Πολιτισμός στα τάρταρα

Είναι απί­στευτο αυτό που βλέ­πουμε μέσα από την δράση της Περι­φέ­ρειας «Keep Aegean Blue». Μέχρι τώρα, σύμφωνα με τον Περι­φε­ρειάρχη, έχουν αφαι­ρε­θεί 3.000 κιλά σκου­πί­δια μέσα και έξω από την θάλασσα. Και ακόμη δεν έχει τελειώ­σει υ δράση αυτή σε όλα τα νησιά.  Από την υπο­α­νά­πτυ­κτη Ελλάδα, των αρχών  του 20ου αιώνα που η παρα­γωγή των σκου­πι­διών είναι σχεδόν ανύ­παρ­κτη, φτάσαμε στην «ανε­πτυγ­μένη» του 2018, που δεν έχει αφυ­πνι­στεί  περι­βαλ­λο­ντικά, παρ’ όλο που τα καμπα­νά­κια για τις επι­πτώ­σεις από την κατα­στροφή του περι­βάλ­λο­ντος σε στεριά και θάλασσα, χτυπάνε δυνατά και σε όλο τον πλανήτη. Στον κόσμο μας εμείς, με τα σκου­πί­δια σωρούς σε πόλεις, δάση, ακτές, με απα­ρά­δε­κτες εικόνες από ανε­ξέ­λεγ­κτες χωμα­τε­ρές. Και βέβαια με τον πολι­τι­σμό μας να πηγαί­νει περί­πατο. Γιατί πολι­τι­σμός δεν είναι μόνο οι Ιδέες η Φιλο­σο­φία οι Τέχνες αλλά  και τα σκου­πί­δια. Η κατά­ληξη των σκου­πι­διών. Σκου­πί­δια από το αυτο­κί­νητο, άχρηστα μετά την εκδρομή στο δάσος ή στη θάλασσα, αφού εύκολα κατη­γο­ρή­σουμε τους προη­γού­με­νους για ότι βρήκαμε πετα­μένο. Λένε πως τα σκου­πί­δια είναι ο αδιά­ψευ­στος δείκτης του πολι­τι­σμού μας. Μάλλον το έλεγαν. Έχω καιρό να το ακούσω. Κάποιος λόγος θα υπάρχει

Υ.Γ.  Υπάρχει μια λάθος προ­σέγ­γιση από πολλούς όταν γίνεται συζή­τηση για τα σκου­πί­δια, του «τι θα πουν οι του­ρί­στες» για ότι όλο το χρόνο μας πλη­γώ­νει. Οταν δεν νιώθεις την ανάγκη να αντι­δρά­σεις για σένα τον ίδιο και ζεις όλους τους προη­γού­με­νους μήνες σε ένα τόπο που η εικόνα του τοπίου είναι απο­κρου­στική και καθόλου κολα­κευ­τική για όσους αγαπούν τον περι­βάλ­λον του τόπου τους, τότε φοβάμαι πως απλά κάθε χρόνο θα βλέ­πουμε  δελτία τύπου και φωτο­γρα­φίες από «δράσεις» και έχει ο Θεός μέχρι την επόμενη. Για να έχει αντί­κρι­σμα η ρήση του Χατζι­δάκι: « Όταν το τέρας δεν μας ενοχλεί, αρχίζει να μας μοιάζει». Που μεθερ­μη­νευό­μενο σημαί­νει ότι το ερώτημα δεν είναι πόσο έτοιμοι είμαστε να υπο­δε­χθούμε τους του­ρί­στες στο εκπλη­κτικό τοπίο και περι­βάλ­λον της Ρόδου, ή των νησιών μας, αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς να ζήσουμε μέσα σ’ αυτό, χωρίς να το υπο­βαθ­μί­ζουμε κατα­στρέ­φο­ντάς το! Αν απα­ντή­σουμε σ’ αυτό, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, τότε έχουμε ελπίδα να δούμε τον δείκτη του πολι­τι­σμού μας να ανε­βαί­νει.