Νέα παρέμβαση από Μίκη Θεοδωράκη: Ηρωας ή ραγιάς ο Ελληνας;

Με ένα ακόμη άρθρο – κόλαφο κατά της κυβέρ­νη­σης και κυρίως της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής που ασκεί, ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης παρεμ­βαί­νει ενώ είναι σε εξέλιξη η υπόθεση του Σκο­πια­νού και η ρήξη με την Τουρκία. Ο μεγάλος Ελληνας μου­σι­κο­συν­θέ­της κατα­φέ­ρε­ται κατά των κ. Κοτζιά και Καμ­μέ­νου λέγο­ντας ότι εξυ­πη­ρε­τούν τα συμ­φέ­ρο­ντα ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και υπο­στη­ρί­ζει ότι ο ένας μας οδηγεί σε πόλεμο με την Τουρκία κι ο άλλος σε ρόλο ισο­δύ­ναμο με αυτόν της Αλβα­νίας στα Βαλ­κά­νια.

Ο Μίκης επα­νέρ­χε­ται στην πρότασή του για δημο­ψή­φι­σμα και καλεί τον ελλη­νικό λαό να απο­φα­σί­σει αν θα είναι ραγιάς ή ήρωας.

Ανα­λυ­τικά το άρθρο

Μέσα σε μια μέρα είδα να επι­βε­βαιώ­νο­νται οι προ­βλέ­ψεις μου σχετικά με την κατά­σταση και την πορεία της χώρας μας.

Κάπου διάβασα ότι ο κ. Τσίπρας δεν ζήτησε να μιλήσει στο τηλέ­φωνο με έναν από τους προ­τέ­κτο­ρές μας αλλά με τον … Πούτιν! Κάθε λογικός και προ παντός ανε­ξάρ­τη­τος Έλληνας βλέπει ότι δεν υπάρχει μέλλον για μας, για την Ελλάδα αλλά μόνο εάν απο­φα­σί­σουμε να κατα­κτή­σουμε του­λά­χι­στον την Ουδε­τε­ρό­τητά μας.

Στην ομιλία μου στα Χανιά (21.9.2011) μίλησα για την «αλλαγή πλεύσης». Σήμερα το θέμα αυτό δηλαδή της εξω­τε­ρι­κής μας πολι­τι­κής, έχει λάβει ζωτικό χαρα­κτήρα από τις πρω­το­βου­λίες των Κοτζιά-Καμμένου που εξυ­πη­ρε­τούν 100% τα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και μας οδηγούν σε οδυνηρή, εξευ­τε­λι­στική και επι­κίν­δυνη πορεία. Όπως σε έναν πόλεμο με την Τουρκία ο ένας και ο άλλος σε ρόλο ισο­δύ­ναμο με κείνον της Αλβα­νίας και των Σκοπίων δηλαδή να γίνουμε ο βασικός κρίκος των δυτικών Βαλ­κα­νι­κών και Νατοϊ­κών κρατών με ορί­ζο­ντα τη συμ­με­τοχή μας σε μια εκστρα­τεία με στόχο τη διάλυση της Ρωσίας και του Ιράν.

Αυτός που ανα­φέρ­θηκε στον Πούτιν φαί­νε­ται ότι στη­ρί­χθηκε σ’ αυτό το ενδε­χό­μενο. Εξ ου και η ξαφνική επα­να­φορά του Σκο­πια­νού, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρω­θεί η αλυσ­σίδα που ανέφερα πριν.

Γιατί δεν κάνουν ένα δημο­ψή­φι­σμα με το ερώτημα τι σκέ­φτε­ται ο λαός μας για τις δολο­πλο­κίες Κοτζιά-Καμμένου; Στα «ΝΕΑ» της 4.6.2018 ο Γιώργος Παπα­χρή­στου δια­τυ­πώ­νει σκέψεις όπως αυτές που ανέφερα στην ομιλία μου στο Σύνταγμα. Ότι δηλαδή σχετικά με τα Σκόπια θα πρέπει να εξα­κο­λου­θή­σουμε να συνυ­πάρ­χουμε όπως κάναμε ως τώρα, με το ίδιο status quo. Το πρό­βλημα άλλωστε δεν είναι δικό μας αλλά … του ΝΑΤΟ. Και έτσι εξη­γεί­ται η υπερ­δρα­στη­ριό­τητα του Αμε­ρι­κα­νού Πρε­σβευτή. Τα χαμό­γελα. Τα εγκώμια. Και τα Drones που μας κάνουν τη χάρη να έχουν ως βάση τους την Λάρισα. Που φυσικά πρέπει αυτο­μά­τως να έγινε στόχος των εχθρών των ΗΠΑ που συμ­βαί­νει να μην είναι και δικός μας στόχος. Ούτε το Ιράν ούτε και η Ρωσία και φυσικά ούτε και η Σερβία.

Δημο­ψή­φι­σμα

Στην ίδια ομιλία μου στο Σύνταγμα ανα­φέρ­θηκα και στο Δημο­ψή­φι­σμα. Χαί­ρο­μαι που το προ­τεί­νει και ο Δ. Κων­στα­ντα­κό­που­λος. Τελικά χαί­ρο­μαι βέβαια όταν δια­πι­στώνω ότι οι προ­βλέ­ψεις μου σιγά-σιγά επι­βε­βαιώ­νο­νται. Όμως συγ­χρό­νως θλί­βο­μαι και γιατί τον καιρό που πρό­τεινα λύσεις υπήρχε μεγάλη πιθα­νό­τητα να υλο­ποι­η­θούν, γιατί η Σπίθα ήταν ακόμα αναμ­μένη και ο Λαός ήταν ακόμα ζωντα­νός και όρθιος. Υπήρχε επο­μέ­νως δυνα­τό­τητα αλλαγής της πορείας. Ενώ σήμερα που ο Λαός μας είναι απελ­πι­σμέ­νος, γονα­τι­σμέ­νος και κλει­σμέ­νος στον εαυτό του είναι ίσως πολύ αργά.

Η εικόνα όπως μας την δεί­χνουν τα άρθρα του Δ. Κων­στα­ντα­κό­που­λου και του κ. Φωτό­που­λου είναι ζοφερή. Μπορώ να πω ότι δια­κυ­βεύ­ε­ται το ίδιο το μέλλον της χώρας και του λαού μας. Προ­σω­πικά νοιώθω διπλά ηττη­μέ­νος. Ως άνθρω­πος και ως Έλληνας. Σκέ­φτο­μαι ότι εάν απο­δει­κνυό­ταν ότι στην πλη­ρο­φο­ρία περί Τσίπρα-Πούτιν υπάρχει ίχνος αλη­θείας, εμένα δεν θα μου έκανε εντύ­πωση. Γιατί όλα έχουν ένα όριο. Και ο καθένας από μας έχει μία προ­σω­πική κόκκινη γραμμή που δεν μπορεί να την περάσει. Και αν κάτι τέτοιο δεν έγινε ως τώρα, ασφαλώς θα γίνει εάν και όταν οι κυβερ­νη­τι­κοί πει­σθούν ότι κάποιοι τους οδηγούν στο απόλυτο χάος. Το ίδιο θα γίνει και με τον ελλη­νικό λαό, που όπως έχω πει, μπορεί να κάνει βήματα προς τα πίσω αλλά όταν νοιώσει την πλάτη του να ακουμπά στον τοίχο, τότε ο Έλληνας γίνεται Ήρωας ή Ραγιάς.

Αθήνα, 8.6.2018

Μίκης Θεο­δω­ρά­κης

ΥΓ. Όμως φαί­νε­ται ότι ορι­σμένα άτομα έχουν την σπάνια ιδιό­τητα να γκρε­μί­ζουν (μόνοι τους ή με την συν­δρομή άλλων) τον τοίχο της Συνεί­δη­σης και έτσι μπορεί να κάνουν επ’ αόρι­στον βήματα προς τα πίσω, έως ότου τσα­κι­στούν στον ενε­δρεύ­ο­ντα γκρεμό. Η ιστορία μάς διδά­σκει ότι κανείς από αυτούς δεν γλίτωσε την επαί­σχυ­ντη πτώση.

Πηγή: https://theodorakism.blogspot.com/2018/06/blog-post_31.html