Δυο γενιές…

Η συ­γκυ­βέρ­νη­ση, έχει ως «αφή­γη­μα», την τε­λι­κή έξοδο από τα μνη­μό­νια. Κάτι που γιόρ­τα­σε και στο Ζάπ­πειο. Ως λέξη μπο­ρεί. Γιατί τα μνη­μό­νια είναι οι εφαρ­μο­στι­κοί νόμοι. Και αυτοί δεν κα­ταρ­γού­νται… Αρα δεν κα­ταρ­γεί­ται ή έστω δεν απα­λύ­νει η λι­τό­τη­τα που ήταν ο ορι­σμός των μνη­μο­νί­ων, Και δεν χρειά­ζε­ται να είσαι οι­κο­νο­μι­κός ανα­λυ­τής για να κα­τα­λά­βεις πως θα εφαρ­μο­σθούν για πα­ρά­δειγ­μα οι πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις επι­τα­γή του μνη­μο­νί­ου το οποίο κατά τα λοιπά τε­λειώ­νει. Τα μνη­μό­νια λοι­πόν φεύ­γουν και  η Ελ­λά­δα ως «ει­δι­κή πε­ρί­πτω­ση», και με υπο­χρέ­ω­ση πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των της τάξης του 3,5% έως το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ ως το 2060(!) θα υπό­κει­ται σε αυ­στη­ρή με­τα­μνη­μο­νια­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση και νέα διορ­θω­τι­κά μέτρα για κάθε από­κλι­ση μέχρι την απο­πλη­ρω­μή το 2060! Δυο γε­νιές… ή αλ­λιώς όπως έγρα­φε το Reuters ότι η «Ελ­λά­δα ανταλ­λάσ­σει την κό­λα­ση για το αιώ­νιο κα­θαρ­τή­ριο».