συζη­τή­σεων και απο­τε­λεί μόνιμο αντι­κεί­μενο στο­χο­ποί­η­σης. Η πρό­σφατη νομο­θε­τική μεταρ­ρύθ­μιση του νόμου ‘Κλει­σθέ­νης 1’ , σίγουρα απο­τε­λεί ένα ακόμη βήμα ενί­σχυ­σης της δημο­κρα­τίας και της συμ­με­το­χής του πολίτη στην δια­μόρ­φωση της πολι­τι­κής ατζέ­ντας.

Η συμ­με­τοχή των πολιτών όμως ,περιο­ρί­ζε­ται στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία και μόνο.

Το υπάρχον πολι­τικό σύστημα τοπικής αυτο­διοί­κη­σης δεν καλ­λιερ­γεί πολι­τική συνεί­δηση συμ­με­το­χής και συνέρ­γειας στα κοινά. Απαι­τεί­ται η ενεργή συμ­με­τοχή όλων μας και η συνεχής διά­δραση πολιτών- αυτο­διοι­κη­τι­κών.

Επίσης, ο πολι­τι­κός σχε­δια­σμός γίνεται με βάση στεί­ρους οικο­νο­μι­κούς δείκτες, υλι­κο­τε­χνι­κές ελλεί­ψεις και πολλές φορές δεν εξυ­πη­ρε­τεί τον άνθρωπο. Ο άνθρω­πος όμως δίνει υπό­σταση στις αξίες και στην πολι­τική.

Τι νόημα θα είχε μία κοι­νω­νία δυστυ­χι­σμέ­νων ανθρώ­πων με υψηλούς οικο­νο­μι­κούς δείκτες; Φυσικά και πρέπει να εργα­στούμε για την οικο­νο­μική ανά­πτυξη του τόπου μας, όμως δεν είναι μόνο αυτό το δια­κύ­βευμα.

Στόχος της πολι­τι­κής, πρέπει να είναι ο άνθρω­πος. Η αυτο­διοί­κηση υπη­ρε­τεί τον πολίτη και όχι ο πολίτης την αυτο­διοί­κηση. Η νησιω­τι­κό­τητα, το νησιω­τικό επι­χει­ρείν, το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο που άρχισε να εφαρ­μό­ζε­ται ,που χρειά­ζε­ται όμως βελ­τί­ωση/επέ­κταση και η προ­σβα­σι­μό­τητα/ συγκοι­νω­νία των νησιών μας , η επα­να­φορά ευνοϊ­κό­τε­ρου φορο­λο­γι­κού καθε­στώ­τος, θα πρέπει να είναι προ­τε­ραιό­τητα μας, διότι είναι η βάση για την ανά­πτυξη αλλά και την καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη.

Ο πολίτης και του πιο μικρού νησιού μας, δικαιού­ται όλων όσων απο­λαμ­βά­νει και ο πολίτης όλης συνο­λικά της περι­φέ­ρειας, είτε αφορά υγεία ,είτε παιδεία ,είτε ασφά­λεια, είτε ανά­πτυξη και δυνα­τό­τητα να εξα­κο­λου­θεί να παρα­μέ­νει στον τόπο του. Αυτό το δικαί­ωμα και αυτή η ανάγκη είναι βιω­μα­τική προ­σλαμ­βά­νουσα, από την περι­πέ­τεια των παι­δι­κών μου χρόνων, την περι­πέ­τεια της πατρι­κής μου οικο­γέ­νειας και την ιδιαι­τε­ρό­τητα των τόπων μας. Είναι  δε εφικτό να υλο­ποι­η­θεί, με δράσεις και απο­φά­σεις ανθρώ­πων με γνώση και όραμα, καθώς και με την αξιο­ποί­ηση των δυνα­το­τή­των που προ­σφέ­ρει η τεχνο­λο­γία αιχμής.   Όπως τηλεϊ­α­τρική, ηλε­κτρο­νική δια­κυ­βέρ­νηση, εκπαί­δευση μέσω δια­δι­κτύου, τηλε­δια­σκέ­ψεις /τηλε­συ­σκέ­ψεις, κλπ, που σημαί­νει , να μην χρειά­ζε­ται να μετα­κι­νη­θεί ο πολίτης των νησιών μας,  στα κέντρα της περι­φέ­ρειας, δηλαδή, άμεση δια­κυ­βέρ­νηση και ισο­νο­μία για όλους.

Οι κοι­νω­νίες των πιο μικρών νησιών μας πρέπει να μείνουν όρθιες και στον τόπο τους, συνε­χι­στές της παρά­δο­σης και της ιστο­ρίας, φρουροί της πατρί­δας μας και προ­α­σπι­στές της ελλη­νι­κό­τη­τας  στις εσχα­τιές της.

Σε αυτά τα πλαίσια, με αυτές τις σκέψεις και με πολλή αγάπη για την ιδιαί­τερη πατρίδα μου την Κάλυμνο και τα νησιά της επαρ­χίας μας, αξιο­λο­γώ­ντας την συναι­νε­τι­κό­τητα ,ευθύ­τητα και ικα­νό­τητα στα κοινά , του κατα­ξιω­μέ­νου στην κοι­νω­νία Μανώλη Γλυνού, απο­φά­σισα να απο­δε­χθώ την τιμη­τική πρόταση του και να συμ­με­τέχω στο ψηφο­δέλ­τιό του, στην Περι­φε­ρειακή Ενότητα Καλύ­μνου, από όπου κατά­γο­μαι.

Τα ευτυ­χι­σμένα παιδικά μου χρόνια μοι­ρά­στη­καν ανάμεσα στην Κάλυμνο, Ρόδο, Κάρπαθο και Νίσυρο, όπου η δεμένη οικο­γέ­νεια του καπετάν – Στέ­φα­νου Κουλλιά, με στή­ριγμά του την καπε­τά­νισσα Μαρία, τον ακο­λου­θούσε  εκείνον και τα δύο μεγάλα αγόρια, σε όποιες θάλασ­σες απο­φά­σιζε να δου­λέ­ψει.

Ορι­στικά η οικο­γέ­νεια εγκα­τα­στά­θηκε στην Κάλυμνο  τέλος του 1969 ,προ­κει­μέ­νου  μαζί με τον μικρό­τερο αδελφό μου, να παρα­κο­λου­θή­σουμε την δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκπαί­δευση. Τα αδέλφια μου, ο Μιχάλης και ο Γιάννης  μετα­νά­στευ­σαν στην Νέα Υόρκη στις ΗΠΑ, όπου και αξιώ­θη­καν να γίνουν επι­τυ­χη­μέ­νοι επι­χει­ρη­μα­τίες, στην επι­χεί­ρηση των οποίων δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε ο μικρό­τε­ρος αδελφός μας, ο Πανορ­μί­της μετά την απο­φοί­τησή του (ηλε­κτρο­λό­γος μηχα­νι­κός ΤΕΙ Πατρών).

Απο­φοί­τησα από το κλασ­σι­κής παι­δείας γυμνά­σιο/ λύκειο Θηλέων Καλύ­μνου με άριστα. Όμως λόγω της μεγάλης μου αγάπης για τα μαθη­μα­τικά και παρα­κι­νού­μενη από πνεύμα δημιουρ­γίας, απο­φά­σισα  τελικά να ακο­λου­θήσω θετικές επι­στή­μες .

Απο­φοί­τησα από την Πολυ­τε­χνική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Πατρών και εργά­στηκα επί τρει­σή­μισι χρόνια στο  Κρατικό Εργο­στά­σιο της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας στον Άραξο Πατρών, το οποίο μαζί με άλλους δύο μηχα­νι­κούς οργα­νώ­σαμε και θέσαμε σε πρώτη λει­τουρ­γία. Στην συνέ­χεια, λόγω των αναγκών της οικο­γε­νείας που ήδη δημιούρ­γησα, απο­φά­σισα να μετα­κο­μίσω στα Δωδε­κά­νησα, στον τόπο κατα­γω­γής μου.

Δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκα σε Ρόδο και Κάλυμνο και στην συνέ­χεια ως στέ­λε­χος της Υπη­ρε­σίας Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας, στον Κρατικό Αερο­λι­μένα Ρόδου ¨Δια­γό­ρας¨, ως Αερο­λι­με­νι­κός, ως Διπλω­μα­τού­χος Μηχα­νο­λό­γος Μηχα­νι­κός, ως Προϊ­στα­μένη του Τεχνι­κού Τμή­μα­τος του Αερο­λι­μένα και Ανα­πλη­ρω­τής Αερο­λι­με­νάρ­χης.

Τα τελευ­ταία τρία χρόνια βρί­σκο­μαι, για μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα, στην ιδιαί­τερη πατρίδα μου, την Κάλυμνο , ενώ ήμουν πάντα παρούσα με κάθε ευκαι­ρία και ανελ­λι­πώς σε κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, όπου ασχο­λού­μαι πλέον με την Φιλο­ξε­νία / Του­ρι­σμό, δίνο­ντάς μου την δυνα­τό­τητα να την ξανα­ζήσω, μαζί με τα αδέλφια μου, συγ­γε­νείς και φίλους.

 

Στα πλαίσια της κοι­νω­νι­κής μου δρα­στη­ριό­τη­τας, υπήρξα  Ιδρυ­τικό μέλος του Συλ­λό­γου Καλυ­μνίων Ρόδου

ο “Αγιος Σάββας”,  Ιδρυ­τικό Μέλος και Γεν. Γραμ­μα­τέας του Αντι­πυ­ρη­νι­κού Παρα­τη­ρη­τη­ρίου Μεσο­γείου ,

μέλος ΤΕΕ,  Μέλος του ΔΣ Μηχα­νι­κών  ΕΜΔΥΔΑΣ / ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου, Γεν. Γραμ­μα­τέας συλ­λό­γου

εργα­ζο­μέ­νων ΥΠΑ / Κρατ. Αερο­λι­μένα Ρόδου ¨Δια­γό­ρας¨.

 

Είμαι μητέρα του κατα­ξιω­μέ­νου Οδο­ντί­α­τρου Msc ΕΚΠΑ, Ενδο­δο­ντο­λό­γου Πανα­γιώτη Νικολή και από τον Πανα­γιώτη, γιαγιά ενός υπέ­ρο­χου εγγονού τριών μηνών, καθώς και μητέρα της επίσης κατα­ξιω­μέ­νης  Μαρίας Νικολή, Msc Πολι­τι­κού Μηχα­νι­κού ΑΠΘ.

Νυν προ­πτυ­χιακή φοι­τή­τρια Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, Τμή­μα­τος Μεσο­γεια­κών Σπουδών κατεύ­θυν­σης Διεθνών Σχέσεων, λόγω της εσω­τε­ρι­κής μου ίσως ανάγκης , να ολο­κλη­ρώσω τις κλασ­σι­κές –ανθρω­πι­στι­κές σπουδές μου.

 

Διότι , μέτρον πάντων άνθρω­πος.

 

Από αυτό παρα­κι­νού­μενη και την αγάπη μου για τον τόπο μου, έθεσα τον εαυτό μου στην δια­δι­κα­σία κρίσης από τους συμπα­τριώ­τες μου, στις επερ­χό­με­νες Περι­φε­ρεια­κές εκλογές, στις οποίες συμ­με­τέχω μαζί με μια ομάδα ανθρώ­πων κατα­ξιω­μέ­νων στην κοι­νω­νία του Νοτίου Αιγαίου, με επι­θυ­μία να υπη­ρε­τή­σουν τον ευλο­γη­μένο μας τόπο και τους ανθρώ­πους του, με αγάπη, με ηθική, με δια­πι­στω­μέ­νες ικα­νό­τη­τες, με γνώση και όραμα,  έχοντας επι­κε­φα­λής τον συναι­νε­τικό, ικανό , άξιο και έμπειρο στα κοινά , τον άνθρωπο Μανώλη Γλυνό.

Θέτω τις γνώσεις μου , την εμπει­ρία μου, την αγάπη μου γι αυτόν τον τόπο και τον χρόνο που έχω πλέον στην διάθεσή μου, στην υπη­ρε­σία  του  και στην υπη­ρε­σία  των ανθρώ­πων του.

Εφ όσον με τιμή­σετε με την εμπι­στο­σύνη σας , υπό­σχο­μαι πως θα φανώ αντάξιά της και άξια εκπρό­σω­πός σας στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου.

 

                                                                             Υπα­πα­ντή Κουλλιά

υπο­ψή­φια στην Περι­φε­ρειακή Ενότητα Καλύ­μνου

με την Παρά­ταξη <<Συμ­μα­χία Νοτίου Αιγαίου >>

με τον Μανώλη  Γλυνό