“Η Χώρα χρειάζεται πολιτική ωριμότητα.” – Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στον Προϋπολογισμό

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός τόνισε στην ομιλία του τους δια­χρο­νικά λάθος πολι­τι­κούς χει­ρι­σμούς που έριξαν τη Χώρα από το ένα μνη­μό­νιο στο άλλο. Απο­τέ­λε­σμα της αλλη­λο­ϋ­πο­νό­μευ­σης των παρα­τά­ξεων ήταν η μηδε­νική ανά­πτυξη και η προ­σφυγή σε βαριά φορο­λο­γία και περι­κοπή συντά­ξεων και μισθών.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός είπε ακόμα ότι κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση έχουν μεγάλες ευθύνες αν δεν συνεν­νοη­θούν έστω και τώρα για να επα­νέλ­θει η Ελλάδα σε ανά­πτυξη και ευη­με­ρία. Για να υπάρξει συνεν­νό­ηση, επι­σή­μανε ακόμα ότι πρέπει να ξεπε­ρά­σουμε την κακή συνή­θεια να απο­κα­λούμε “προ­δό­τες” όσους δια­φω­νούν με εμάς, που είναι προ­ϋ­πό­θεση άλλωστε για να απο­κα­λού­μα­στε Ευρω­παίοι και όχι Βαλ­κά­νιοι.

Ολό­κληρη η ομιλία του ήταν η εξής:

“Κύριε Πρόεδρε, αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι,

Δεν θα μιλήσω με ακα­δη­μαϊκή γλώσσα που απευ­θύ­νε­ται σε λίγους ούτε με την ξύλινη γλώσσα της πολι­τι­κής που υπο­βαθ­μί­ζει τον πολίτη σε οπαδό. Θα μιλήσω απλά και κατα­νοητά για να με κατα­λά­βουν όσο γίνεται περισ­σό­τε­ροι.

Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός αυτός είναι ο 1^ος προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ύστερα από 3 μνη­μό­νια.

Είναι ένας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός που καλύ­πτει την χρονιά των εκλογών.

Είναι ένας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ο οποίος προ­σπα­θεί να ανα­κου­φί­σει τα θύματα των 3 μνη­μο­νίων, δηλαδή αυτούς που έχασαν μισθούς και συντά­ξεις και από τα 3 μνη­μό­νια.

Είναι δηλαδή ένας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός επι­δο­μα­τι­κός που κυρίως στη­ρί­ζε­ται στο υπερ­πλε­ό­να­σμα. Όμως είναι υπερ­πλε­ό­να­σμα που προ­έρ­χε­ται από την υπερ­φο­ρο­λό­γηση και την μείωση των δημό­σιων επεν­δύ­σεων που απο­τε­λούν το οξυγόνο για την ανά­πτυξη κάθε Χώρας.

Το ερώτημα όμως που προ­κύ­πτει είναι  για πόσο καιρόμπορεί η Χώρα να συνε­χί­σει να κινεί­ται μέσα σ’ αυτό το οικο­νο­μικό πλαίσιο.

Πως είναι δυνατόν να υπάρ­ξουν ανά­πτυξη και επεν­δύ­σεις όταν υπάρχει τόσο υψηλή φορο­λο­γία και όταν οι τρά­πε­ζες αδυ­να­τούν να δώσουν δάνεια στις υγιείς επι­χει­ρή­σεις για να κινηθεί η οικο­νο­μία.

Γνω­ρί­ζετε κάποια χώρα στον πλανήτη να  παρου­σιά­ζει ανά­πτυξη με capital controls και υπερ­φο­ρο­λό­γηση; Μην ψάχνετε!  Δεν υπάρχει τέτοια χώρα πουθενά.

Όμως η μεγα­λύ­τερη αγωνία που πρέπει να μας δια­κα­τέ­χει είναι εάν υπό αυτές τις συν­θή­κες οι αγορές θα δανειο­δο­τή­σουν την Ελλάδα με χαμηλά επι­τό­κια, γιατί εάν δεν υπάρξει δανειο­δό­τηση  με χαμηλά επι­τό­κια τότε η πολυ­πό­θητη ανά­πτυξη που η Χώρα ανα­ζη­τεί από το 1^ο μνη­μό­νιο θα απο­τε­λέ­σει όνειρο θερινής νυκτός, με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες για την περε­ταίρω οικο­νο­μία της Χώρας.

Είναι, επι­τέ­λους, καιρός κυβέρ­νηση και αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση να αντι­λη­φθούν τις ευθύνες τους και να συμ­φω­νή­σουν χωρίς κομ­μα­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς στα βασι­κό­τερα σημεία για να εξέλθει η Χώρα από την οικο­νο­μική κρίση.

Δεν θα πρέπει να επα­να­λη­φθεί η κακή εικόνα του παρελ­θό­ντος όπου το πολι­τικό σύστημα σχεδόν στο σύνολό του συμπε­ρι­φέρ­θηκε –ας μου επι­τρα­πεί η έκφραση – ανάλογα με την αλλη­γο­ρία του Ευαγ­γε­λίου των μωρών παρ­θέ­νων. Η Ελλάδα σε αντί­θεση με όλες τις άλλες Χώρες μηδέ της Κύπρου εξαι­ρου­μέ­νης, συμπε­ρι­φέρ­θηκε όπως οι μωρές παρ­θέ­νες.

Ο Γιώργος Παπαν­δρέου πίστεψε ότι μόνος θα μπο­ρούσε να βγάλει την Χώρα από την χρε­ο­κο­πία με την εφαρ­μογή του 1^ουμνη­μο­νίου μέσα σε 1 χρόνο.  Γι’ αυτό και δεν έκανε ούτε δημο­ψή­φι­σμα ούτε εκλογές τον Μάιο του 2010. Οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι όμως πολίτες στο Σύνταγμα κι σε όλη την Χώρα μαζί με όλα σχεδόν τα κόμματα εμπό­δι­σαν την εφαρ­μογή του 1^ουμνη­μο­νίου

 Για να έρθει μετά από λίγους μήνες o Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος είχε δια­γρά­ψει την Ντόρα Μπα­κο­γιάννη επειδή ψήφισε το 1^ο μνη­μό­νιο, να στη­ρί­ζει την κυβέρ­νηση Παπα­δή­μου που υπο­χρε­ώ­θηκε από τους δανει­στές να εφαρ­μό­σει το PSI το οποίο δεν υπήρχε στο 1^ο μνη­μό­νιο και εν συνε­χεία ο ίδιος να φέρει ένα 2^ο μνη­μό­νιο χει­ρό­τερο από το 1^ο.

Τέλος ακο­λού­θησε η  περί­ο­δος της αυτα­πά­της όπως την χαρα­κτή­ρισε ο Πρω­θυ­πουρ­γός με Υπουργό Οικο­νο­μι­κών τότε τον Γιάνη Βαρου­φάκη κατά τη διάρ­κεια του 1^ου εξα­μή­νου του 2015. Η περί­ο­δος που  έφερε το 3^ο μνη­μό­νιο που υπήρξε χει­ρό­τερο και από τα δύο πρώτα γιατί ανα­γκά­στηκε δεχθεί το βάρος των προη­γού­με­νων  και, επι­πλέον, να επι­βά­λει τα capital controls στις τρά­πε­ζες, δηλαδή ουσια­στικά να τις κλείσει.

Ανα­γκά­στηκε, αντί να αυξήσει όπως υπο­σχό­ταν, να μειώσει κι άλλο τις ήδη μειω­μέ­νες συντά­ξεις και να οδη­γή­σει τη μεσαία τάξη σχεδόν σε εξα­φά­νιση με τη βαριά φορο­λο­γία και με επα­κό­λουθο μια αγορά να φθίνει.

Αλλά το χει­ρό­τερο από όλα ήταν ότι  παρα­χώ­ρησε προς εκμε­τάλ­λευση την δημόσια περιου­σία του­λά­χι­στον για 1 αιώνα, που δεν δια­νο­ή­θηκε να το πράξει κανείς ποτέ. Ούτε μια βρα­χο­νη­σίδα έλεγε ο Ανδρέας Παπαν­δρέου στον Κων­στα­ντίνο Μητσο­τάκη δεν πρέπει να παρα­χω­ρη­θεί για εκμε­τάλ­λευση στους ξένους.

 Έτσι ακόμα και η Κύπρος που υπέστη το κούρεμα στις τρά­πε­ζες της αλλά που εφήρ­μοσε ένα και μονα­δικό μνη­μό­νιο είναι σήμερα εκτός κρίσης με ανά­πτυξη υψη­λό­τερη του 4% του ΑΕΠ της.

Εμείς, «νικητές και νικη­μέ­νοι όλοι χάσαμε μαζί».

 Αυτή δυστυ­χώς είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα για την Χώρα και από δω και εμπρός οι ευθύνες κυβέρ­νη­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης που θα προ­κύ­ψουν με τις εκλογές θα είναι τερά­στιες για τις επό­με­νες γενιές εάν δεν πράξουν το αυτο­νό­ητο. Αν δεν κατα­λά­βουν, δηλαδή, αυτό που γρήγορα κατά­λα­βαν οι αδερφοί μας στην Κύπρο, ότι για να εξέλθει η Χώρα από αυτή την οικο­νο­μική κατά­σταση που βρί­σκε­ται σήμερα υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Εκεί κομου­νι­στές, σοσια­λι­στές, συντη­ρη­τι­κοί δεξιοί και ακρο­δε­ξιοί, συμ­φώ­νη­σαν στο αυτο­νό­ητο.

Το ίδιο έπραξαν και οι Πορ­το­γά­λοι και οι Ιρλαν­δοί και σήμερα απο­λαμ­βά­νουν καλύ­τε­ρες ημέρες από εμάς.

Ο λαϊ­κι­σμός και η δημα­γω­γία δεν οδηγούν ποτέ σε καλύ­τε­ρες ημέρες, ούτε τα σκληρά μέτρα προ­κει­μέ­νου να επι­βλη­θεί η τάξη σε μια Χώρα που οικο­νο­μικά υπο­φέ­ρει.

Αυτά που αντι­με­τω­πί­ζει σήμερα ο Μακρόν στη Γαλλία θα αντι­με­τω­πί­σει και εδώ οποια­δή­ποτε κυβέρ­νηση στο μέλλον δεν θελήσει να επι­διώ­ξει την ευρεία συναί­νεση με την αντι­πο­λί­τευση της.

Η Χώρα χρειά­ζε­ται πολι­τική ωρι­μό­τητα. Δείτε το παρά­δειγμα της Αγγλίας, οι μισοί είναι υπέρ του Brexit και οι άλλο μισοί κατά. Κανένας όμως δεν δια­νο­εί­ται να απο­κα­λέ­σει τον άλλον προδότη.

Οι Πρω­θυ­πουρ­γοί των μικρών Χωρών είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ελίσ­σο­νται στην εξω­τε­ρική πολι­τική προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σουν καλύ­τε­ρες μέρες για την Χώρα τους μέσα στο πλαίσιο της παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης οικο­νο­μίας.

Λάθη μπορεί να γίνουν αλλά δεν υπάρ­χουν «προ­δό­τες» και «πατριώ­τες». Δυστυ­χώς μια κακή συνή­θεια του λαού μας που έρχεται από πολύ μακριά, από την αρχαιό­τητα, και θα έπρεπε να στα­μα­τή­σει σήμερα και όχι να συνε­χί­ζε­ται αν θέλουμε να μην μας απο­κα­λούν Βαλ­κά­νιους αλλά Ευρω­παί­ους.”