«Αποφάσισα από “ερασιτέχνης επαναστάτης” να μετατραπώ σε “ερασιτέχνη τοπικό πολιτευτή”»

Κύριε Βυ­ρί­νη είστε υπο­ψή­φιος με την πα­ρά­τα­ξη «Νέα Μέρα» του Στρά­του Κα­ρί­κη, στις επι­κεί­με­νες δη­μο­τι­κές εκλο­γές. Πώς πή­ρα­τε την από­φα­ση, τι σας συν­δέ­ει με τον κ. Κα­ρί­κη;

Ανέ­κα­θεν, προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι για τη λυ­πη­ρή ει­κό­να του τόπου μου. Ανέ­κα­θεν, έχω το θάρ­ρος της (τα­πει­νής) γνώ­μης μου και στέ­κο­μαι κρι­τι­κά απέ­να­ντι σε όποιον κα­πη­λεύ­ε­ται και εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται την ομορ­φιά και την ιστο­ρία του νη­σιού μου, επι­δο­κι­μά­ζο­ντας πα­ράλ­λη­λα, τα καλώς κεί­με­να και τις και­νο­τό­μες δρά­σεις.

Ανέ­κα­θεν, είχα μια ευαι­σθη­σία στις δρά­σεις εθε­λο­ντι­σμού, αλλά και στις αντι­δρά­σεις των ενερ­γών πο­λι­τών. Με εξάρ­σεις, όπως στη εποχή των αγα­να­κτι­σμέ­νων, ή στην εποχή των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων κατά της συρ­ρί­κνω­σης και υπο­βάθ­μι­σης των σχο­λι­κών μο­νά­δων.

Ανέ­κα­θεν, πα­σχί­ζω μέσα από τον κοι­νω­νι­κό μου πε­ρί­γυ­ρο, την ερ­γα­σία μου, το πε­ρι­βάλ­λον μου, την οι­κο­γέ­νειά μου να γίνω χρη­στός, αλλά και Ενερ­γός Πο­λί­της και Συ­μπο­λί­της. Εδώ πρέ­πει να ανα­φέ­ρω ότι με­γά­λω­σα σε μια οι­κο­γέ­νεια στην οποία κυ­ριαρ­χούν οι πο­λι­τι­κές συ­ζη­τή­σεις και γα­λου­χή­θη­κα από νωρίς να είμαι πο­λι­τι­κό ον, τόσο από τη μη­τέ­ρα μου όσο και από το θείο μου, οι οποί­οι είναι άκρως ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι στην πο­λι­τι­κο-οι­κο­νο­μι­κή ζωή της χώρας μας. Τα ευ­χο­λό­για όμως και οι αξιο­λο­γή­σεις δεν αρ­κούν, ούτε καν οι προ­θέ­σεις. Πρω­τί­στως, χρειά­ζο­νται οι Πρά­ξεις, τα Έργα, η ανά­λη­ψη Ευ­θυ­νών. Δε­δο­μέ­νου του απα­ξιω­τι­κού κλί­μα­τος που επι­κρα­τεί για όποιον απο­φα­σί­ζει να ασχο­λη­θεί με τα κοινά και σε πεί­σμα των και­ρών απο­φά­σι­σα να συ­στρα­τευ­τώ με το Στρά­το Κα­ρί­κη, για μια Νέα Μέρα σε ένα κοινό Όραμα Ρο­δί­ων. Θεωρώ Τιμή μου και ταυ­τό­χρο­να βαριά Ευ­θύ­νη- με την ανά­γνω­ση της έν­νοιας που είχαν προσ­δώ­σει οι Αρ­χαί­οι μας πρό­γο­νοι- την ενα­σχό­λη­ση με τα κοινά, ενώ απο­τε­λεί πρό­κλη­ση για μένα η «ερα­σι­τε­χνι­κή» της προ­σέγ­γι­ση. Άλ­λω­στε, όπως λένε πολ­λοί φίλοι μου “βα­ρε­θή­κα­με” τους επαγ­γελ­μα­τί­ες. Έτσι λοι­πόν, απο­φά­σι­σα από «ερα­σι­τέ­χνης επα­να­στά­της» να με­τα­τρα­πώ σε «ερα­σι­τέ­χνη το­πι­κό πο­λι­τευ­τή».

Γιατί με τον κ. Στρά­το Κα­ρί­κη;

Κα­ταρ­χάς, εκτι­μώ το ήθος του κ.Κα­ρί­κη, δεν είναι τυ­χαίο άλ­λω­στε, ότι ακόμη και από απο­λι­τι­κούς «αντι­πά­λους» ανα­γνω­ρί­ζε­ται η ευ­γέ­νειά του, ενώ όλοι τον απο­κα­λούν με το μικρό του όνομα: Στρά­το. Πριν κα­τα­λή­ξω, εί­χα­με εκτε­νείς συ­ζη­τή­σεις και στο πρό­σω­πό του βρήκα κοι­νούς ορα­μα­τι­σμούς. Επί­σης, διέ­κρι­να την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για ρήξη με το πα­ρελ­θόν. Μου προ­ξέ­νη­σε εντύ­πω­ση ότι ξέρει να ακού­ει το συ­νο­μι­λη­τή του, ση­μα­ντι­κό στοι­χείο δια­λό­γου.

Επι­πλέ­ον, αντι­λή­φθη­κα ότι στην ομάδα του υπάρ­χουν ως επί το πλεί­στον άν­θρω­ποι, οι οποί­οι με ιδέες και εν­θου­σια­σμό θέ­λουν να προ­σφέ­ρουν και δεν έχουν «πε­ρι­πλα­νη­θεί» στο πα­ρελ­θόν σε αντί­στοι­χες θέ­σεις, ενώ η επαγ­γελ­μα­τι­κή τους κα­τα­ξί­ω­ση απο­δει­κνύ­ει την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα τους. Με την εμπει­ρία του Στρά­του Κα­ρί­κη, ο οποί­ος έχει δια­τε­λέ­σει αντι­δή­μαρ­χος τα προη­γού­με­να χρό­νια και πρό­ε­δρος της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης στην τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία, έχει μπο­λια­στεί το μείγ­μα αυτής της ομά­δας, η οποία με ορ­γά­νω­ση και με­λέ­τη σχε­διά­ζει το πρό­γραμ­μα. Να προ­σθέ­σω ότι στην κα­τα­γρα­φή αυτή, λαμ­βά­νο­νται υπ’ όψιν οι βά­σι­μες θέ­σεις-προ­τά­σεις, φο­ρέ­ων, συλ­λό­γων και συλ­λο­γι­κο­τή­των, ομά­δων αλλά και με­μο­νω­μέ­νων πο­λι­τών.

Πώς φα­ντά­ζε­στε τη Νέα Μέρα για τη Ρόδο και τους πο­λί­τες της;

Αρ­χι­κά, πρέ­πει να σας ανα­φέ­ρω ότι δεν γί­νε­ται τί­πο­τα σπου­δαίο σε έναν δήμο, αν δεν υπάρ­ξει συμ­με­το­χι­κή σύ­μπλευ­ση δη­μο­τών και δη­μο­τι­κής αρχής. Κυ­ρί­αρ­χο συ­στα­τι­κό στην επι­τυ­χή πραγ­μα­το­ποί­η­ση των προ­γραμ­μά­των και των έργων, απο­τε­λούν η ενη­μέ­ρω­ση και η ενερ­γο­ποί­η­ση των πο­λι­τών προς την κα­τεύ­θυν­ση της δρα­στη­ριο­ποί­η­σης, με πλήρη συ­ναί­σθη­ση της υπευ­θυ­νό­τη­τας.

Η ΝΕΑ ΜΕΡΑ, έρ­χε­ται για να χτί­σει έναν Ανοι­χτό και Δη­μο­κρα­τι­κό Δήμο, με ένα Δή­μαρ­χο με Αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο, προ­σι­τό, κοντά στον πο­λί­τη. Επι­θυ­μού­με ενερ­γούς πο­λί­τες, οι οποί­οι συμ­με­τέ­χουν, ελέγ­χουν, απο­φα­σί­ζουν, κι­νη­το­ποιού­νται και διεκ­δι­κούν λύ­σεις στα ζη­τή­μα­τα που τους απα­σχο­λούν.

Πώς κρί­νε­τε την ει­κό­να της Ρόδου σή­με­ρα; Σε ποιον τομέα «πο­νά­ει» πε­ρισ­σό­τε­ρο το νησί;

Η Ρόδος ως νησί και ως κοι­νω­νία, περνά μια βα­θύ­τα­τη κρίση οι­κο­νο­μι­κή, κοι­νω­νι­κή, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή, πο­λι­τι­σμι­κή. Η αλό­γι­στη κα­τα­πά­τη­ση των πα­ρα­λιών, η εγκα­τά­λει­ψη πάρ­κων, μνη­μεί­ων, ζω­τι­κών χώρων, οι δρό­μοι κυ­κλο­φο­ρια­κής ασφυ­ξί­ας και τα πε­ζο­δρό­μια για λί­γους επί πα­ρα­δείγ­μα­τι, είναι κά­ποια από τα προ­βλή­μα­τα που μα­στί­ζουν τη Ρόδο χρό­νια τώρα.

Οι μέχρι τώρα πρα­κτι­κές, με τα όποια ρε­του­σα­ρί­σμα­τα, ή και βελ­τιω­τι­κά μέτρα που προ­τεί­νο­νται από τις ίδιες δυ­νά­μεις που ελέγ­χουν τα πράγ­μα­τα τα τε­λευ­ταία χρό­νια στο χώρο της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης στο νησί, δε μπο­ρούν να αλ­λά­ξουν ου­σια­στι­κά την ει­κό­να αυτή, παρά τις φι­λό­τι­μες προ­σπά­θειες κά­ποιων αυ­το­διοι­κη­τι­κών πα­ρα­γό­ντων και τα με­μο­νω­μέ­να κατά και­ρούς θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Ωστό­σο, παρά τα ση­με­ρι­νά αδιέ­ξο­δά της, δια­τη­ρεί απα­ρά­μιλ­λους πό­ρους για να ανα­πτυ­χθεί όπως αρ­μό­ζει στην μα­κρό­χρο­νη και πλού­σια ιστο­ρία της και τους κα­τοί­κους της.

Εν πρώ­τοις, η ανα­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του πο­λί­τη, μέσα από τις υπο­δο­μές, τα πάρκα, τα αθλη­τι­κά κέ­ντρα, τις πα­ρα­λί­ες, το πρό­σω­πο της πόλης, αλλά και τις υπη­ρε­σί­ες όπως οι συ­γκοι­νω­νί­ες, τις υπη­ρε­σί­ες εξυ­πη­ρέ­τη­σης του πο­λί­τη κ.α. απο­τε­λούν το πρώτο βήμα ανά­πτυ­ξης. Θα ανα­φέ­ρω χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά δύο πα­ρα­δείγ­μα­τα: Πρώ­τον, το Εθνι­κό Θέ­α­τρο, το οποίο πρέ­πει σύ­ντο­μα να απο­κα­τα­στα­θεί ως πο­λυ­λει­τουρ­γι­κός χώρος, συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας και συ­νε­δρια­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, που τόσο ανά­γκη έχει η Ρόδος. Δεύ­τε­ρον, η ανά­πλα­ση των πάρ­κων με τη συμ­με­το­χή και εν­δε­χο­μέ­νως την υιο­θε­σία των κα­τοί­κων, θα απο­τε­λέ­σει πνεύ­μο­να ζωής της κοι­νω­νί­ας. Ας ανα­λο­γι­στού­με ότι στις πλα­τεί­ες-πάρκα, όπως συμ­βαί­νει στις υπό­λοι­πες πό­λει­ςς της Ελ­λά­δας, συ­νυ­πάρ­χουν αρ­μο­νι­κά τρεις γε­νιές: παι­διά, γο­νείς και ηλι­κιω­μέ­νοι. Οι δο­μι­κοί λίθοι συ­νο­χής της κοι­νω­νί­ας μας.

Επί­σης, η ανα­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας της ζωής του δη­μό­τη της Ρόδου θα ση­μα­το­δο­τή­σει το έναυ­σμα ενός δια­φο­ρε­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού και στον Του­ρι­σμό.

Η αμ­φί­δρο­μη σχέση Του­ρι­σμού και Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, φυ­σι­κού και πο­λι­τι­στι­κού, οι εναλ­λα­κτι­κές μορ­φές του­ρι­σμού και η ανα­θε­ώ­ρη­ση της λο­γι­κής της πο­σό­τη­τας εις βάρος της ποιό­τη­τας, απο­τε­λούν μο­νό­δρο­μο σε μια στα­θε­ρή και βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη. Μια στρα­τη­γι­κή που θα προ­σφέ­ρει στους κα­τοί­κους της Ρόδου τη χα­μέ­νη αίγλη της και ένα ελ­πι­δο­φό­ρο μέλ­λον για τις νέες γε­νιές.

Έχετε ήδη αφή­σει το στίγ­μα σας στα κοινά, ως πρό­ε­δρος των φρο­ντι­στών της Δω­δε­κα­νή­σου, καθώς και μέσα από τις δη­μό­σιες πα­ρεμ­βά­σεις και το­πο­θε­τή­σεις σας. Ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τές σας στον α’ βαθμό το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης;

Συ­νέ­δρια, σε­μι­νά­ρια, εκ­δη­λώ­σεις, δρά­σεις κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας και κάθε εί­δους δρα­στη­ριο­ποί­η­ση στο εκ­παι­δευ­τι­κό γί­γνε­σθαι, μου έχουν εμ­φυ­σή­σει σε όλες τις δια­στά­σεις, ότι τα πάντα είναι θέμα Παι­δεί­ας.

Τόσο στον «ιερό» χώρο της εκ­παί­δευ­σης, στον οποίο θη­τεύω και μα­θαί­νω πολλά χρό­νια τώρα, όσο και στο συν­δι­κα­λι­στι­κό μου χώρο, κυ­ριαρ­χούν δύο ρή­μα­τα: Νοιά­ζο­μαι και Συ­νερ­γά­ζο­μαι. Το «νοιά­ζο­μαι» ου­σια­στι­κά προσ­διο­ρί­ζει την ιδιό­τη­τα του εκ­παι­δευ­τι­κού-φρο­ντι­στή. Το «συ­νερ­γά­ζο­μαι» προ­κύ­πτει από το σε­βα­σμό στη άποψη όλων, ανα­γκαία και ικανή συν­θή­κη για την Απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα. Ευ­ρύ­τε­ρα, η δυ­να­τό­τη­τα συ­νερ­γα­σί­ας και συ­νερ­γειών είναι απα­ραί­τη­τη, αν θες να διεκ­δι­κή­σεις και να πε­τύ­χεις ου­σιώ­δη απο­τε­λέ­σμα­τα! Η συ­νερ­γα­σία άλ­λω­στε, είναι μια δε­ξιό­τη­τα η οποία απαι­τεί­ται, αλλά και καλ­λιερ­γεί­ται στους πα­νε­πι­στη­μια­κούς χώ­ρους, όπως και στις σύγ­χρο­νες εται­ρί­ες. Η ομα­δο­συ­νερ­γα­τι­κή δια­δι­κα­σία σχε­δια­σμού απο­τε­λεί τη βάση απο­δο­χής και υλο­ποί­η­σης των στο­χο­θε­σιών, ενώ δια­σφα­λί­ζει και την ποιό­τη­τα.

Προς τούτη την κα­τεύ­θυν­ση, οφεί­λει να κι­νη­θεί όποιος θέλει να υλο­ποι­ή­σει τα ορά­μα­τά του και στον αυ­ρια­νό δήμο. Ο Κλει­σθέ­νης απαι­τεί πλειο­ψη­φι­κές απο­φά­σεις και αυτό ση­μαί­νει σύ­μπνοια και σύ­μπλευ­ση. Ευ­τυ­χώς, δια­πι­στώ­νω ότι στους υπο­ψή­φιους υπάρ­χουν πολ­λοί νέοι άν­θρω­ποι με «φρέ­σκα» μυαλά, σε όλες τις πα­ρα­τά­ξεις και αυτό είναι ένα αι­σιό­δο­ξο μή­νυ­μα.

Κλεί­νο­ντας, ας εστιά­σου­με στον τομέα της Παι­δεί­ας. Ποιος είναι ο ρόλος που θα πρέ­πει να δια­δρα­μα­τί­ζει ο δήμος;

Με την εφαρ­μο­γή του «Καλ­λι­κρά­τη» αυ­ξή­θη­καν οι ευ­θύ­νες της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης για τη λει­τουρ­γία των εκ­παι­δευ­τι­κών δομών. Πα­ράλ­λη­λα, με­τα­κύ­λη­σαν δα­πά­νες στις Σχο­λι­κές Επι­τρο­πές ακόμα και στους Συλ­λό­γους Γο­νέ­ων και Κη­δε­μό­νων. Ταυ­τό­χρο­να όμως, δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα αυ­το­νο­μί­ας και αυ­το­δια­χεί­ρι­σης. Στο πλαί­σιο αυτό, ονει­ρεύ­ο­μαι ένα σχο­λείο πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό, ανοι­κτό στην το­πι­κή κοι­νω­νία, στο οποίο οι νέοι, τις ώρες που δεν γί­νο­νται μα­θή­μα­τα να εκ­φρά­ζουν τις ανη­συ­χί­ες τους, να έχουν επι­κοι­νω­νία, να βρί­σκουν χώρο δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας. Επι­πλέ­ον, στις κτι­ρια­κές του υπο­δο­μές να μπο­ρούν να φι­λο­ξε­νού­νται εκ­θέ­σεις, εκ­δη­λώ­σεις και πρω­το­βου­λί­ες που ανα­δει­κνύ­ουν τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και την ιστο­ρία των αν­θρώ­πων και των γε­γο­νό­των της πε­ριο­χής.

Απαι­τεί­ται επι­πλέ­ον, ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Αι­γαί­ου και σύν­δε­σή του με την το­πι­κή κοι­νω­νία. Ανα­βάθ­μι­ση της ΑΣΤΕΡ και της Βα­σι­κής Του­ρι­στι­κής Σχο­λής με αξιο­ποί­η­ση του δυ­να­μι­κού τους (κα­θη­γη­τών, σπου­δα­στών), όσο και των δομών τους. Επι­γραμ­μα­τι­κά: επι­μορ­φώ­σεις, σε­μι­νά­ρια, συ­νέ­δρια, κα­λο­και­ρι­νά σχο­λεία (summer camps), με συμ­με­το­χή μα­θη­τών, φοι­τη­τών και άλλων χωρών, δύ­να­νται να εμπλου­τί­σουν την εκ­παι­δευ­τι­κή δράση των φο­ρέ­ων αυτών, ώστε η Ρόδος να κα­τα­στεί πνευ­μα­τι­κό και πο­λι­τι­σμι­κό κέ­ντρο. Η γε­ω­γρα­φι­κή της θέση και η ιστο­ρία της, απο­τε­λούν σταυ­ρο­δρό­μι συ­νά­ντη­σης των πο­λι­τι­σμών τριών ηπεί­ρων.

Επι­πρό­σθε­τα, ο Δήμος οφεί­λει να στη­ρί­ζει την Εκ­παί­δευ­ση με κάθε μέσο και να αμ­βλύ­νει τις ανι­σό­τη­τες, οι οποί­ες οφεί­λο­νται σε οι­κο­νο­μι­κούς, κοι­νω­νι­κούς, πο­λι­τι­σμι­κούς και γε­ω­γρα­φι­κούς πα­ρά­γο­ντες. Όσον αφορά στη συ­ντή­ρη­ση των σχο­λεί­ων του νη­σιού και επει­δή οι πε­ρισ­σό­τε­ρες μο­νά­δες στε­γά­ζο­νται σε χώ­ρους μη κα­τα­σκευα­σμέ­νους για εκ­παι­δευ­τή­ρια, επι­βάλ­λε­ται ένα μό­νι­μο συ­νερ­γείο συ­ντή­ρη­σης των τε­χνι­κών υπη­ρε­σιών του Δήμου, άμε­σης απο­κα­τά­στα­σης των πολ­λα­πλών προ­βλη­μά­των.

Τι θα θέ­λα­τε να προ­σθέ­σε­τε;

Εν κα­τα­κλεί­δι, ως ενερ­γός πο­λί­της πί­στευα και πι­στεύω ότι η απο­στο­λή της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης δεν είναι (μόνο) η κα­θα­ριό­τη­τα, το πρά­σι­νο, οι λακ­κού­βες και η απο­χέ­τευ­ση. Αυτά είναι τα κα­θή­κο­ντά της και πρέ­πει να τα εκτε­λεί απο­δο­τι­κά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά, με με­θό­δους σύγ­χρο­νου Μά­να­τζμεντ, Ορ­γά­νω­σης και Διοί­κη­σης. Απο­στο­λή της ΤΑ είναι η οι­κο­νο­μι­κή, πο­λι­τι­σμι­κή και κοι­νω­νι­κή ανά­πτυ­ξη για το κοινό καλό των πο­λι­τών.

Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει ότι οι άν­θρω­ποι της ΤΑ οφεί­λουν να δια­θέ­τουν όραμα για τον τόπο και τον δήμο, επι­χει­ρη­σια­κό σχέ­διο, ισχυ­ρή θέ­λη­ση, αξίες, διοι­κη­τι­κές και ηγε­τι­κές ικα­νό­τη­τες για να το υλο­ποι­ή­σουν απο­δο­τι­κά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά με σύ­νε­ση και φρό­νη­ση.

Επει­δή ο χώρος της κα­θη­με­ρι­νής μου απα­σχό­λη­σης έχει σχέση με νέους αν­θρώ­πους, έμαθα στη ζωή μου να τους αφου­γκρά­ζο­μαι και να συ­μπλέω όχι με εκεί­νους που λένε «γιατί να…», αλλά με αυ­τούς που λένε «γιατί να μην…».

Γιατί όχι λοι­πόν;