«Η βία δεν μπορεί να μένει αναπάντητη, η βία δεν μπορεί να μένει ατιμώρητη»

Ενώ αρχικά ο 21χρονος Έλληνας και ο 19χρονος Αλβανός προ­γραμ­μα­τί­στηκε να παρα­μεί­νουν σε εντελώς δια­φο­ρε­τι­κούς χώρους και χωρίς να έχουν επαφή μεταξύ τους, τελικά… μοι­ρά­ζο­νται προς το παρόν το ίδιο κελί!

Πρό­κει­ται ουσια­στικά για τον λεγό­μενο «χώρο υπο­δο­χής» που είναι ειδικά δια­μορ­φω­μέ­νος για έκτα­κτες και ιδιαί­τε­ρες περι­πτώ­σεις κρα­του­μέ­νων, ο οποίος, όμως, είναι ένας και ενιαίος.

Έτσι, για την ώρα, οι δυο κατη­γο­ρού­με­νοι παρα­μέ­νουν μαζί, στον ίδιο χώρο, κάτω από εξαι­ρε­τικά αυστηρά μέτρα ασφα­λείας και, φυσικά, σε πλήρη απο­μό­νωση από τους υπό­λοι­πους κρα­τού­με­νους στο Φελλί Γρε­βε­νών.

Μάλιστα, σύμφωνα με του­λά­χι­στον τρεις μαρ­τυ­ρίες σωφρο­νι­στι­κών υπαλ­λή­λων που μίλησαν στο Kozanimedia, οι μεταξύ τους σχέσεις εμφα­νί­ζο­νται να είναι αρκετά καλές, χωρίς καμία προ­στριβή για τα όσα τραγικά συνέ­βη­σαν στη Ρόδο. κάτι που έχει προ­κα­λέ­σει (όπως είναι λογικό) πολλές απορίες και ερω­τη­μα­τικά στο προ­σω­πικό των φυλακών υψίστης ασφα­λείας των Γρε­βε­νών.

Στο μεταξύ προχθές το βράδυ πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε μαζική πορεία συλ­λο­γι­κο­τή­των στην πρω­τεύ­ουσα για τη δολο­φο­νία της Ελένης Τοπα­λούδη.

Με κεντρικό σύνθημα «Η πατριαρ­χία γυναι­κο­κτο­νεί. Για κάθε Ελένη είμαστε σε πόλεμο», οι δια­δη­λω­τές κι οι δια­δη­λώ­τριες συγκε­ντρώ­θη­καν στην πλατεία Καπνι­κα­ρέας και κατευ­θύν­θη­καν μέχρι το Γκάζι.

Μέλη φεμι­νι­στι­κών, αντι­ρα­τσι­στι­κών και αντι­φα­σι­στι­κών οργα­νώ­σεων έδωσαν δυνα­μικά το παρών και ένωσαν τις φωνές τους κατά της έμφυλης βίας, της πατριαρ­χίας και του σεξι­σμού.

Το παρών έδωσαν η βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ Αννέτα Καβ­βα­δία και η Μαρία Γιαν­να­κάκη πρώην βου­λευ­τής της Δημο­κρα­τι­κής Αρι­στε­ράς και νυν γενική γραμ­μα­τέας στο Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των.

Μιλώ­ντας στο documentonews.gr η κ. Καβ­βα­δία, εξήρε τη σημασία της κατα­πο­λέ­μη­σης της έμφυλης βίας ενώ τόνισε πως οποια­δή­ποτε κι αν είναι η μορφή της βίας, «μας αφορά όλους».

«Βρε­θή­καμε εδώ, με αφορμή τη στυγνή δολο­φο­νία, τη γυναι­κο­κτο­νία, της Ελένης στη Ρόδο για να βρο­ντο­φω­νά­ξουμε όλες, ότι η βία δεν μπορεί να μένει ανα­πά­ντητη, η βία δεν μπορεί να μένει ατι­μώ­ρητη. Η βία μας αφορά όλες και όλους και πρέπει όλες και όλοι να αντι­στα­θούμε σε οποια­δή­ποτε μορφή της, είτε είναι σωμα­τική είτε είναι λεκτική είτε είναι ψυχο­λο­γική, σε όποιο χώρο κι αν αυτή εκδη­λώ­νε­ται. Από τον χώρο του κοι­νο­βου­λίου μέχρι τη γει­το­νιά από τους εργα­σια­κούς χώρους μέχρι τα σχολεία. Χρειά­ζε­ται να εκπαι­δεύ­σουμε τους νέους ανθρώ­πους αγόρια και κορί­τσια έτσι ώστε να αντι­δρούν κάθε φορά που συνα­ντούν οποιασ­δή­ποτε μορφής βία».

Σχετικά με την σεξι­στική επίθεση που δέχτηκε η ίδια πρό­σφατα μέσα στη Βουλή, η κ. Καβ­βα­δία δήλωσε:

«Έχω πει ότι δεν είναι κάτι προ­σω­πικό, προ­φα­νώς και έχει και προ­σω­πικά χαρα­κτη­ρι­στικά, ωστόσο αυτό αφορά κάτι ευρύ­τερο. Στόχος μου είναι να ανα­δείξω μέσα από αυτό που συνέβη, ότι η λεκτική βία και ο σεξι­στι­κός λόγος δεν γνω­ρί­ζουν σύνορα, μπορεί κάποιος να τον συνα­ντή­σει παντού και σε αυτό τον λόγο πρέπει όλοι να ορθώ­σουμε ανά­στημα».

Ανα­κοί­νωση του Φοι­τη­τι­κού Συλ­λό­γου Μηχα­νι­κών

Σχε­δί­α­σης Προ­ϊ­ό­ντων

και Συστη­μά­των Σύρου

για την δολο­φο­νία

Στο άκουσμα της είδησης για τη γυναι­κο­κτο­νία της συμ­φοι­τή­τριας μας στη Ρόδο, συγκλο­νι­στή­καμε όλες και όλοι. Συγκλο­νι­στή­καμε, όχι μόνο γιατί πρό­κει­ται για ένα περι­στα­τικό που συνέβη τόσο κοντά μας, αλλά επειδή για άλλη μια φορά απο­δει­κνύ­ε­ται πως τα σώματα και οι ζωές των γυναι­κών συνι­στούν καθη­με­ρινά ένα πεδίο μάχης. Και επειδή όλες μας έχουμε όνομα, στη Ρόδο δολο­φο­νή­θηκε, κακο­ποι­ή­θηκε και βασα­νί­στηκε με άγριο τρόπο η Ελένη.

Το περι­στα­τικό αυτό δυστυ­χώς είναι ακόμη ένα στιγ­μιό­τυπο μιας συνε­χι­ζό­με­νης και γενι­κευ­μέ­νης κατά­στα­σης, όπου οι γυναί­κες εξα­κο­λου­θούν να δολο­φο­νού­νται, να παρε­νο­χλού­νται, να δέχο­νται τον εξευ­τε­λι­σμό, να γίνο­νται θύματα trafficking, να κακο­ποιού­νται από συζύ­γους, συγ­γε­νείς, εραστές, εργο­δό­τες, φίλους. Από το σπίτι, τη δουλειά, το σχολείο και το πανε­πι­στή­μιο, μέχρι το δρόμο, το μπαρ και τα ΜΜΜ, οι γυναί­κες βιώνουν καθη­με­ρινά τη βία. Από τα «αθώα» σχόλια και βλέμ­ματα, τα σεξι­στικά «ανέκ­δοτα» έως τις σεξι­στι­κές απο­φά­σεις των δικα­στη­ρίων, τη μικρο­σκο­πική ανάλυση του «τι φόραγε», «μήπως προ­κά­λεσε», «τι έκανε μόνη της τέτοια ώρα έξω» (ακόμα και όταν γίνο­νται θύματα βιασμού και δολο­φο­νίας), οι γυναί­κες μαθαί­νουν να μην αντι­δρούν, να μην ενα­ντιώ­νο­νται στις πατριαρ­χι­κές δομές της κοι­νω­νίας, να υπο­τάσ­σο­νται.

Στα επίσης πρό­σφατα παρα­δείγ­ματα των φοι­τη­τριών στο ΤΕΙ Σερρών και του ΕΚΠΑ που κακο­ποιού­νταν από καθη­γη­τές τους, στην υπόθεση των φούρνων «Χωριά­τικο» και το δίκτυο trafficking, στις καθη­με­ρι­νές υπο­θέ­σεις βιασμών, ακόμα και αν φτάσουν στα δικα­στή­ρια, η δικαιο­σύνη και το κράτος κλεί­νουν τα μάτια.

Απέ­να­ντι σε όλα τα παρα­πάνω, καμία γυναίκα δεν αρκεί να παλεύει μόνη. Ο σεξι­σμός και η έμφυλη βία χρειά­ζο­νται συλ­λο­γική απά­ντηση. Στα πανε­πι­στή­μια και γενι­κό­τερα στην κοι­νω­νία, οι γυναί­κες μαζί με τους άντρες πρέπει να βρεθούν μαζί σε μια μάχη απέ­να­ντι στην κατα­πί­εση που βιώνουν από τις πατριαρ­χι­κές δομές που έχει ενσω­μα­τώ­σει ο καπι­τα­λι­σμός.

Να εμπνευ­στούμε από τα γυναι­κεία κινή­ματα διεθνώς, τα κινή­ματα απέ­να­ντι στις γυναι­κο­κτο­νίες, το κίνημα υπε­ρά­σπι­σης των αμβλώ­σεων.

Μέσα από την καθη­με­ρινή πάλη και αμφι­σβή­τηση, τη συλ­λο­γική διεκ­δί­κηση και τις δια­δη­λώ­σεις να δώσουμε μια μαχη­τική απά­ντηση απέ­να­ντι στον πόλεμο που δέχο­νται καθη­με­ρινά τα σώματα μας και οι ζωές όλων μας! Για να μην υπάρξει ξανά άλλη γυναι­κο­κτο­νία!

ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΗΣ!

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ!