ΑΠΘ: Κείμενο 415 καθηγητών για την αντιμετώπιση της ανομίας και της εγκληματικότητας

Μετά τους φοι­τη­τές, κείμενο καταγ­γε­λίας για την κατά­σταση που επι­κρα­τεί στο Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης, υπο­γρά­φουν τώρα και 415 καθη­γη­τές του Ιδρύ­μα­τος που ζητούν ένα απο­τε­λε­σμα­τικό σχέδιο αντι­με­τώ­πι­σης της ανομίας και της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας στους χώρους του. «Έχουμε εξα­ντλή­σει κάθε διοι­κη­τική, οικο­νο­μική και νομική δυνα­τό­τητα, και δεν στα­μα­τούμε να καλούμε την πολι­τεία να ανα­λά­βει επι­τέ­λους την κύρια ευθύνη που της ανα­λο­γεί, αμέσως, προτού θρη­νή­σουμε θύματα», ανα­φέ­ρε­ται στην επι­στολή  των καθη­γη­τών του ΑΠΘ.

Το κείμενο δια­μαρ­τυ­ρίας που έχουν υπο­γρά­ψει 415 καθη­γη­τές του ΑΠΘ είναι το παρα­κάτω:

«Οι καθη­γη­τές του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης ζούμε τη θλιβερή καθη­με­ρι­νό­τητα της πανε­πι­στη­μιού­πο­λης που λυμαί­νο­νται οι οργα­νω­μέ­νοι δια­κι­νη­τές ναρ­κω­τι­κών. Κανένας άνθρω­πος δεν αγνοεί την περι­πλο­κό­τητα του κοι­νω­νι­κού προ­βλή­μα­τος των ναρ­κω­τι­κών, αλλά και κανένας σώφρων άνθρω­πος δεν θα αρκού­νταν σε εκθέ­σεις ιδεών και ευχο­λό­για, όταν το αίσθημα ανα­σφά­λειας είναι δικαιο­λο­γη­μένα διάχυτο μέσα στο σπίτι του.

Η έλλογη κραυγή των φοι­τη­τών μας φέτος ακού­στηκε ξεκά­θαρη και δυνατή όσο ποτέ! Στο κείμενό τους αρνού­νται να προ­σαρ­μο­στούν σε μια «νέα κανο­νι­κό­τητα», στην εγκα­τά­λειψη της πανε­πι­στη­μιού­πο­λης στις συμ­μο­ρίες εμπόρων ναρ­κω­τι­κών. Ζητούν πίσω τον δημόσιο χώρο τους. Το αίτημά τους είναι ώριμο και επείγον. Σε λίγες μόνο ημέρες υπο­γρά­φηκε –χωρίς ανά­μειξη των παρα­τά­ξεών τους– από 1.100 φοι­τη­τές, έδωσε αφορμή για επε­ρώ­τηση στη βουλή, ενώ έφερε το Α.Π.Θ. στο επί­κε­ντρο της (αρνη­τι­κής) δημο­σιό­τη­τας.

Εμείς, ως καθη­γη­τές τους, στε­κό­μα­στε δίπλα τους και αγω­νι­ζό­μα­στε μαζί τους για τον ίδιο σκοπό: ένα ασφαλές πανε­πι­στή­μιο, χώρο καθη­με­ρι­νής δημιουρ­γίας και εκπαί­δευ­σης. Επί χρόνια και πιε­στικά ζητούμε από την πολι­τεία και τα αρμόδια όργανά της να συνερ­γα­στούν με τις αρχές διοί­κη­σης του Πανε­πι­στη­μίου μας, ώστε να εκπο­νή­σουν και, κυρίως, να εφαρ­μό­σουν ένα απο­τε­λε­σμα­τικό σχέδιο αντι­με­τώ­πι­σης της ανομίας και της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας μέσα στους χώρους του Α.Π.Θ. Έχουμε εξα­ντλή­σει κάθε διοι­κη­τική, οικο­νο­μική και νομική δυνα­τό­τητα, και δεν στα­μα­τούμε να καλούμε την πολι­τεία να ανα­λά­βει επι­τέ­λους την κύρια ευθύνη που της ανα­λο­γεί, αμέσως, προτού θρη­νή­σουμε θύματα.

Η σημε­ρινή κατά­σταση δείχνει πως τα όσα μέτρα έχουν ληφθεί για την ασφά­λεια του χώρου μας δεν είναι απο­τε­λε­σμα­τικά. Η απο­τρό­παια πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι ότι μέχρι σήμερα η πολι­τεία έχει αφήσει ανυ­πε­ρά­σπι­στη την πανε­πι­στη­μιού­πολη και έρμαιο των συμ­μο­ριών.

Οι ασφα­λείς και αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες εργα­σίας και φοί­τη­σης για τους καθη­γη­τές και τους φοι­τη­τές είναι το ελά­χι­στο που διεκ­δι­κούμε! Είναι η απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για τη σωστή λει­τουρ­γία της εκπαι­δευ­τι­κής και ερευ­νη­τι­κής δια­δι­κα­σίας.  Δεν ζητούμε τίποτε παρα­πάνω από την τήρηση του νόμου για τα ναρ­κω­τικά στους χώρους εκπαί­δευ­σης, του νόμου που η ίδια η πολι­τεία έχει θεσπί­σει. Δεν ζητούμε από την πολι­τεία παρά να υπε­ρα­σπι­στεί τα αυτο­νό­ητα δικαιώ­ματά μας».