Στο ίδιο έργο θεατές

Αυτό που πρέ­πει να υπο­βά­λου­με τα σέβη μας στον εκά­στο­τε υπουρ­γό και να τον πα­ρα­κα­λού­με, αντί να τον εγκα­λού­με, για τα αυ­το­νό­η­τα, είναι πραγ­μα­τι­κά αδια­νό­η­το.

Στη χώρα της φαι­δράς πορ­το­κα­λέ­ας, είναι τιμή με­γά­λη να επι­σκέ­πτε­ται τον τόπο σου ένας υπουρ­γός, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν έχει προ­σφέ­ρει ή όχι το πα­ρα­μι­κρό για την ανά­πτυ­ξή του.

Η ιστο­ρία μάς έχει δι­δά­ξει, ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα υπο­μνή­μα­τα που ζη­τούν οι υπουρ­γοί από τους φο­ρείς κατά τις επι­σκέ­ψεις τους εδώ, δεν φτά­νουν ούτε καν μέχρι την πόρτα του αε­ρο­πλά­νου.

Οι συ­να­ντή­σεις του ενός τε­τάρ­του της ώρας με εκ­προ­σώ­πους φο­ρέ­ων που στέ­κο­νται στην σειρά για να συ­να­ντή­σουν τον «υπουρ­γό», πε­ρισ­σό­τε­ρο διεκ­πε­ραιω­τι­κές είναι και λι­γό­τε­ρο ου­σια­στι­κές. Οι δε συ­νε­δριά­σεις που ο κα­θέ­νας απλώς πε­ρι­μέ­νει να πει τα δικά του, έχει απο­δει­χθεί ότι ελά­χι­στες φορές απέ­δω­σαν καρ­πούς.

Να πα­ρα­κα­λά­με για τα αυ­το­νό­η­τα εν ολί­γοις, αντί να απαι­τού­με να κά­νουν σωστά τη δου­λειά τους οι υπουρ­γοί πριν έρ­θουν ή χωρίς καν να χρειά­ζε­ται να έρ­θουν! Αντί να μας πουν τι σχε­διά­ζουν για τούτο δω το νησί και να ζη­τούν εκεί­νοι την δική μας άποψη, τους κυ­νη­γά­με εμείς σε δια­δρό­μους υπουρ­γεί­ων, τους πα­ρα­κα­λά­με για να έρ­θουν και να μας αφιε­ρώ­σουν λίγο από τον πο­λύ­τι­μο χρόνο τους, ικα­νο­ποιώ­ντας έτσι την πο­λι­τι­κή μα­ταιο­δο­ξία τους.

Δεν είναι τα πρό­σω­πα το πρό­βλη­μα, αλλά η πο­λι­τι­κή copy paste που ακο­λου­θούν όταν στρογ­γυ­λο­κα­θί­σουν στην υπουρ­γι­κή κα­ρέ­κλα.

Κά­πο­τε οι ρόλοι πρέ­πει να αντι­στρα­φούν. Να εγκα­λούν οι το­πι­κοί πα­ρά­γο­ντες τους υπουρ­γούς γιατί δεν έπρα­ξαν όσα έπρε­πε και να κα­λού­νται να απο­λο­γη­θούν για την όποια απρα­ξία τους, αντί να τους κυ­νη­γούν και να υπο­βάλ­λουν τα σέβη τους, πριν βρουν χρόνο να τους ακού­σουν.

Η αλή­θεια είναι ότι μας χρω­στά­νε, δεν τους χρω­στά­με ασχέ­τως αν συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν να ισχύ­ει το αντί­θε­το.

Γι αυτό και δεν λεί­πουν τα «σούρ­τα φέρτα» των αι­ρε­τών από τα Υπουρ­γεία κάθε τρεις και λίγο… Γιατί οι λύ­σεις διεκ­δι­κού­νται πάντα μέσω Αθη­νών, γιατί πρέ­πει να ξε­ρο­στα­λιά­ζεις στους δια­δρό­μους των υπουρ­γεί­ων πε­ρι­μέ­νο­ντας να ανοί­ξει η πόρτα, γιατί Ελ­λά­δα είναι μόνον η Αθήνα και γιατί αυτή η μο­νο­με­ρής σχέση καλ­λιερ­γεί­ται χρό­νια τώρα, ώστε οι «πα­τε­ρού­λη­δες» να έχουν πάντα ρόλο και λόγο, για να μπο­ρούν να πω­λούν εκ­δού­λευ­ση στους υπο­τε­λείς και να καλ­λιερ­γούν ανα­λώ­σι­μους κομ­μα­τι­κούς στρα­τούς. Να μην το ξε­χά­σου­με αυτό την επό­με­νη φορά που θα κλη­θού­με να υπο­δε­χθού­με ξανά έναν υπουρ­γό… κι επει­δή εκλο­γές έρ­χο­νται, δεν χρειά­ζε­ται να ξα­να­δού­με το ίδιο έργο ως θε­α­τές.