Ακριβότερα από 10% έως και 50% θα πωλείται την Καθαρά Δευτέρα στα αρτοποιεία η λαγάνα

Ακρι­βό­τερα σε ποσοστό από 10% έως και 50%, θα προ­μη­θευ­τούν φέτος την Καθαρά Δευτέρα την παρα­δο­σιακή λαγάνα οι κατα­να­λω­τές στον νομό Θεσ­σα­λο­νί­κης, με τους αρτο­ποιούς να δηλώ­νουν πλέον αδυ­να­μία να απορ­ρο­φή­σουν τις μεγάλες αυξή­σεις στις πρώτες ύλες, όπως τόνισε μιλώ­ντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρό­ε­δρος του σωμα­τείου τους «Ο Προ­φή­της Ηλίας», Έλσα Κου­κου­μέ­ρια.

«Μετά από τέσσερα χρόνια στα­θε­ρών τιμών, στα 2 ευρώ/τεμάχιο, φέτος οι κατα­να­λω­τές θα προ­μη­θευ­τούν την Καθαρά Δευτέρα την παρα­δο­σιακή λαγάνα σε τιμή από 2,20 ευρώ/τεμάχιο έως και 3 ευρώ/τεμάχιο», υπο­γράμ­μισε η ίδια, σπεύ­δο­ντας να επι­ση­μά­νει, «μόνο το σουσάμι το τελευ­ταίο τετρά­μηνο το πλη­ρώ­νουμε ακρι­βό­τερα κατά 50 λεπτά/κιλό, με την τιμή του στα 2,25 ευρώ/κιλό, από 1,75 ευρώ/κιλό. Εάν συμπε­ρι­λά­βει κάποιος και τις δύο αθό­ρυ­βες αυξή­σεις στο αλεύρι τον Σεπτέμ­βριο και την υψηλή του βου­τύ­ρου και συνυ­πο­λο­γί­σει και τα πάγια έξοδα του αρτο­ποιείου, αλλά και τις φορο­λο­γι­κές και ασφα­λι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του επαγ­γελ­μα­τία, αντι­λαμ­βά­νε­ται αμέσως ότι η μικρή αυτή αύξηση είναι μονό­δρο­μος».

Χαρα­κτη­ρι­στικά η ίδια επι­σή­μανε ότι μπορεί μεν την ημέρα της Καθαράς Δευ­τέ­ρας, να σχη­μα­τί­ζο­νται ουρές έξω από τους φούρ­νους, αλλά «στην τσέπη του φούρ­ναρη ζήτημα να μπαί­νουν 10-20 λεπτά/τεμάχιο και το ποσό αυτό δεν απο­τε­λεί καν καθαρό κέρδος, αφού δεν συνυ­πο­λο­γί­ζο­νται τα εργα­τικά και οι οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Το 69,5% του­λά­χι­στο, επί της τιμής του κάθε προ­ϊ­ό­ντος που πουλάμε, πάει απευ­θείας στο κράτος», υπεν­θύ­μισε

Στο πλαίσιο αυτό, υπο­γράμ­μισε ότι ο φούρ­να­ρης ναι μεν θέλει να δια­τη­ρή­σει ή και να αυξήσει την πελα­τεία του, αλλά φρο­ντί­ζει του­λά­χι­στον να μην βου­λιά­ξει ακόμη πιο βαθιά στα χρέη και στο πλαίσιο αυτό επι­σή­μανε ότι ήδη ο νομός Θεσ­σα­λο­νί­κης μετρά κατά 30 λιγό­τερα αρτο­ποιεία και πρό­σθεσε ότι «από τα ενα­πο­μεί­να­ντα 616 τα 50 φυτο­ζω­ούν, βρί­σκο­νται στο κόκκινο». Επι­ση­μαί­νε­ται ότι συνο­λικά στα αρτο­πω­λεία του νομού Θεσ­σα­λο­νί­κης κατα­σκευά­ζο­νται και πωλού­νται πάνω από 450.000 λαγάνες την Καθαρά Δευτέρα.

«Ευχές» για τόνωση του­λά­χι­στον της ψυχο­λο­γίας

Την ευχή «του­λά­χι­στον την ημέρα της Καθαράς Δευ­τέ­ρας να τονωθεί η ψυχο­λο­γία του φούρ­ναρη», εξέ­φρασε η κ. Κου­κου­μέ­ρια, προ­σθέ­το­ντας ότι οι επαγ­γελ­μα­τίες του κλάδου «το έχουν πραγ­μα­τικά ανάγκη, αφού το δίμηνο Ιανουα­ρίου -Φεβρουαρίου κατα­γρά­φηκε μείωση τζίρου κατά 30% του­λά­χι­στον, συγκρι­τικά με το αντί­στοιχο περσινό διά­στημα».

Υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «κάποτε οι 40 ημέρες της Σαρα­κο­στής απο­τε­λού­σαν τις πιο δυνατές ημέρες για τον φούρ­ναρη», η ίδια ανα­γνώ­ρισε ότι «έχουν περάσει ανε­πι­στρε­πτί οι εποχές που οι κατα­να­λω­τές χτυ­πού­σαν την πόρτα του εργα­στη­ρίου μας στις 5 το πρωί προ­κει­μέ­νου να αγο­ρά­σουν λαγάνα, αφού από τους 100 προς 10ετίας, σήμερα ζήτημα να προ­σέλ­θουν 15» και σημεί­ωσε ότι, «ακόμη και αυτοί οι λίγοι που έρχο­νται ειλι­κρινά βάζουν ένα χαμό­γελο στα χείλη μας».

Μεταξύ άλλων η ίδια τόνισε ότι η «παρα­σκευή της παρα­δο­σια­κής λαγάνας που γίνεται με το χέρι, απο­τε­λεί μια επίπονη δια­δι­κα­σία 12 ωρών. Την Καθαρά Δευτέρα, θα πρέπει ο κάθε φούρνος να δου­λέ­ψει από τις 21:00 το βράδυ της Κυρια­κής, μέχρι τις 15:00 το μεση­μέρι της επο­μέ­νης», προ­κει­μέ­νου να αντα­πο­κρι­θεί στη μεγάλη ζήτηση. «Όπως γίνεται αντι­λη­πτό», πρό­σθεσε, «για να ψηθούν οι ποσό­τη­τες που απαι­τού­νται (ως και 700 τεμάχια η μέση κατα­νά­λωση ανά μαγαζί), θα πρέπει ο φούρ­να­ρης να πλη­ρώ­σει τριπλό μερο­κά­ματο, τη στιγμή που το περι­θώ­ριο κέρδους για τον αρτο­ποιό είναι συμπιε­σμένο».

Απα­ντώ­ντας σε σχετική ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, η κ. Κου­κου­μέ­ρια επι­σή­μανε ότι δυστυ­χώς οι Έλληνες κατα­να­λω­τές εξα­κο­λου­θούν να μην είναι «εκπαι­δευ­μέ­νοι» στην αγορά ψωμιού, αφού συχνά αγο­ρά­ζουν κατε­ψυγ­μένο χωρίς να το γνω­ρί­ζουν. «Δια­πι­στώ­νουμε κάθε χρόνο το ίδιο σκηνικό να επα­να­λαμ­βά­νε­ται. Επειδή ακριβώς την ημέρα της Καθαράς Δευ­τέ­ρας τα περισ­σό­τερα κατα­στή­ματα είναι κλειστά, οι κατα­να­λω­τές προ­μη­θεύ­ο­νται από το φούρνο το φρέσκο και παρα­δο­σιακό και μετά, για έναν μήνα του­λά­χι­στον, μάς προ­τι­μούν στις αγορές τους, αφού φυσικά κατα­λα­βαί­νουν τη διαφορά στον ουρα­νί­σκο τους».

«Εμπλου­τι­σμένη» ή παρα­δο­σιακή λαγάνα;

Ανα­φο­ρικά με τις …εμπλου­τι­σμέ­νες λαγάνες που κυκλο­φο­ρούν, με λιαστή τομάτα και ελιά ή και άλλα είδη, η ίδια σημεί­ωσε «το μάρ­κε­τινγκ δεν έχει μόνο θετικό αντί­κτυπο. Και όταν μιλάμε για αλλοί­ωση των εθίμων και της παρά­δο­σης, εμένα δεν με βρίσκει σύμφωνη». Επι­σή­μανε, δε, ότι ορι­σμένα αρτο­ποιεία στον νομό Θεσ­σα­λο­νί­κης δοκι­μά­ζουν «προ­σμί­ξεις» για χάρη του μάρ­κε­τινγκ, αλλά γενικά, όπως τόνισε «είμαστε παρα­δο­σια­κοί στις προ­τι­μή­σεις μας. Ο κύριος όγκος αφορά σε παρα­δο­σιακό προϊόν τόσο σε επίπεδο κατα­σκευής, όσο και κατα­νά­λω­σης».

Το…παρα­δο­σιακό έθιμο της λαγάνας

Το παρα­δο­σιακό έθιμο της λαγάνας παίζει πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο στο νηστί­σιμο τραπέζι της Καθαράς Δευ­τέ­ρας. Η λαγάνα είναι άζυμος άρτος, που σημαί­νει ότι παρα­σκευά­ζε­ται χωρίς προζύμι και φαί­νε­ται ότι χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε από τους Ισραη­λί­τες κατά τη νύχτα της Εξόδου τους από την Αίγυπτο, υπό την καθο­δή­γηση του Μωυσή. Έκτοτε, επι­βαλ­λό­ταν από τον Μωσαϊκό Νόμο για όλες τις ημέρες της εορτής του Πάσχα, μέχρι που ο Χριστός στο τελευ­ταίο του Πάσχα ευλό­γησε τον ένζυμο άρτο.

Η ιστορία της λαγάνας δια­τρέ­χει όλη τη δια­τρο­φική παρά­δοση από την αρχαιό­τητα μέχρι σήμερα. Ο Αρι­στο­φά­νης στις «Εκκλη­σιά­ζου­σες» λέει «Λαγάνα πέτ­τε­ται», ενώ ο Οράτιος στα κείμενά του, ανα­φέ­ρει τη λαγάνα ως «Το γλύ­κι­σμα των φτωχών».

Το έθιμο της λαγάνας παρέ­μεινε αναλ­λοί­ωτο ανά τους αιώνες και συνη­θί­ζε­ται να παρα­σκευά­ζε­ται με μεράκι από τον αρτο­ποιό της γει­το­νιάς, τραγανή λαχτα­ρι­στή και σου­σα­μέ­νια και να κατα­να­λώ­νε­ται κατά την Καθαρά Δευτέρα, την Πρω­το­νή­στιμη Δευτέρα της Σαρα­κο­στής. Γιατί η συγκε­κρι­μένη Δευτέρα λέγεται «Καθαρά»; Η ονο­μα­σία προήλθε από τη συνή­θεια που είχαν οι νοι­κο­κυ­ρές το πρωί της ημέρας αυτής, να πλένουν με ζεστό νερό και στάχτη όλα τα μαγει­ρικά σκεύη, ως «ημέρα κάθαρ­σης». Στη συνέ­χεια τα κρε­μού­σαν στη θέση τους, όπου και παρέ­με­ναν μέχρι τη λήξη της νηστείας. Επίσης, κατά την ημέρα αυτή εξέρ­χο­νταν όλοι οικο­γε­νεια­κώς στην ύπαιθρο και έστρω­ναν κάτω στη γη και έτρωγαν νηστί­σιμα φαγητά όπως χαλβά, ελιές, ταραμά και -φυσικά- λαγάνα.

πηγή kathimerini.gr