Δημήτρης Ριχάρδος Μυλωνάς: Ο μαυραγορίτης του μνημονίου

Είναι μια ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 2014, όταν ένας δημο­σιο­γρά­φος συνο­δεύει έναν φίλο του που πρέπει να πάει στο «βασί­λειο» του «Μίδα της Πατη­σίων», του Δημήτρη-Ριχάρδου Μυλωνά. Τον αφήνει να μπει μόνος του μέσα και τον περι­μέ­νει να βγει.

Η γυάλινη πόρτα στο νούμερο 32 οδηγεί σε μια αίθουσα όπου υπάρ­χουν του­λά­χι­στον τρεις «φου­σκω­τοί» σε αναμονή, επι­φορ­τι­σμέ­νοι με την ασφά­λεια του ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρίου μαζί με μια γραμ­μα­τέα. Αυτή τον υπο­δέ­χε­ται και τον κατευ­θύ­νει στην αίθουσα που πρέπει να πάει για την άχαρη δια­δι­κα­σία, να που­λή­σει λόγω ανάγκης κάποια πολύ­τιμα κοσμή­ματα. Ευελ­πι­στεί ότι θα πιάσει μια καλή τιμή, παρά το γεγονός ότι ο δημο­σιο­γρά­φος του έχει πει να μην περι­μέ­νει πολλά από τον άνθρωπο που έλεγε ότι αγο­ρά­ζει σε τιμές κοσμή­μα­τος και όχι χρυσού.

Οταν κατε­βαί­νει τα σκαλιά εισέρ­χε­ται σε έναν χώρο όπου υπάρ­χουν πέντε γραφεία με τους «επι­στη­μο­νι­κούς» συνερ­γά­τες του Ριχάρ­δου, που εξε­τά­ζουν τα μπρι­γιάν και τα δια­μά­ντια σε ένα δαχτυ­λίδι, τις πολύ­τι­μες πέτρες σε ένα βρα­χιόλι και τα ακριβά ρολόγια. Είναι αυτοί που υπο­τί­θε­ται, σύμφωνα με τα όσα βρο­ντο­φώ­ναζε ο τηλε­ο­πτι­κός ενε­χυ­ρο­δα­νει­στής, θα εκτι­μού­σαν την πραγ­μα­τική αξία των κοσμη­μά­των και όχι απλά τον χρυσό που έχουν. Μετά από λίγα λεπτά ο φίλος του δημο­σιο­γρά­φου βγαίνει από το κατά­στημα του Ριχάρ­δου και ενη­με­ρώ­νει τον τελευ­ταίο ότι για κοσμή­ματα που είχε πλη­ρώ­σει 2.700 ευρώ η τιμή που του έδωσε ο ίδιος ο Ριχάρ­δος ήταν μόλις 400 ευρώ. Ο γνωστός ενε­χυ­ρο­δα­νει­στής του είπε μάλιστα χαμο­γε­λα­στός όταν είδε τα κουτιά στα οποία ήταν μέσα: «Φίλε μου, δυστυ­χώς πλή­ρω­σες τη φίρμα του κοσμη­μα­το­πώλη», ανα­φε­ρό­με­νος σε έναν από τους πιο διά­ση­μους εξ αυτών, τον οποίο ξέρει όλη η Αθήνα.

Ο φίλος του δημο­σιο­γρά­φου δεν χαμο­γε­λούσε όταν τα έσπρωξε προς το μέρος του Ριχάρ­δου και πήρε 400 ευρώ, τα οποία δυστυ­χώς είχε τερά­στια ανάγκη για να πλη­ρώ­σει διά­φο­ρες υπο­χρε­ώ­σεις του. Δεν ήταν ο μόνος. Χιλιά­δες άνθρω­ποι προ­σέ­τρε­ξαν να που­λή­σουν στον Ριχάρδο κοσμή­ματα, ρολόγια και διάφορα τιμαλφή σε κάποιο από τα δεκάδες μαγαζιά του όλα τα χρόνια της παντο­δυ­να­μίας του. Είναι αυτά τα οποία φέρεται να χρη­σι­μο­ποιούσε για άλλες δου­λειές, σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στηκε σε βάρος του μαυ­ρα­γο­ρίτη των μνη­μο­νίων με τις συνε­χείς τηλε­ο­πτι­κές παρου­σίες. Σε αυτήν κατο­νο­μά­ζε­ται ως ένας από τους δύο αρχη­γούς της εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης που έκανε λαθρε­μπό­ριο χρυσού στην Τουρκία με τερά­στια κέρδη. Η χάρη του ως ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή είχε φτάσει μέχρι την Ισπανία και την Πορ­το­γα­λία, δύο χώρες που χτυ­πή­θη­καν από την κρίση, στις οποίες άνοιξε μαγαζιά εξαρ­γυ­ρώ­νο­ντας τον πόνο των άλλων προς όφελος της τσέπης του.

Μέχρι τη σύλληψή του την περα­σμένη Τρίτη απο­λάμ­βανε έναν glam βίο όπως ο ίδιος αντι­λαμ­βα­νό­ταν την έννοια του glam, εμπο­τι­σμένο με αμέ­τρη­τες κιτς πινε­λιές που δέχθη­καν άπειρα σαρ­κα­στικά σχόλια στα sosial media. Την ίδια στιγμή ο άνθρω­πος που πίστεψε ότι είναι ο βασι­λιάς του χρυσού βλέπει τη ζωή του πίσω από τα κάγκελα ενός κελιού, μέχρι να απο­λο­γη­θεί για όσα κατη­γο­ρεί­ται. Η ζωή του ξεκί­νησε πολύ μακριά από την Ελλάδα, στη μακρινή και εξωτική Βρα­ζι­λία, πριν από μισό αιώνα.

Κάποτε στο Παλαιό Φάληρο… 

Το σωτήριο έτος 1967 στο Σάο Πάολο της Βρα­ζι­λίας ένας Ελληνας, ο Γιάννης Μυλωνάς, μαζί με τη Βρα­ζι­λιάνα σύζυγό του Ρουθ κρατούν περι­χα­ρείς στα χέρια τους το δεύτερο αγόρι της ζωής τους, τον Δημήτρη-Ριχάρδο. Η πανέ­μορφη Ρουθ και ο κιμπά­ρης Γιάννης έχουν ακόμη έναν γιο, τον τρί­χρονο τότε Τεό, καθώς και αρκετά χρήματα και την ικα­νό­τητα να μετα­τρέ­πουν σε χρυσό οποια­δή­ποτε επαγ­γελ­μα­τική ενα­σχό­ληση έχουν. Λίγο διά­στημα μετά τη γέννηση του Ριχάρ­δου, το ζευγάρι απο­φα­σί­ζει να εγκα­τα­λεί­ψει τη Βρα­ζι­λία και να μετα­κο­μί­σει στην Ελλάδα.

Ο χαρι­σμα­τι­κός έμπορος Γιάννης Μυλωνάς θέλει έναν πιο ήσυχο τόπο για τα παιδιά του, με την εκ φύσεως περι­πε­τειώδη Ρουθ να του απαντά με ένα μεγάλο «ναι» και κάπως έτσι η τετρα­με­λής οικο­γέ­νεια προ­σγειώ­νε­ται στη χώρα μας. Το πρώτο τους σπίτι είναι μια υπέροχη μονο­κα­τοι­κία επί της οδού Αφρο­δί­της στο Παλαιό Φάληρο. Εχουν έναν μεγάλο κήπο, τερά­στιο σαλόνι, πολλά δωμάτια και δύο «εισα­γό­με­νες» από τη Βρα­ζι­λία οικια­κές βοηθούς. Ολα κυλούν ομαλά μέχρι τη μέρα που ο μικρός Ριχάρ­δος δεν μπορεί να ανα­πνεύ­σει.

Ο Γιάννης και η Ρουθ τρε­λαί­νο­νται. Οι γιατροί απο­φαί­νο­νται ότι ο γιος τους πάσχει από άσθμα, συστή­νο­ντάς τους να τον παρα­κο­λου­θούν και να τον τρέχουν στο νοσο­κο­μείο κάθε φορά που αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι δεν μπορεί να πάρει ανάσα. Από εκείνη τη στιγμή ο μικρός Ριχάρ­δος μετα­τρέ­πε­ται στη μεγάλη αδυ­να­μία των γονιών του, όπως ακριβώς κάθε παιδί που η υγεία του χρήζει ιδιαί­τε­ρης προ­σο­χής. Κάθε επι­θυ­μία του γίνεται για εκεί­νους προ­σταγή, κάθε του προ­σταγή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τα δύο αγόρια φοιτούν σε ένα από τα καλύ­τερα ιδιω­τικά σχολεία των Αθηνών, έχουν παι­χνί­δια που κανένα σχεδόν παιδί εκείνης της εποχής στην Ελλάδα δεν μπο­ρούσε να φαντα­στεί, δασκά­λους στο σπίτι και υπη­ρε­τικό προ­σω­πικό να τους ακο­λου­θεί σχεδόν παντού. Ο Τεό είναι ένα παιδί εξω­στρε­φές, σε αντί­θεση με τον μικρό Ριχάρδο που μοιάζει από­μα­κρος, ντρο­πα­λός και κλει­σμέ­νος στον εαυτό του. Ο αγα­πη­μέ­νος του ήρωας είναι ο Σκρουτζ, με τον ίδιο να μοι­ρά­ζε­ται δύσκολα τα παι­χνί­δια του με φίλους και ακόμη δυσκο­λό­τερα να απο­δέ­χε­ται ότι κάποιος άλλος μπορεί να τα κατα­φέ­ρει καλύ­τερα από εκείνον…

Κλει­στός χαρα­κτή­ρας 

Η Ρουθ καλύ­πτει τα δύο αγόρια και ειδικά τον λατρε­μένο της Ριχάρδο με ένα πέπλο υπερ­προ­στα­σίας, την ίδια στιγμή που ο άνδρας της ονει­ρεύ­ε­ται πάλι το χρήμα και την επαγ­γελ­μα­τική κατα­ξί­ωση.

Στο πρώτο του επαγ­γελ­μα­τικό εγχεί­ρημα εν Ελλάδι αγο­ρά­ζει οικο­σκευές από την Αμε­ρι­κά­νικη Βάση και ό,τι αφήνουν πίσω τους τα αμε­ρι­κα­νά­κια που τραβούν τον δρόμο της επι­στρο­φής στην πατρίδα τους, και τα πουλά σε οικο­γέ­νειες Ελλήνων με όνομα και χρήμα.

Βγάζει κι εκείνος χρήμα δημιουρ­γώ­ντας στο πέρασμα του χρόνου όνομα και περιου­σία. Τα αγόρια, όσο μεγα­λώ­νουν, φαί­νε­ται να μην του μοιά­ζουν. Κανείς από τους δύο δεν ενδια­φέ­ρε­ται για το εμπόριο, ειδικά ο Ριχάρ­δος που σπαταλά ώρες ολό­κλη­ρες κλει­σμέ­νος μέσα στο δωμάτιό του ζωγρα­φί­ζο­ντας σε τερά­στια τελάρα θρη­σκευ­τικά θέματα. Οσο ο μικρός εξα­ντλεί τις ανη­συ­χίες του πάνω σε πίνακες, τόσο η δουλειά του πατέρα του επε­κτεί­νε­ται κατα­κτώ­ντας μια θέση στον κόσμο του επίπλου. Ο Γιάννης Μυλωνάς ανοίγει αρχικά στην οδό Πρωτέως, στο Παλαιό Φάληρο, ένα κατά­στημα με έπιπλα και την επω­νυ­μία «Επιπλα Ρούτη» (σ.σ.: από το όνομα της συζύγου του Ρουθ), το οποίο στη συνέ­χεια επε­κτεί­νει σε ένα τετρα­ώ­ροφο κτίριο επί της Ηλιου­πό­λεως. Οι δου­λειές πηγαί­νουν καλύ­τερα από ποτέ και το επίπεδο ζωής των Μυλω­νά­δων ανα­βαθ­μί­ζε­ται ακόμη περισ­σό­τερο.

Το όνειρο της Καλών Τεχνών 

Η οικο­γέ­νεια δια­θέ­τει μόνιμη καμπάνα στα «Αστέρια», κυκλο­φο­ρεί με πράσινη Buick και ταξι­δεύει σε ολό­κληρο τον κόσμο. Οταν ο Ριχάρ­δος κλείνει τα 15 του χρόνια είναι ένα λεπτό αγόρι με μακριά μαλλιά που λατρεύει τη ροκ μουσική, απε­χθά­νε­ται τα μπου­ζού­κια και την όποια μορφή επί­δει­ξης, έχει λίγους φίλους και πολλές κατα­κτή­σεις. Κάπου εκεί, οι γονείς του χωρί­ζουν. Η Ρουθ φεύγει για Βρα­ζι­λία, τα αγόρια μένουν στην Ελλάδα με τον πατέρα τους, με τον Ριχάρδο να δυσκο­λεύ­ε­ται να απο­δε­χθεί τον χωρισμό και τα νέα δεδο­μένα της ζωής του.

Μοιάζει να χάνεται, για κάποιους φίλους απέχει μόλις λίγα χιλιο­στά από την απόλυτη κατάρ­ρευση…

Ο πατέρας του το κατα­λα­βαί­νει, βάζει σε δεύτερη μοίρα τη δουλειά του και αφο­σιώ­νε­ται στο «αδύναμο» παιδί του περ­νώ­ντας ατέ­λειω­τες ώρες στο πλάι του. Μετα­κο­μί­ζουν στον 7ο όροφο μιας υπέ­ρο­χης πολυ­κα­τοι­κίας στο Παλαιό Φαλήρο, ο «μικρός» θέλει να μπει στην Καλών Τεχνών, ο πατέρας του ωστόσο τον συμ­βου­λεύει να ασχο­λη­θεί με τον κόσμο του εμπο­ρίου. Ο Ριχάρ­δος βάζει στην άκρη το μεγάλο του όνειρο και ξεκινά να εργά­ζε­ται σε ένα μεγάλο κατά­στημα ρούχων επί της Αχιλ­λέως που του ανοίγει ο «δάσκα­λος» πατέρας του. Οι δου­λειές πηγαί­νουν καλά, το ίδιο και ο ψυχο­λο­γι­κός κόσμος του Ριχάρ­δου που ανακτά την πολυ­πό­θητη ισορ­ρο­πία…

Οι πάγκοι στο Μονα­στη­ράκι και ο πρώτος μεγάλος έρωτας

Υστερα από λίγα χρόνια, το πολυ­κα­τά­στημα ενδυ­μά­των δεν πηγαί­νει έτσι όπως επι­θυ­μούν πατέρας και γιος, οι οποίοι απο­φα­σί­ζουν να βάλουν μπροστά ένα νέο επαγ­γελ­μα­τικό στοί­χημα, αυτή τη φορά σε κάποιον πάγκο στο Μονα­στη­ράκι. Φέρνουν πετρώ­ματα και απο­λι­θώ­ματα από τη Βρα­ζι­λία, ο κόσμος γοη­τεύ­ε­ται από τα πρω­τό­γνωρα αυτά δια­κο­σμη­τικά και η δουλειά τραβά ξανά την ανιούσα. Ο Ριχάρ­δος είναι πλέον έτοιμος να μείνει μόνος του. Επι­λέ­γει μια τρίπατη μεζο­νέτα 250 τ.μ. στην περιοχή της Νέας Σμύρνης και εγκαι­νιά­ζει τα πρώτα του μαγαζιά με φο μπιζού και δια­κο­σμη­τικά είδη σπιτιού στην Καρα­γε­ώργη Σερβίας.

Μέσα από αυτά τα πρώτα μαγα­ζά­κια, τα οποία του φέρνουν πολλά χρήματα, ξεκινά να κάνει και ενε­χυ­ρο­δα­νει­σμούς, οι οποίοι του φέρνουν ακόμη περισ­σό­τερα. Στα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’90 ο εργα­σιο­μα­νής πλέον Ριχάρ­δος συναντά τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής του στα μάτια μιας Ρωσίδας. Η πανέ­μορφη κοπέλα με το κοντό ξανθό μαλλί και το θεϊκό κορμί γίνεται γρήγορα γυναίκα του και χαρίζει στον Ριχάρδο τέσ­σε­ρις γιους.

Η οικο­γέ­νεια μένει αρχικά σε ένα μεγάλο ρετιρέ στο Παγκράτι και παράλ­ληλα γύρω στο 2004 ξεκινά να χτίζει μια βίλα 1.000 τετρα­γω­νι­κών μέτρων στην Ανά­βυσσο, σε ένα οικό­πεδο 18 στρεμ­μά­των, το οποίο στα­διακά επε­κτεί­νε­ται, με απο­τέ­λε­σμα σήμερα να ξεπερνά τα 100 στρέμ­ματα. Δια­θέ­τει πισίνα ολυ­μπια­κών δια­στά­σεων, αφιε­ρω­μένη στον πρω­τό­τοκο γιο του Ριχάρ­δου που έχει πάθος με την κολύμ­βηση, υπερ­πο­λυ­τελή δωμάτια και ένα τζα­κούζι για 20 άτομα στο ισόγειο, κάποια μόνο από τα στοι­χεία της πολυ­τέ­λειας και της υπερ­βο­λής με τα οποία ο Ριχάρ­δος ξεκινά να ντύνει τη ζωή του.

Σε πλήρη αντι­δια­στολή με την τελευ­ταία, η εμφά­νισή του παρα­πέ­μπει, στην καλύ­τερη των περι­πτώ­σεων, σε έναν ατη­μέ­λητο άνδρα: φορά συνεχώς την ίδια φθαρ­μένη καμπαρ­ντίνα και κάτι παλιά παπού­τσια, μια που δεν δείχνει να τον νοιάζει και τόσο το πώς θα φαί­νε­ται αλλά το πόσα θα βγάζει. Για τον παρα­πάνω λόγο νοι­κιά­ζει ένα δια­μέ­ρι­σμα στο κέντρο της Ομό­νοιας όπου έχει πλέον ανοίξει τα γραφεία του, πηγαί­νο­ντας σπάνια στη βίλα της Ανα­βύσ­σου. Ο γάμος του κλο­νί­ζε­ται και το δια­ζύ­γιο είναι πλέον μονό­δρο­μος. Η σύζυγός του μαζί με τα τέσσερα παιδιά τους μετα­κο­μί­ζουν στη Γλυφάδα, με εκείνον να φρο­ντί­ζει ώστε να μην τους λείψει τίποτα, βλέ­πο­ντάς τους σπάνια. Δεν έχει χρόνο γιατί το κυνήγι του όποιου θησαυ­ρού απο­τε­λεί για τον Ριχάρδο πρώτη προ­τε­ραιό­τητα.

Λίγα χρόνια μετά ο έρωτας τού χτυπάει ξανά την πόρτα. Αυτή τη φορά πίσω της στέκει μια μετα­νά­στρια από το Μαρόκο, την οποία ο Ριχάρ­δος παντρεύ­ε­ται και αποκτά μαζί της μια κόρη η οποία από την πρώτη στιγμή εξε­λίσ­σε­ται στη μεγα­λύ­τερη αδυ­να­μία της ζωής του.

Το ζευγάρι μένει αυτή τη φορά σε ένα δια­μέ­ρι­σμα της Ομό­νοιας προ­κει­μέ­νου ο Ριχάρ­δος να βρί­σκε­ται κοντά στη δουλειά, και όλοι μαζί επι­σκέ­πτο­νται τη βίλα της Ανα­βύσ­σου μόνο τα Σαβ­βα­το­κύ­ριακα. Ομως ούτε αυτός ο γάμος θα έχει αίσιο τέλος. Πριν από τρία περίπου χρόνια ο Ριχάρ­δος χωρίζει για δεύτερη φορά. Η δουλειά και το χρήμα, το χρήμα και η δουλειά γίνο­νται πλέον η δεύτερη φύση του κι εκείνος ο από­λυ­τος άρχο­ντας του χρυσού του βασι­λείου…

Η Moët, τα μπου­ζού­κια, ο «Αστέρας» και το σκάφος

Τα τελευ­ταία τρία χρόνια αρχίζει να εμφα­νί­ζε­ται στην τηλε­ό­ραση με πλη­ρω­μένα αφιε­ρώ­ματα και συνε­ντεύ­ξεις κυρίως στο πρώην Εpsilon και νυν Open. Μεγα­λουρ­γεί στα «Απο­κα­λυ­πτικά» του Μένιου Φουρ­θιώτη, όπου εμφα­νί­ζε­ται ως ένας τερά­στιος επι­χει­ρη­μα­τίας που σκύβει στορ­γικά πάνω από τους ανθρώ­πους που χρειά­ζο­νται επει­γό­ντως χρήματα. Ο Φουρ­θιώ­της τον απο­θε­ώ­νει -σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία ερευ­νά­ται ο ρόλος του παρου­σια­στή αφού φέρεται να πλη­ρώ­νε­ται τοις μετρη­τοίς για κάθε εμφά­νιση του Ριχάρ­δου, με υπό­νοιες για μη ύπαρξη παραστατικών-, τον εμφα­νί­ζει ως φιλάν­θρωπο και ο «Μίδας της Πατη­σίων, λέει ξανά και ξανά ότι μόνο σε αυτόν τα κοσμή­ματα εκτι­μώ­νται σαν κοσμή­ματα και όχι σαν χρυσός. Η αλήθεια, όμως, για τον απλό κοσμάκη απο­δει­κνύ­ε­ται πολύ δια­φο­ρε­τική όταν περνάει την πόρτα ενός από τα εκατό ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια που έχει ανοίξει όλα αυτά τα χρόνια. Πόσο απα­σχο­λεί αυτό τον ίδιο; Μάλλον καθόλου λένε άνθρω­ποι που βίωσαν την εμπει­ρία να «ακου­μπή­σουν» κοσμή­ματα, ασημικά και ρολόγια προ­κει­μέ­νου να καλύ­ψουν άμεσες ανάγκες τους. Οι δικές του καλύ­πτο­νται ποι­κι­λο­τρό­πως.

Μετά το δεύτερο δια­ζύ­γιο -του οποίου η αιτία φέρεται να τον πλήγωσε πολύ- βγαίνει συνήθως με φίλους του απο­λαμ­βά­νο­ντας σε κάθε έξοδο την αγα­πη­μένη του σαμπά­νια Moët & Chanton. Κάτι που εύκολα δια­πι­στώ­νει κανείς αν περι­η­γη­θεί στην ιστο­σε­λίδα του στο Facebook και τις φωτο­γρα­φίες που έχει αναρ­τή­σει ο ίδιος στον ανοιχτό για όλους λογα­ρια­σμό του.

Βυθι­σμέ­νος μέσα σε αση­μέ­νιες σαμπα­νιέ­ρες παλαιό­τε­ρων δεκα­ε­τιών, ο αφρώδης οίνος του διά­ση­μου οίκου έχει την τιμη­τική του. Βρί­σκε­ται σχεδόν παντού, στοι­βαγ­μέ­νος μέσα στο ψυγείο της κατοι­κίας του ή σε κάποιο νυχτε­ρινό στέκι να κρατάει συνεχώς συντρο­φιά στον «βασιλιά των ενε­χύ­ρων».

Αυτόν που σχεδόν κάθε Πέμπτη βράδυ συχνά­ζει στο «Frangelico» της λεω­φό­ρου Ποσει­δώ­νος μαζί με φίλους ή πρό­σκαι­ρες γυναι­κείες συντρο­φιές, από αυτές που περνούν κάποιο διά­στημα δίπλα του και μετά φεύγουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Οι λογα­ρια­σμοί του δεν είναι τρελοί και οι πιο μεγάλοι δύσκολα ξεπερ­νούν τις 4.000 ευρώ. Δεν πετάει λου­λού­δια -τα θεωρεί χαμένα λεφτά- και μαζί με την εκά­στοτε παρέα του πίνουν τι άλλο; Σαμπά­νια και μόνο σαμπά­νια ακού­γο­ντας λαϊκά σουξέ.

Το σπίτι του στην Ανά­βυσσο με τις κολόνες δωρικού ρυθμού παρα­πέ­μπει σε ένα κιτς μαυ­σω­λείο, με έπιπλα στυλ Λου­δο­βί­κου να κυριαρ­χούν στους περισ­σό­τε­ρους χώρους σε μπορ­ντο­ρο­δο­κόκ­κι­νες απο­χρώ­σεις. Ο Ριχάρ­δος φωτο­γρα­φί­ζε­ται με όποιον φοράει την ταμπέλα «επώ­νυ­μος χωρίς λόγο», όπως ο trash μάνα­τζερ Σπύρος Ρέβης, γνωστός από τη θητεία του δίπλα στην Τζούλια Αλε­ξαν­δρά­του. Οι δυο τους ποζά­ρουν στο γραφείο του και ο «Μίδας των ενε­χύ­ρων» επι­τρέ­πει στον Ρέβη να τηλε­φω­νή­σει από ένα ολό­χρυσο τηλέ­φωνο που ζυγίζει, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, γύρω στα πέντε κιλά! Ο μάνα­τζερ είναι αυτός που θα του κανο­νί­σει την περί­φημη συνά­ντηση με την Πάρις Χίλτον στη Μύκονο, από την οποία θα αγο­ρά­σει κοσμή­ματα, περισ­σό­τερο για δια­φη­μι­στι­κούς λόγους και λιγό­τερο για φιλαν­θρω­πι­κούς.

Η παρο­λί­γον συνερ­γα­σία 

Η έννοια φιλαν­θρω­πία άλλωστε δεν έχει θέση μέσα στα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια της αγωνίας με τα οποία πλημ­μύ­ρισε την Ελλάδα ο Ριχάρ­δος Μυλωνάς. Αυτός που χαμο­γε­λάει έχοντας δίπλα του τον Μένιο Φουρ­θιώτη που τον απο­θέ­ωνε επί πληρωμή ή τον κοσμικό «μαϊ­ντανό» Χρήστο Δελη­λά­μπρο με το καπέλο του σε κάποιο νυχτε­ρινό κέντρο. Το περα­σμένο καλο­καίρι πολύς κόσμος θα τον δει στον «Αστέρα» Βου­λιαγ­μέ­νης να απο­λαμ­βά­νει τον ήλιο και τη θάλασσα μαζί με τον γνωστό κοσμη­μα­το­πώλη Νίκο Πατσέα και την σύζυγό του Ελενα.

Πρό­κει­ται για ένα πολύ γνωστό, πλην όμως χαμηλών τόνων ζευγάρι, η συνύ­παρξη του οποίου με τον Ριχάρδο ξενίζει γνω­στούς κοσμι­κούς Αθη­ναί­ους. Ελά­χι­στοι ξέρουν ότι επί­κει­ται συνε­ται­ρι­σμός ανάμεσα στον κατα­ξιω­μένο στον χώρο του κοσμη­μα­το­πώλη -ο οποίος δεν έχει καμία ανά­μειξη στην υπόθεση λαθρε­μπο­ρίας του Ριχάρδου-και τον ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή των εκατό κατα­στη­μά­των. Σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία, οι δυο τους και άλλος ένας θα άνοιγαν κοσμη­μα­το­πω­λείο στον νέο «Αστέρα» κάτω από την ομπρέλα εται­ρείας που ανήκει στην Ελένη Πατσέα, ακο­λου­θώ­ντας όλες τις νόμιμες δια­δι­κα­σίες. Το αγαπητό στους κοσμι­κούς κύκλους της Αθήνας ζεύγος δεν είχε όντως την παρα­μι­κρή ιδέα για την άλλη δρα­στη­ριό­τητα του παρο­λί­γον συνε­ταί­ρου τους, το λαθρε­μπό­ριο χρυσού στην Τουρκία.

Μάλιστα η σύζυγος του κοσμη­μα­το­πώλη παρά τους ψιθύ­ρους που είθι­σται να ακού­γο­νται σε τέτοιες υπο­θέ­σεις στα κοσμικά σαλόνια των βορείων προ­α­στίων, τους αγνόησε και ανα­χώ­ρησε το πρωί της Πέμπτης για το εξω­τε­ρικό. Ο Νίκος Πατσέας δίνει τη δική του απά­ντηση στα όσα ακού­γο­νται μετά την εμπλοκή του ονό­μα­τός του στην υπόθεση με δήλωσή του στο «ΘΕΜΑ»: «Τα κοσμη­μα­το­πω­λεία Πατσέας συμ­με­τέ­χουν με κατά­στημα στον “Αστέρα” της Βου­λιαγ­μέ­νης με την εται­ρεία Πατσέας Α.Ε., μέτοχοι της οποίας είναι ο Νίκος Πατσέας και η οικο­γέ­νειά του».

Ο «Μίδας της Πατη­σίων» είναι γυμνός

Στο εξω­τε­ρικό ταξί­δευε συχνά και ο Ριχάρ­δος Μυλωνάς με φίλους και φίλες για να ξεφεύ­γει όσο μπο­ρούσε από τα όσα φέρεται, σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία, να έκανε, καλυμ­μέ­νος πίσω από την αλυσίδα της μιζέ­ριας και της δυστυ­χίας που απέ­πνεαν τα μαγαζιά του.

Με αραιά και εμφανώς πλέον βαμμένα μαλλιά στο χρώμα της πίσσας, η παρου­σία του καθι­σμέ­νος σε έναν χρυσό θρόνο μόνο ειδυλ­λιακή εικόνα δεν θα μπο­ρούσε να χαρα­κτη­ρι­στεί. Αντί­θετα, γινόταν άλλος άνθρω­πος μόνο όταν έπαιζε με την κόρη του, ή έβλεπε τους γιους του που λατρεύει εξίσου, για να μάθει τα νέα τους και να περάσει λίγες ώρες μαζί τους. Το περα­σμένο καλο­καίρι απέ­δρασε κάποιες ημέρες με το σκάφος του, ένα 32μετρο Admiral, για την ανα­καί­νιση του οποίου ξόδεψε περί τις 360.000 ευρώ. Σε αυτό φιλο­ξέ­νησε φίλους του για σύντο­μες απο­δρά­σεις, κυρίως τα Σαβ­βα­το­κύ­ριακα, σε νησιά του Αργο­σα­ρω­νι­κού όπως είναι η Αίγινα και ο Πόρος.

Οταν οι δια­κο­πές τελειώ­νουν επι­στρέ­φει στο αρχη­γείο του στο κέντρο της Αθήνας.

Πηγαί­νει συνήθως από νωρίς το πρωί και φεύγει πολλές φορές μαύρα μεσά­νυ­χτα με το πολυ­τε­λές SUV του, όχι απα­ραί­τητα για να γυρίσει σπίτι του. Οι ώρες που περνά στο γραφείο-φρούριο της οδού Πατη­σίων μοιά­ζουν πλέον αμέ­τρη­τες και το τηλέ­φωνό του χτυπάει συνέ­χεια. Περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος από μπρά­βους, τσι­ρά­κια και ανθρώ­πους σε από­γνωση, ο Ριχάρ­δος απο­λαμ­βά­νει τις «νίκες» του ανοί­γο­ντας σε καθη­με­ρινή βάση ένα μπου­κάλι Moët και κάποιο πανά­κριβο κονιάκ. Νιώθει ότι είναι στο απυ­ρό­βλητο, ότι κανείς δεν μπορεί να τον αγγίξει, αφού δια­θέ­τει άκρες ακόμη και στην ΕΛ.ΑΣ, αγνο­ώ­ντας ότι ο κλοιός γύρω του έχει αρχίσει να σφίγγει εδώ και μήνες. Υπεύ­θυ­νος γι’ αυτό είναι ένας επί­μο­νος αστυ­νο­μι­κός, προϊ­στά­με­νος στο Τμήμα Ασφα­λείας του Αμα­ρου­σίου, ο άνθρω­πος που ξεσκέ­πασε τη δράση της συμ­μο­ρίας των Ρομά.

Ο Ριχάρ­δος, όμως, είναι κυριο­λε­κτικά στον κόσμο του και εξα­κο­λου­θεί να ονει­ρεύ­ε­ται συχνά ότι ανοίγει ένα μπου­κάλι κονιάκ Louis XIII, αξίας 4.000 ευρώ. Το ποτό είναι το πάθος του, όπως ακριβώς και η αυτο­προ­βολή του. Τα πλη­ρώ­νει και τα δύο πολύ ακριβά, μια που είναι τα μόνα πράγ­ματα για τα οποία δεν τσι­γκου­νεύ­ε­ται ποτέ. Ούτε στις παρέες τσι­γκου­νεύ­ε­ται. Τους κερνάει όλους, μοστρά­ρο­ντας τη χρυσή κάρτα με το όριο των… 100.000 χιλιά­δων ευρώ, αποκτά κόλακες, εξαρ­γυ­ρώ­νει φιλίες, «νοι­κιά­ζει» πίστη και αιώνια αφο­σί­ωση.

Ο αδελφός του Τεό δεν μένει πια εδώ. Επέ­στρεψε στη Βρα­ζι­λία όπου κατοι­κεί μόνιμα εδώ και χρόνια, δια­τη­ρώ­ντας όμως μια πολύ καλή σχέση μαζί του.

Από το γραφείο του τελευ­ταίου περνούν σε καθη­με­ρινή βάση τα τελευ­ταία χρόνια πάνω από δια­κό­σια άτομα για να εκτι­μή­σει την ανάγκη τους.

Εκείνος το πράττει με το αδηφάγο βλέμμα του ανθρώ­που που το χρήμα μετα­τρέ­πει σε υπο­κεί­μενο, ένα ρομπότ που σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία συνερ­γα­ζό­ταν με ανθρώ­πους που είχαν «πει­ραγ­μέ­νους» φασμα­το­γρά­φους.

Τους χρη­σί­μευαν για να κλέβουν έως και 20 βαθμούς καθα­ρό­τη­τας του χρυσού σε ένα κόσμημα, ώστε να απο­τι­μά­ται σε χαμη­λό­τερη αξία από την πραγ­μα­τική του.

Πάνω στο γραφείο του στέκουν πάντα «τούβλα» και τάπερ με ενέχυρα σε σακου­λά­κια, πίσω του ορθώ­νο­νται δύο πελώρια χρη­μα­το­κι­βώ­τια, γύρω του κυριαρ­χούν κάμερες, μέσα του ο από­λυ­τος εκφυ­λι­σμός του χρή­μα­τος. Αυτός που μετέ­τρεψε τον «Μίδα της Πατη­σίων» σε μία από τις τρα­γι­κό­τε­ρες φιγού­ρες του σήμερα…