“Είμαστε Ελληνες;”

της Στέλλας Καρα­τζίκη

Ελλάδα. Στο άκουσμα της λέξης, μια ακόμα έρχεται ακά­λε­στη να προ­στε­θεί από μόνη της στον νου. Αρχαία Ελλάδα. Το λίκνο του πολι­τι­σμού. Η μητέρα της Δημο­κρα­τίας. Η Ελλάδα του μεγα­λείου. Των σοφών και του φωτός. Σήμερα η νέα Ευρω­παική  Ελλάδα. Η χώρα των αντι­φά­σεων. Ακόμα του πολι­τι­σμού, αλλά και του λαι­κι­σμού. Ακόμα της Δημο­κρα­τίας αλλά και του ωχα­δερ­φι­σμού, ακόμα του μεγα­λείου αλλά και της δια­φθο­ράς. Αυτής της πληγής που κακο­φορ­μί­ζει και κάνει μερι­κούς να ανα­ρω­τιού­νται ,  αν αυτή η τερά­στια ιστορία στης οποίας τους κλυ­δω­νι­σμούς εξα­κο­λου­θούμε να ζούμε, μας ανήκει ακόμα.

Θα ήταν εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρον, κι εξίσου επι­μορ­φω­τικό, να κρα­τού­σαμε στα χέρια μας, η να είχαμε όλοι πρό­σβαση από μικροί, σε ένα εγχει­ρί­διο που θα ανέλυε τους λόγους της δια­φθο­ράς, τους τρόπους απο­φυ­γής της, και θα δίδασκε την άμεση ανα­γνώ­ριση του πρώτου εκείνου σπόρου που μετα­δί­δε­ται με ταχύ­τητα λοί­μω­ξης. Να είχαμε μια λίστα παρα­δειγ­μά­των προς απο­φυ­γήν.  Να είχαμε ένα γραπτό αντι­δι­φθε­ρι­τικό αντί­σωμα.

Αντί αυτού έχουμε πληθώρα παρα­δειγ­μά­των ολο­φά­νε­ρης δια­φθο­ράς, καθώς έχουμε λίγο πολύ όλοι νιώσει τις συνέ­πειες του φαι­νο­μέ­νου. Ακόμα κι αν δεχτούμε την κλίση του λαού μας στην υπερ­βολή, και την χαρι­τω­μένη του αδυ­να­μία στις πομπώ­δης εκφρά­σεις και την δρα­μα­το­ποί­ηση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, η πραγ­μα­τική αλήθεια όπως πολύ σωστά δια­τεί­νε­ται η εθι­μο­τυ­πική παρά­δοση είναι πως «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά».

Σ ένα υπο­τι­θέ­μενο παι­χνίδι  δυο φίλων που σκο­τώ­νουν την ανία τους κι όπου ο ένας  λέει μια λέξη κι ο άλλος απαντά με την πρώτη που του έρχεται στον νου, η εξέλιξη θα ήταν κάπως έτσι.

Πολιτική-διαφθορά

Δημόσιο –δια­φθορά

Παπάδες-διεφθαρμένοι

Δικα­στι­κοί λειτουργοί- διε­φθαρ­μέ­νοι

Υγεία-διαφθορά

Και η λίστα δεν έχει τέλος. Από δημο­σιο­γρά­φους και παρά­γο­ντες του αθλη­τι­σμού, και από την δημόσια διοί­κηση  στην ίδια την καθη­με­ρι­νό­τητα και στην κοι­νω­νική ζωή, το λεξι­λό­γιο που πλαι­σιώ­νει την παρα­μι­κρή περι­γραφή στο εκά­στοτε επάγ­γελμα είναι λιγο πολύ κοινό.    Χρη­μα­τί­ζε­ται, χρη­μα­τί­ζει  παίρνει, λαδώνει, λαδώ­νε­ται, τα ρίχνει, κάτω από το τραπέζι, στην ζούλα, πίσω από την πόρτα ….Είναι οι άνθρω­ποι αυτοί που κατη­γο­ρού­νται πως ….έχουν τον τρόπο τους.

Ειδι­κό­τερα οι χώροι της πολι­τι­κής, του δημο­σίου, των δικα­στη­ρίων αλλά και του αθλη­τι­σμού θεω­ρού­νται φυτώρια δια­φθο­ράς. Εισερ­χό­με­νος σε αυτούς είναι βέβαιο πως σου παρέ­χε­ται η κατάλ­ληλη εκπαί­δευση να δια­πρέ­ψεις σε αυτήν.

Αν και ριψο­κίν­δυνο να απο­τολ­μή­σει κανείς να απα­ριθ­μή­σει τις αιτίες μην έχοντας επαρ­κείς γνώσεις ανθρω­πι­στι­κών επι­στή­μων και κοι­νω­νιο­λο­γίας, εντού­τοις είναι μάλλον απο­δε­κτό να προβεί σε εικα­σίες μελε­τώ­ντας απλά τα φαι­νό­μενα της εποχής. Πως λοιπόν φτάσαμε ως εδώ;; ;Μερικές από τις αιτίες θα μπο­ρού­σαν να είναι :

Κρίση του Δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος. Είναι οξύμωρο κι όμως ζούμε σε μια χώρα που γέννησε την Δημο­κρα­τία και την μοίρασε άπλετα ώστε δεν έμεινε για την ίδια.

Η χει­ρα­γώ­γηση του λαού, για την ακρί­βεια η χει­ρα­γώ­γηση της ανα­σφά­λειας του λαού.

Υπο­σχέ­σεις που μοι­ρά­ζο­νται για την εκπλή­ρωση του ελλη­νι­κού ονείρου. Της στέγης, της μονι­μό­τη­τας στην εργασία, του αύριο των παιδιών.

Το κυνήγι της οικο­νο­μι­κής ευμά­ρειας, του εύκολου δυστυ­χώς χρή­μα­τος με το οποίο λαν­θα­σμένα ο απε­ρί­σκε­πτος άνθρω­πος θεώρει πως αποκτά πρόσωπο.

Η απο­σύν­δεση μεταξύ της αμοιβής και της παρα­γω­γι­κό­τη­τας. Τρανό παρά­δειγμα το ελλη­νικό δημόσιο το οποίο απέχει μακράν από το να φημί­ζε­ται για την ιερα­τική του προ­σή­λωση στην αξιο­κρα­τία σε ότι αφορά στις προ­σλή­ψεις του, κι όμως απο­τε­λεί ακόμα ανε­ρυ­θρί­α­στα για κάποιους όνειρο ζωής.

Και πως θα μπο­ρούσε να παρα­βλέ­ψει κάνεις την έλλειψη παι­δείας, ποιό­τη­τος, πνευ­μα­τι­κής καλ­λιέρ­γειας; Την έλλειψη κρι­τι­κής ικα­νό­τη­τος, την αδυ­να­μία της προ­σκόλ­λη­σης στο ουσιώ­δες, και την παρα­μονή σε αυτό. Την λατρεία του υπο­κα­τά­στα­του και την εξύψωση του σε ιδανικό; Και για να απο­δώ­σουμε τα του Καί­σα­ρος τω Και­σα­ρει οι ενα­πο­μεί­να­ντες  ιδε­α­λι­στές ας μην χασο­με­ρούν βαυ­κα­λι­σμέ­νοι  , η πολι­τική είναι  μακια­βε­λική. Και στοι­χη­μα­τίζω πως ποσώς τον ενδιέ­φερε  τον κάθε καίσαρα η συμπε­ρι­φορά της συμβίας του. Το έχει αυτό η πολι­τική . Την δυνα­τό­τητα να εξα­λεί­φει όλα τα πάθη. Να χουμε να λέμε.

Η δια­φθορά ζει και βασι­λεύει. Τρο­φο­δο­τεί­ται από την ιδία της την φαντα­σία και την δημιουρ­γι­κό­τητα προ­σφέ­ρο­ντας στο πιάτο a la carte το αγα­πη­μένο μενού του κάθε γεν­νη­μέ­νου κομ­φορ­μι­στή. Η δια­δι­κα­σία της εξά­λει­ψης της αν αυτή ξεκι­νή­σει σοβαρά ποτέ, ανα­μέ­νε­ται επίπονη και αργή. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως οτι­δή­ποτε παγιω­μένο και σε μεγάλη έκταση, αν αφαι­ρε­θεί βίαια από μια κοι­νω­νία θα προ­κα­λέ­σει χάος. Και από αυτό… .κατά κοινή ομο­λο­γία δια­θέ­τουμε ήδη αρκετό. Κι ακόμα και την θεωρία του χάους είμαστε ανί­κα­νοι να εκμε­ταλ­λευ­τούμε.