Δύο Ροδίτες κατηγορούνται για απόπειρα εκβίασης

Ανα­βιώ­νει ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου την 10η Μαΐου 2018 υπόθεση με κατη­γο­ρού­με­νους για από­πειρα εκβί­α­σης, δύο Ροδίτες, που έχουν κατα­δι­κα­στεί τον Οκτώ­βριο του 2014 σε ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών και 20 μηνών και σε χρη­μα­τική ποινή 1.000 ευρώ με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, υπό τον όρο κατα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγγύ­η­σης ύψους 3.000 ευρώ και της εμφά­νι­σής τους μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας τους.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των έχει κρίνει συγκε­κρι­μένα ενόχους για από­πειρα εκβί­α­σης κατά συναυ­τουρ­γία, για επι­κίν­δυνη σωμα­τική βλάβη από κοινού, για παρά­νομη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία τους Κ. Κ. και Δ.Κ., ενώ έκρινε αθώο τον τρίτο κατη­γο­ρού­μενο Ν. Κ., συγγενή του πρώτου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Ο μηνυτής είχε με τους δύο πρώτους κατη­γο­ρού­με­νους οικο­νο­μι­κές δια­φο­ρές με απότοκο να τους χρω­στάει διάφορα χρη­μα­τικά ποσά.

Κατόπιν των προ­φα­νώς άκαρπων προ­σπα­θειών να ικα­νο­ποι­ή­σουν τη χρη­μα­τική απαί­τησή τους σε βάρος του, οι κατη­γο­ρού­με­νοι έθεσαν σε εφαρ­μογή το σχέδιό τους.

Ειδι­κό­τερα, αφού ο τρίτος εξ’ αυτών απα­σχο­λούσε τον μηνυτή σε καφε­τέ­ρια, οι δύο πρώτοι μίσθω­σαν αυτο­κί­νητο προ­κει­μέ­νου να μην γίνουν αντι­λη­πτοί από γνω­στούς τους, και μετέ­βη­σαν την 23η Μαρτίου 2010 και περί ώρα 21:00′ στην οικία του, όπου εκείνη την ώρα ευρίσκοντo εντός αυτής η σύζυγός του και η κόρη του.

Αφού χτύ­πη­σαν την πόρτα, μόλις η σύζυγός του τους άνοιξε, εισήλ­θαν αιφ­νι­δια­στικά εντός, έχοντας καλυμ­μένα τα χαρα­κτη­ρι­στικά των προ­σώ­πων τους με μαύρες κου­κού­λες και παρά τις προ­τρο­πές δεν απο­χω­ρού­σαν.

Αντί­θετα ακι­νη­το­ποί­η­σαν τόσο την τελευ­ταία όσο και την κόρη της και αφού έριξαν με σπρέι στα πρόσωπά τους άγνωστη χημική καυ­στική ουσία, τις απεί­λη­σαν ότι εάν ο πρώτος δεν τους κατα­βά­λει το ποσό του 1.000.000 ευρώ θα τις σκο­τώ­σουν.

Την ίδια ώρα, όπως ανα­φέρ­θηκε ανωτέρω, ο τρίτος κατη­γο­ρού­με­νος βρι­σκό­ταν σε καφε­τέ­ρια και εφέρετο να απα­σχο­λεί τον σύζυγο.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι στις απο­λο­γίες τους επί της ουσίας παρα­δέ­χο­νται ότι διέ­πρα­ξαν τα αδι­κή­ματα που περι­γρά­φη­καν ανωτέρω, πλην όμως ισχυ­ρί­ζο­νται ότι ο μηνυτής τους χρω­στάει χρήματα και συνεπώς επι­δί­ωξή τους δεν ήταν το παρά­νομο οικο­νο­μικό όφελος.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός των κατη­γο­ρου­μέ­νων απορ­ρί­φθηκε από το δικα­στικό συμ­βού­λιο καθόσον, εάν οι κατη­γο­ρού­με­νοι είχαν νόμιμη απαί­τηση από το θύμα θα έπρεπε να επι­διώ­ξουν την ικα­νο­ποί­ησή της δικα­στικά γιατί η βία και η απειλή ως μέσα εξα­να­γκα­σμού του οφει­λέτη απο­δο­κι­μά­ζο­νται από το δίκαιο και παρου­σιά­ζο­νται ως άξιες μομφής κατη­γο­ρίες.

Σημειώ­νε­ται ότι ενώπιον του δικα­στη­ρίου υπήρξε ο ισχυ­ρι­σμός ότι το πιστόλι που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν για να απει­λή­σουν τη σύζυγο του μηνυτή δεν ήταν αληθινό.