Οι νταήδες

Πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται τα περι­στα­τικά λεκτι­κού αλλά και σωμα­τι­κού εκφο­βι­σμού στα ελλη­νικά σχολεία, σύμφωνα με στοι­χεία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. 1 στους 3 μαθητές δέχεται σωμα­τικό εκφο­βι­σμό, ενώ λεκτικό εκφο­βι­σμό δέχο­νται περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς μαθητές! Η έννοια του bullying έχει, κυρίως στην Ελλάδα, συν­δυα­στεί με τον σχολικό εκφο­βι­σμό. Αυτή είναι η μικρή εικόνα. Η μεγάλη εικόνα, είναι παντού γύρω μας και μια χαρά εκπαι­δεύ­ο­νται απ’ αυτή τα παιδιά. Αφορά μια γενι­κό­τερη κατά­σταση στην οποία ένα άτομο ή μια ομάδα ατόμων απειλεί επα­να­λαμ­βα­νό­μενα να κυριαρ­χή­σει σε κάποιον άλλο με βίαιο κι επι­θε­τικό εκφο­βι­σμό/εξα­να­γκα­σμό. Οι λεγό­με­νοι «νταήδες» είναι αυτοί. Αυτούς που συνα­ντάμε παντού στην κοι­νω­νία μας. Στην οικο­γέ­νεια, στους χώρους εργα­σίας,  ακόμα και στη γει­το­νιά. Και φυσικά, το ίντερ­νετ – η νέα αχανής παγκό­σμια γει­το­νιά. Κύριες αιτίες που ασκεί κάποιος bullying, όπως εξηγεί η Ελίνα Γκίκα, κλινική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, είναι: «Η ανε­πε­ξέρ­γα­στη ψυχική κατά­σταση του θύτη που τον καθιστά επίσης θύμα ιδιαί­τερα δυσά­ρε­στων συναι­σθη­μά­των, όπως αυτό της ζήλιας ή της οργής. Ενώ σε κάποιους νταήδες  δια­φαί­νο­νται έντονα η αλα­ζο­νεία, ο αυταρ­χι­σμός και ο ναρ­κισ­σι­σμός, η ανάγκη τους να τρα­βή­ξουν την προσοχή. Συχνά πολλοί από αυτούς  χρη­σι­μο­ποιούν τον εκφο­βι­σμό προ­κει­μέ­νου να απο­κρύ­ψουν από το περι­βάλ­λον τους μια εσω­τε­ρική τους ντροπή ή ενοχή, ενι­σχύ­ο­ντας την αυτο­ε­κτί­μησή τους με επιβολή της εξου­σίας τους σε έναν υπο­τι­μη­μένο “άλλον”. Συνήθως ο τωρινός θύτης ανα­πτύ­χθηκε σε ένα συγκρου­σιακό οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον και έχει δεχθεί ελλιπή δια­παι­δα­γώ­γηση».