Θρίλερ στην Κάλυμνο: Αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να μην είναι έγκλημα

Το ρολόι δείχνει 9.45 το πρωί όταν ο Νίκος σηκώ­νε­ται από το κρεβάτι, παίρνει το πρωινό του και λίγο αργό­τερα ανε­βαί­νει στο ποδή­λατο του αδελφού του λέγο­ντας στη μητέρα του: «Πάω μια βόλτα. Δεν θα αργήσω». Μαζί του δεν έχει τίποτα. Ούτε πορ­το­φόλι, ούτε κινητό, ούτε χρήματα. Οι ώρες περνούν και ο Νίκος αργεί. Ξέρει ότι η οικο­γέ­νεια τον περι­μέ­νει για φαγητό, δεν θα τους έστηνε ποτέ, ποτέ δεν το είχε κάνει άλλωστε. Οι γονείς του ανη­συ­χούν και η μητέρα του στις 4.45 το από­γευμα της ίδιας ημέρας δηλώνει την εξα­φά­νισή του στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα Καλύ­μνου.

Τρεις γυναί­κες υπο­στη­ρί­ζουν ότι είδαν ένα παιδί στην περιοχή του Λαγκά να αφήνει το ποδή­λατό του και να ανη­φο­ρί­ζει προς το μονα­στήρι του Προφήτη Ηλία. Το νέο ταξι­δεύει από στόμα σε στόμα σε ολό­κληρο το νησί και στις 6 το από­γευμα δια­σω­στι­κές δυνά­μεις και εθε­λο­ντές πυρο­σβέ­στες ξεκι­νούν τις έρευνες από την περιοχή του Λαγκά, συγκε­κρι­μένα από το σημείο που οι γυναί­κες είπαν ότι ο Νίκος είχε αφήσει το ποδή­λατό του. Οι δια­σώ­στες κάνουν φύλλο και φτερό την περιοχή, ανε­βαί­νουν μέχρι το μονα­στήρι, σκαρ­φα­λώ­νουν σε έναν βράχο ύψους 100 μέτρων που βρί­σκε­ται ακριβώς απέ­να­ντι, κάνουν τη νύχτα μέρα με ειδική φωτα­γώ­γηση, φωνά­ζουν τ’ όνομά του, όμως δεν υπάρχει κανένα στοι­χείο, καμία από­κριση, καμία ελπίδα. Την πρώτη μέρα η ανα­ζή­τηση σταματά λίγο μετά τη 1 τα ξημε­ρώ­ματα. Τη δεύτερη, οι έρευνες συνε­χί­ζο­νται στο ίδιο ακριβώς σημείο, ενώ την τρίτη μέρα με εντολή του αρχηγού της Ανώ­τε­ρης Στρα­τιω­τι­κής Διοί­κη­σης Εσω­τε­ρι­κού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ) σηκώ­νε­ται ελι­κό­πτερο πάνω από τον βράχο επι­χει­ρώ­ντας στο συγκε­κρι­μένο σημείο 1 ώρα και 45 λεπτά. Οι αξιω­μα­τι­κοί είναι κάθετοι. Κανένα ίχνος του Νίκου δεν υπάρχει στην περιοχή του Λαγκά. «Και γάτα να ήταν, θα την είχαμε δει», λένε χαρα­κτη­ρι­στικά. Τις ίδιες ώρες προ­σω­πικό της ΕΜΑΚ από τα Μέγαρα και ειδικά εκπαι­δευ­μέ­νοι σκύλοι οργώ­νουν την περιοχή του Λαγκά. Ο Νίκος, ή έστω κάποιο σημάδι από εκείνον, δεν υπάρχει πουθενά στην εν λόγω περιοχή.

Παράλ­ληλα δια­χέ­ο­νται κάποιες πλη­ρο­φο­ρίες ότι στο Βαθύ, μία περιοχή που βρί­σκε­ται στην απέ­να­ντι πλευρά του νησιού, ότι βρέ­θη­καν κάποια παπού­τσια που μπορεί να ανήκουν στον νεαρό που έχει εξα­φα­νι­στεί. Οι δια­σώ­στες ψάχνουν τώρα σπιθαμή προς σπιθαμή ολό­κληρη την Κάλυμνο. Σπηλιές, πηγάδια, μονα­στή­ρια, στάνες, σπίτια γίνο­νται φύλλο και φτερό, όπως ακριβώς και οι ελπίδες να βρεθεί ζωντα­νός ο Νίκος. Ο πιστο­ποι­η­μέ­νος δια­σώ­στης Βαγ­γέ­λης Καρα­μο­λέ­γκος υπο­στη­ρί­ζει ότι «έχουμε να κάνουμε με εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια, αν το παιδί είχε εξα­φα­νι­στεί οικειο­θε­λώς θα το είχαμε βρει», ενώ ο πολυα­γα­πη­μέ­νος θείος και νονός του Νίκου Γιάννης Παπα­ρου­σά­κης θεωρεί από την πρώτη κιόλας ημέρα της εξα­φά­νι­σής του ότι «το παιδί είναι νεκρό. Ο Νίκος δεν υπήρχε περί­πτωση να βάλει ποτέ σε κίνδυνο τη ζωή του και σε δοκι­μα­σία την οικο­γέ­νειά του».

Επτά ημέρες μετά την εξα­φά­νισή του, και συγκε­κρι­μένα το Σάββατο 25 Νοεμ­βρίου, στις 4.45 το από­γευμα, ο Νίκος εντο­πί­ζε­ται νεκρός από ένα 15χρονο παιδί στην περιοχή του Λαγκά, εκεί απ’ όπου όλο αυτό το διά­στημα ξεκι­νού­σαν και τελεί­ω­ναν οι έρευνες δια­σω­στών και αμέ­τρη­των εθε­λο­ντών! Εκεί ανα­κα­λύ­πτε­ται την ίδια ημέρα ως διά μαγείας (!) και το ποδή­λατό του σε από­σταση 100 μέτρων από τη σορό του.

Το παιδί-μάρτυρας της μακά­βριας ανα­κά­λυ­ψης παθαί­νει σοκ και ουρ­λιά­ζο­ντας απο­κα­λύ­πτει στη μητέρα του πως εκεί, στο ίδιο μέρος που είχε πάει και τις προη­γού­με­νες ημέρες, δίπλα στη στάνη όπου οι ντόπιοι τάιζαν καθη­με­ρινά νεο­γέν­νητα αρνάκια, στο σημείο που άνθρω­ποι «όργωσαν» με τις έρευνές τους, βρί­σκε­ται το πτώμα ενός νεαρού άνδρα. Είναι ο Νίκος. Μέσα σε λίγη ώρα το κακό μαντάτο ταξι­δεύει σε ολό­κληρο το νησί, με τους γονείς του να ενη­με­ρώ­νο­νται για το τέλος του παιδιού τους από τους… γεί­το­νες και όχι από τις αστυ­νο­μι­κές αρχές. Οι τρα­γι­κοί γονείς Γιάννα και Παρα­σκευάς τρέχουν σαν τρελοί να δουν τον Νίκο τους για τελευ­ταία φορά. Δεν τους το επι­τρέ­πει κανείς…

Ο Γολ­γο­θάς της οικο­γέ­νειας 

Μέσα σε λίγα λεπτά η Γιάννα και ο Παρα­σκευάς Χατζη­παύ­λου στέκουν λίγα μόλις μέτρα μακριά από τη σορό του γιου τους Νίκου. Οι αστυ­νο­μι­κοί τούς απωθούν. Ο Νίκος ανα­γνω­ρί­ζε­ται από τον πιστο­ποι­η­μένο δια­σώ­στη και οικο­γε­νειακό φίλο της οικο­γέ­νειας Κων­στα­ντίνο Βάλβη. Το παιδί μοιάζει να κοι­μά­ται. Είναι πεσμέ­νος ανά­σκελα, με μια ελαφριά κλίση στο πλάι, ενώ στο σώμα του υπάρ­χουν μόνο μώλωπες και εκδορές. Στο σημείο σπεύδει αργό­τερα και ο ιατρο­δι­κα­στής Ρόδου Πανα­γιώ­της Κοτρέ­τσος ο οποίος, σύμφωνα με μαρ­τυ­ρίες, με το που βλέπει το παιδί, λέει: «Το παιδί δεν έπεσε από τον βράχο. Εχει ξυλο­κο­πη­θεί, δολο­φο­νη­θεί και τοπο­θε­τη­θεί στο σημείο όπου βρέθηκε νεκρό».

Την επόμενη μέρα επάνω στον βράχο όπου ήδη είχαν ψάξει οι δια­σώ­στες ανα­κα­λύ­πτο­νται -και πάλι ως διά μαγείας- σε ευθεία γραμμή αλλά σε δια­φο­ρε­τικά ύψη, το φούτερ του, ένα παπού­τσι του και το κομπο­σκοίνι του Νίκου.

Η σορός του φεύγει για την απα­ραί­τητη νεκροψία-νεκροτομή στη Ρόδο και την Τρίτη 28 Νοεμ­βρίου ο ιατρο­δι­κα­στής Κοτρέ­τσος ενη­με­ρώ­νει προ­φο­ρικά τον νονό του Νίκου ότι τελικά ο θάνατος του παιδιού δεν επήλθε από εγκλη­μα­τική πράξη, όπως φάνηκε στην αρχή, αλλά από ατύχημα. Οτι έπεσε από μεγάλο ύψος, υπέστη ρήξη της σπλήνας από εσω­τε­ρική αιμορ­ρα­γία, έφερε πολ­λα­πλές κακώ­σεις ενώ ήταν κομμένη και η προ­κνη­μιαία αρτηρία. Οτι ο θάνατός του ήταν αργός και βασα­νι­στι­κός και επήλθε μετά από 36 ολό­κλη­ρες ώρες. Οτι, τέλος, ψυχορ­ρα­γούσε στα βράχια και σε καμία περί­πτωση δεν έχουμε να κάνουμε με εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια. «Δεν απά­ντησε ποτέ στα ερώτημά μου πώς είναι δυνατόν να είχε πέσει από τόσο μεγάλο ύψος και να μην είχε σπάσει το κεφάλι του, ούτε για ποιον λόγο δεν υπήρχαν ίχνη αίματος στην περιοχή όπου βρέθηκε παρότι εκείνες τις ημέρες δεν είχε βρέξει καθόλου. Μου έλεγε μόνο να πιω νερό!» λέει ο κ. Παπα­ρου­σά­κης και συνε­χί­ζει: «Γνω­ρί­ζο­ντάς τον τόσο καλά όσο και ο πατέρας του, είναι αδύ­να­τον ο Νίκος να είχε σκαρ­φα­λώ­σει σε εκείνον τον βράχο. Εκτός του ότι δεν διέθετε αναρ­ρι­χη­τι­κές ικα­νό­τη­τες, με το που θα αισθα­νό­ταν ότι έβαζε τη ζωή του σε κίνδυνο θα στα­μα­τούσε. Δεν ήταν καθόλου ριψο­κίν­δυ­νος. Τόσο εγώ όσο και οι γονείς του δεν πιστέ­ψαμε στιγμή ότι ο θάνατος του Νίκου επήλθε από ατύχημα. Από την πρώτη στιγμή ήμασταν βέβαιοι ότι έχουμε να κάνουμε με δολο­φο­νία και κάναμε ό,τι μπο­ρού­σαμε για να απο­δει­χθεί».

Η οικο­γέ­νεια κατα­θέ­τει μήνυση κατά αγνώ­στων για ανθρω­πο­κτο­νία ενώ ζητά από την Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω να διε­νερ­γη­θεί νέα νεκροψία-νεκροτομή στη σορό του άτυχου νεαρού από δικό της τεχνικό σύμ­βουλο. Επειτα από δύο απορ­ρί­ψεις ο δικη­γό­ρος της οικο­γέ­νειας Γιάννης Γλύκας υπο­βάλ­λει αίτημα αυτή τη φορά στην Εισαγ­γε­λία Εφετών, το οποίο και γίνεται δεκτό. Η δεύτερη νεκρο­τομή διε­νερ­γεί­ται από τέσ­σε­ρις ιατρο­δι­κα­στές από πλευράς του κράτους, ενώ από την πλευρά της οικο­γέ­νειας ορί­ζε­ται τεχνι­κός σύμ­βου­λος ο ιατρο­δι­κα­στής Σωκρά­της Τσα­ντί­ρης, ο οποίος ζητά να γίνουν τοξι­κο­λο­γι­κές και ιστο­λο­γι­κές εξε­τά­σεις που δεν είχαν διε­νερ­γη­θεί κατά την πρώτη νεκροψία-νεκροτομή. Τα απο­τε­λέ­σματα των τελευ­ταίων ανα­τρέ­πουν τα πάντα, καθώς δεί­χνουν ότι δεν υπήρξε καμία εσω­τε­ρική αιμορ­ρα­γία και καμία ρήξη σπλήνας. Οι ιατρο­δι­κα­στές βρήκαν μια ανε­παί­σθητη θλάση στον πνεύ­μονα, η οποία δεν δικαιο­λο­γούσε θάνατο ενώ, σύμφωνα με το πόρισμά τους, δεν υπήρξε κοπή της προ­κνη­μιαίας αρτη­ρίας. Σύμφωνα δε με τον κ. Τσα­ντίρη, κανένα από τα τραύ­ματα που βρέ­θη­καν στο κορμί του άτυχου Νίκου δεν οφεί­λε­ται σε πτώση ούτε και επι­φέ­ρει θάνατο, ενώ υπο­στή­ριξε ως πιθα­νό­τερη αιτία θανάτου τη φραγή των ανα­πνευ­στι­κών του οδών. Στα ίδια συμπε­ρά­σματα κατέ­ληξε δε και ο ιατρο­δι­κα­στής Φίλιπ­πος Κου­τσά­φτης.

Στις 14 Δεκεμ­βρίου 2017 ο Νίκος κηδεύ­ε­ται μέσα σε κλίμα ανεί­πω­της οδύνης στο Γ’ Νεκρο­τα­φείο Νίκαιας, με τους δικούς του να παίρ­νουν όρκο ότι ο θάνατός του δεν θα μείνει ανα­πά­ντη­τος. Οτι οι ένοχοι, όσα χρόνια και αν περά­σουν -με ό,τι κι αν αυτό συνε­πά­γε­ται τόσο σε ψυχο­λο­γικό όσο και σε οικο­νο­μικό επίπεδο-, θα βρεθούν και λογο­δο­τή­σουν.

Τα σημάδια στον καρπό και οι επό­με­νες μέρες… 

Σήμερα, τόσο στο πατρικό σπίτι του Νίκου στα Μανιά­τικα όσο και σε εκείνο του νονού του στη Νίκαια, οι δικοί του άνθρω­ποι δίνουν έναν καθη­με­ρινό αγώνα προ­κει­μέ­νου να βγει στο φως όλη η αλήθεια. Στο πλάι τους στέκουν ο δικη­γό­ρος τους Γιάννης Γλύκας και οι ιδιω­τι­κοί ερευ­νη­τές Γιώργος Τσού­κα­λης και Γιώργος Μανίκας οι οποίοι είναι βέβαιοι ότι ο Νίκος δολο­φο­νή­θηκε. Οπως δηλώνει χαρα­κτη­ρι­στικά ο κ. Γλύκας, «ο Νίκος Χατζη­παύ­λου δολο­φο­νή­θηκε κι αυτό δεί­χνουν μια σειρά από στοι­χεία, όπως τα ευρή­ματα των ιατρο­δι­κα­στι­κών εκθέ­σεων, ο τόπος όπου βρέθηκε, τα σημάδια στο φωτο­γρα­φικό υλικό. Δεν πρό­κει­ται περί πτώσης (κατρα­κύ­λι­σης), αλλά περί ξεκά­θα­ρης εγκλη­μα­τι­κής ενέρ­γειας και αυτό στην πορεία θα ανα­δει­χθεί και θα απο­δει­χθεί».

Πολύ­τιμη για την οικο­γέ­νεια είναι και η συνει­σφορά του κ. Τσού­καλη, στα χέρια του οποίου έφτασε πριν από λίγες ημέρες μια φωτογραφία-ντοκουμέντο όπου απει­κο­νί­ζο­νται σημάδια συμ­με­τρι­κής περί­δε­σης στον καρπό του άτυχου νέου ενι­σχύ­ο­ντας το ενδε­χό­μενο της εγκλη­μα­τι­κής ενέρ­γειας. Οπως δηλώνει ο ίδιος, «οφεί­λουμε όλοι σαν κοι­νω­νία να δώσουμε τις απα­ντή­σεις στην οικο­γέ­νεια που έχασε το παλι­κάρι της και για εμάς είναι ένα προ­σω­πικό στοί­χημα, σε συνερ­γα­σία με την οικο­γέ­νεια, τον δικη­γόρο και τις διω­κτι­κές και ανα­κρι­τι­κές αρχές να φωτί­σουμε αυτή την υπόθεση».

Οι άνθρω­ποι του Νίκου είναι κάτι παρα­πάνω από βέβαιοι ότι βρέθηκε σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και πως κάποιοι απο­φά­σι­σαν να του κλεί­σουν για πάντα το στόμα: «Το παιδί μας είδε κάτι που δεν έπρεπε να δει. Ολοι στο νησί γνω­ρί­ζουν ότι στη συγκε­κρι­μένη περιοχή λαμ­βά­νουν χώρα ύποπτες συναλ­λα­γές και οι ντόπιοι λένε: ”Και να βρέχει, εμείς εκεί στον Λαγκά δεν πάμε να μαζέ­ψουμε σαλι­γκά­ρια”», λέει ο κ. Παπα­ρου­σά­κης και συνε­χί­ζει: «Το παιδί δολο­φο­νή­θηκε την ημέρα της εξα­φά­νι­σής του, σύμφωνα με τον κ. Τσα­ντίρη, και στην μπλούζα του βρέθηκε χώμα που δεν ται­ριά­ζει με το χώμα της περιο­χής. Ο Νίκος δέθηκε με σκοινιά, βασα­νί­στηκε και δολο­φο­νή­θηκε. Αυτό που περι­μέ­νουμε τώρα είναι η γνω­μο­δό­τηση του εισαγ­γε­λέα που έχει την υπόθεση στα χέρια του. Αν ο θάνατος του Νίκου απο­δο­θεί τελικά σε εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια, θα ανοίξει η ομπρέλα των ερευνών ώστε να βρεθεί ο ένοχος και να ησυ­χά­σει η ψυχή του παιδιού μας».

Σήμερα, τόσο στο πατρικό του Νίκου στα Μανιά­τικα όσο και στο σπίτι του νονού του υπάρχει παντού η μορφή του Νίκου και μία μάνα η οποία ικε­τεύει να βρεθεί ο δολο­φό­νος του παιδιού της: «Αυτό που έκαναν στο παιδί μου αύριο-μεθαύριο μπορεί να το κάνουν και σε άλλα παιδιά, γι’ αυτό και αυτοί οι άνθρω­ποι πρέπει να βρεθούν και να τιμω­ρη­θούν», λέει η κυρία Γιάννα Χατζη­παύ­λου και συνε­χί­ζει: «Δεν έκανε κάτι ο Νίκος μου, δεν έφταιξε σε τίποτα. Μια βόλτα ήθελε να πάει και η τελευ­ταία έγινε ο θάνατός του. Μόνο ζωή, μόνο χαρά, μόνο περη­φά­νια έδινε σε όποιον γνώριζε. Δεν υπήρχε πιο άξιο και πιο καλό παιδί από τον Νίκο μου. Να, κοι­τάξτε τον εδώ πώς χαμο­γε­λούσε».