Ενώπιον του Σ.τ.Ε. ο Αυτισμός- Πως η διαφορετικότητα γίνεται διοικητική διαφορά

Ως σύλ­λο­γος που ιδρύ­θηκε στην πόλη του Ρεθύ­μνου το 2007, στο­χεύ­ουμε στην προ­ά­σπιση των

δικαιω­μά­των και στην υπο­στή­ριξη των ατόμων με Δια­τα­ρα­χές του Αυτι­στι­κού Φάσμα­τος όλων

των ηλικιών αλλά και των οικο­γε­νειών τους. Σε αυτό το πλαίσιο, οι αυξη­μέ­νες και επεί­γου­σες

ανάγκες των παιδιών και ενή­λι­κων με ΔΑΦ, μας κατηύ­θυνε στη δια­μόρ­φωση των βασικών

σκοπών σύστα­σης του σωμα­τείου μας, όπως περι­γρά­φο­νται συνο­πτικά παρα­κάτω:

 Διορ­γά­νωση εκδη­λώ­σεων για την ενη­μέ­ρωση και ευαι­σθη­το­ποί­ηση του κοινού.

 Άσκηση πίεσης και διεκ­δί­κηση για τη δημιουρ­γία υπο­δο­μών που συμ­βά­λουν στην

εκπαί­δευση, κατάρ­τιση, κοι­νω­νική υπο­στή­ριξη, εργασία και καλύ­τερη δια­βί­ωση

ατόμων με αυτισμό.

 Δημιουρ­γία ενός Κέντρου Ημέρας καθώς και ενός Ξενώνα ή Στέγης ημιαυ­τό­νο­μης

δια­βί­ω­σης για άτομα με αυτισμό στο Νομό Ρεθύ­μνου.

Προ­κει­μέ­νου να κατα­νο­ή­σει καλύ­τερα το ευρύ κοινό, όπως και οι φορείς της ελλη­νι­κής

Πολι­τείας το εύρος της δια­τα­ρα­χής και των συνε­πειών της στην κοι­νω­νία, όπως και τα αίτια

ανά­λη­ψης της πρω­το­βου­λίας προ­σφυ­γής στο ΣτΕ, παρα­θέ­τουμε συνο­πτικά τα κάτωθι στοι­χεία:

Οι Δια­τα­ρα­χές του Αυτι­στι­κού Φάσμα­τος θεω­ρού­νται από τη διεθνή επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα

ως μέρος των σοβα­ρό­τε­ρων και πιο σύν­θε­των ανα­πτυ­ξια­κών δια­τα­ρα­χών με ραγδαία αύξηση

των περι­στα­τι­κών σε παγκό­σμια κλίμακα. Στις μέρες μας, 1/68 άτομα δια­γι­γνώ­σκε­ται στο

Φάσμα του Αυτι­σμού, σύμφωνα με τα πιο πρό­σφατα δημο­σιευ­μένα στοι­χεία του αμε­ρι­κά­νι­κου

οργα­νι­σμού Ελέγχου και Πρό­λη­ψης Νοσημάτων1

Σε συνάρ­τηση με τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα στα­τι­στικό υπο­λο­γι­σμό, τα άτομα με ΔΑΦ στην Ελλάδα

υπο­λο­γί­ζο­νται σε περίπου 150.000, αν και η σκόπιμη από­κρυψη επί­ση­μων στα­τι­στι­κών

στοι­χείων, παράλ­ληλα με την απουσία Εθνικού Μητρώου Ανα­πή­ρων, δεν επι­τρέ­πει την παροχή

ακριβών στοι­χείων. Ως απο­τέ­λε­σμα, η συστη­μα­τική απο­σιώ­πηση του αριθμού των

περι­στα­τι­κών σε συγκε­κρι­μένο χρόνο και τόπο (επι­πο­λα­σμός) δεν απο­τρέ­πει μόνο την

επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα που ασχο­λεί­ται με τη δια­τα­ραχή από την αξιο­λό­γηση των συνε­πειών

της στη δημόσια υγεία και στην κοι­νω­νία. Ταυ­τό­χρονα, θέτει σοβαρά εμπόδια στους γονείς και

στα ίδια τα άτομα με ΔΑΦ στη δια­μόρ­φωση και εφαρ­μογή της κατάλ­λη­λης νομο­θε­σίας, στη

διεκ­δί­κηση γενικά παρα­δε­δεγ­μέ­νων μεθόδων πρώιμης διά­γνω­σης και αξιο­λό­γη­σης, στην

εξα­το­μι­κευ­μένη θερα­πευ­τική παρέμ­βαση σε όλα τα στάδια της ζωής, καθώς και στην διαρκή

υπο­στή­ριξη των ίδιων και των οικο­γε­νειών τους από τους καθ’ ύλην αρμό­διους φορείς της

Πολι­τείας. Επι­πλέον, οφεί­λουμε να ανα­φέ­ρουμε την προ­ο­πτική της έρευνας, τα απο­τε­λέ­σματα

της οποίας θα μπο­ρού­σαν να επη­ρε­ά­σουν κατα­λυ­τικά την ποιό­τητα ζωής των ατόμων με ΔΑΦ,

ανοί­γο­ντας δρόμους για την ικα­νο­ποί­ηση αναγκών και υπη­ρε­σιών. Εν ολίγοις, η έλλειψη

επί­ση­μων στοι­χείων κατα­λή­γει στη στέρηση των απα­ραί­τη­των πόρων από μια ευρεία κοι­νό­τητα

ανθρώ­πων με σοβαρή και ισόβια ανα­πη­ρία.

Περίπου οκτώ χρόνια τώρα, αφότου η χώρα μπήκε σε καθε­στώς μνη­μο­νίων και σε

παρα­τε­τα­μένη δημο­σιο­νο­μική κρίση, οι Έλληνες πολίτες βιώνουν καθη­με­ρινά την ανεργία, τις

δρα­μα­τι­κές περι­κο­πές μισθών και συντά­ξεων και τη στα­διακή απώλεια βασικών παροχών στον

τομέα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και της υγείας. Η νέα κατά­σταση επη­ρε­ά­ζει δρα­στικά τις πιο

ευά­λω­τες ομάδες, όπως τους ηλι­κιω­μέ­νους και τα Άτομα με Ανα­πη­ρία.Επί του προ­κει­μέ­νου, σε

μια συμ­βο­λική κίνηση, και με σκοπό να ανα­δεί­ξουμε πτυχές των δημο­σίων πολι­τι­κών για την

ανα­πη­ρία που δια­φεύ­γουν ή απο­σιω­πού­νται, προ­σφύ­γαμε στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας

(ΣτΕ), ζητώ­ντας την ακύρωση των πρό­σφα­των υπουρ­γι­κών απο­φά­σεων, οι οποίες θεμε­λιω­δώς

μετα­βάλ­λουν τα ελά­χι­στα μέχρι σήμερα κεκτη­μένα δικαιώ­ματα των ατό­μωνμε ΔΑΦ.

Κατ’ αρχάς, το κείμενο ανα­φο­ράς για τα δικαιώ­ματα των ατόμων με ΔΑΦ, όπως και κάθε

ατόμου με ανα­πη­ρία είναι η Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Δικαιώ­ματα των Ατόμων

με Ανα­πη­ρίες, την οποία η Ελλάδα έχει κυρώσει (ν. 4074/2012) και με χαρα­κτη­ρι­στική δυστο­κία

εξει­δι­κεύ­σει νομο­θε­τικά λίαν προ­σφά­τως μέσα στο νόμο για τα μνη­μο­νιακά κατά­λοιπα (ν.

4488/2017). Η Σύμβαση αυτή, όπως και τα όλα τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα που απορ­ρέ­ουν από

το Σύνταγμα, την ΕΣΔΑ, και άλλες διε­θνείς ή περι­φε­ρεια­κές συμ­βά­σεις αγνο­ού­νται επι­δει­κτικά

από το σύνολο των διοι­κη­τι­κών δομών και λει­τουρ­γιών της χώρας. Ανάμεσα σε αυτές

συγκα­τα­λέ­γο­νται και τα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια, που ακόμα απο­δέ­χο­νται την εκδί­καση

υπο­θέ­σεων κρίσης της Ανα­πη­ρίας ως “διοι­κη­τι­κές δια­φο­ρές”. Όπως απο­δει­κνύ­ε­ται από την

ίδια τη στάση των νομο­θε­τι­κών και διοι­κη­τι­κών δομών μιας κατ΄ε­πί­φαση ευνο­μού­με­νης

Πολι­τείας, η δια­πλοκή που εξυ­πη­ρε­τεί οικο­νο­μι­κούς δείκτες και παγιω­μένα συμ­φέ­ρο­ντα

παίρνει σάρκα και οστά μέσω πολυ­δαί­δα­λων, χαο­τι­κών και αυθαί­ρε­των δια­δι­κα­σιών τις οποίες

αδυ­να­τεί να δια­χει­ρι­στεί ένας απλός πολίτης.Στις επό­με­νες γραμμές παρου­σιά­ζο­νται διε­ξο­δικά

οι πιο πρό­σφα­τες απο­φά­σεις για τις οποίες ο σύλ­λο­γός μας έχει κατα­θέ­σει αίτηση ανα­στο­λής

και ακύ­ρω­σης:

Η πρώτη απόφαση (Αρ.Πρωτ: Φ. 80000/45219/1864 18/12/2017), η οποία είναι και η

σημα­ντι­κό­τερη, δημο­σιεύ­τηκε την 27η Δεκεμ­βρίου 2017 (ΦΕΚ Β’ 4591) και αφορά στην ανα­θε­ώ­ρηση του Ενιαίου Πίνακα Προσ­διο­ρι­σμού Ποσο­στού Ανα­πη­ρίας (ΕΠΠΠΑ). Ως

επα­κό­λουθο του νομο­θε­τή­μα­τος, χάνεται το κατώ­τατο όριο του ποσο­στού ανα­πη­ρίας 67% που

έθετε ο προη­γού­με­νος πίνακας, το οποίο απέδιδε τόσο τη σοβα­ρό­τητα της δια­τα­ρα­χής (βαριά,

δια βίου ανα­πη­ρία) όσο και το συνε­πα­κό­λουθο είδος και περιε­χό­μενο της προ­στα­σίας. Ως νέο,

κατώ­τερο ποσοστό ανα­πη­ρίας ορί­ζε­ται το 50%, ενώ εισά­γε­ται στην αξιο­λό­γηση -χωρίς

επι­στη­μο­νι­κές διασφαλίσεις- η ασαφής καιαμ­φι­λε­γό­μενη έννοια της “προ­σαρ­μο­στι­κής

λει­τουρ­γι­κό­τη­τας”, ειδικά στη ΔΑΦ και τη Νοητική Υστέ­ρηση. Χωρίς καμία αιτιο­λό­γηση και

χωρίς να έχει υπάρξει εμπλοκή της επι­στη­μο­νι­κής κοι­νό­τη­τας και δια­βού­λευση με

αντι­προ­σω­πευ­τι­κούς φορείς εκπρο­σώ­πη­σης του Αυτι­σμού, μια κατ’ ουσίαν διοι­κη­τική

επι­τροπή, η οποία έχει βαπτι­στεί ως “Ειδική Επι­στη­μο­νική”, της οποίας προ­ε­δρεύει πρόσωπο

πολι­τι­κής επι­λο­γής και στην οποία συμ­με­τέ­χουν διοι­κη­τικά στελέχη του Υπουρ­γείου Εργα­σίας,

εκπό­νησε και ειση­γή­θηκε ένα ιδιό­τυπο ελλη­νικό σύστημα αξιο­λό­γη­σης της ανα­πη­ρίας. Ο

Υφυ­πουρ­γός κ. Ανα­στά­σιος Πετρό­που­λος, θεώρησε επι­στη­μο­νικά επαρκές και σύννομο το

προϊόν του έργου αυτής της Επι­τρο­πής και το ενέ­κρινε. Θεώρησε επίσης ότι είναι ο μόνος που

χρειά­ζε­ται να δώσει έγκριση και ότι δεν συντρέ­χει λόγος συναρ­μο­διό­τη­τας άλλου Υπουρ­γού, αν

και με αυτό ρυθ­μί­ζο­νται ζητή­ματα αρμο­διό­τη­τας τριών δια­φο­ρε­τι­κών υπουρ­γείων:

α) του Υπουρ­γείου Υγείας (αξιο­λό­γηση παθή­σεων, ιατρι­κές γνω­μα­τεύ­σεις,

ειση­γη­τι­κός φάκελος ασθε­νούς, δικαιώ­ματα ασθε­νούς)

β) του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των

(δικαιώ­ματα των Ατόμων με Ανα­πη­ρία κατά τον ν. 4488/2017, Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών

για τα Δικαιώ­ματα των Ατόμων με Ανα­πη­ρίες – Προ­αι­ρε­τικό Πρω­τό­κολλο, το οποίο η Ελλάδα

έχει υπο­γρά­ψει)

γ) του Υπουρ­γείου Επι­κρα­τείας (υπουρ­γού αρμό­διου για το συντο­νι­σμό δημό­σιων

πολι­τι­κών για την ανα­πη­ρία).

Το επι­κίν­δυνο χαρα­κτη­ρι­στικό γνώ­ρι­σμα της υπό­θε­σης είναι ότι η Υπουρ­γική Απόφαση

παρα­κάμ­πτει αυστη­ρές αρχές και πρότυπα της άσκησης του ιατρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος,

ανα­θέ­το­ντας στους θερά­πο­ντες ιατρούς να συμπλη­ρώ­νουν επι­στη­μο­νι­κο­φα­νείς ειση­γη­τι­κούς

φακέ­λους μέσω της παροχής πλη­ρο­φο­ριών για τη λει­τουρ­γι­κό­τητα ενός ατόμου με ΔΑΦ και εν

απουσία των απα­ραί­τη­των αξιο­λο­γι­κών εργα­λείων για την εφαρ­μογή της πλήρους και

ενδε­δειγ­μέ­νης αξιο­λο­γι­κής δοκι­μα­σίας. Κατα­φα­νώς, γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες μιας ωμής πολι­τι­κής

παρέμ­βα­σης στην άσκηση του ιατρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος, ειδικά από έναν Υφυ­πουργό χωρίς τη

νόμιμη αρμο­διό­τητα.

Η δεύτερη Υπουρ­γική απόφαση (Αρ. Πρωτ: Φ. 80000/οικ. 2 / 1/2017) δημο­σιεύ­ε­ται την 8η

Ιανουα­ρίου 2018 (Τεύχος Β’ 7) και αφορά στον ανα­θε­ω­ρη­μένο πίνακα των μη ανα­στρέ­ψι­μων

παθή­σεων, κάνο­ντας πλέον λόγο για «επ’ αόρι­στον παθή­σεις». Σε αυτή την απόφαση ο

Αυτι­σμός έχει την “τιμη­τική” του. Οι επι­στη­μο­νι­κοί εγκέ­φα­λοι της Ειδικής Επι­στη­μο­νι­κής

Επι­τρο­πής, έξω και πέρα από κάθε διεθνώς παρα­δε­δεγ­μένη γνώση και πρα­κτική, θέτουν

αυθαί­ρετα ορι­σμένα και αυστηρά χρονικά ορόσημα (στα 7 και στα 17 έτη) στα οποία πρέπει

να εντο­πι­στεί και να τεκ­μη­ριω­θεί η ύπαρξη της δια­τα­ρα­χής, αν και είναι ισόβιας διάρ­κειας

σύμφωνα με όλα τα διεθνή επι­στη­μο­νικά δεδο­μένα. Ως γνωστόν, ένα παιδί ή ενή­λι­κας που

δια­γι­γνώ­σκε­ται στο Αυτι­στικό Φάσμα, δεν μετα­τρέ­πε­ται σε νευ­ρο­τυ­πικό λίγα χρόνια αργό­τερα.

Μια τρίτη Υπουρ­γική απόφαση [Αριθμ. Δ 12 /Γ.Π.οικ.2738/36 σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του τις

δια­τά­ξεις του άρθρου 215 τουν. 4512/2018 (Α’ 5)] δημο­σιεύ­ε­ται την 18η Ιανουα­ρίου (ΦΕΚ 57), η

οποία έρχεται να ρίξει στάχτη στα μάτια όσων αμφι­σβη­τή­σουν την επι­στη­μο­νι­κό­τητα του

εγχει­ρή­μα­τος της Ειδικής Επι­στη­μο­νι­κής Επι­τρο­πής. “Ένας κατά­λο­γος 12 ερω­τή­σεων,

κατάλ­ληλα επαυ­ξη­μέ­νος και προ­σαρ­μο­σμέ­νος για την Ελλάδα” θα οδηγεί σε πορί­σματα τα

οποία “θα απο­τε­λούν παράρ­τημα της γνω­στο­ποί­η­σης του απο­τε­λέ­σμα­τος πιστο­ποί­η­σης της

ανα­πη­ρίας”.

Δικαιο­λο­γη­μένα τίθε­νται  τα ακό­λουθα ερω­τή­ματα:

α) Πόσο δια­φο­ρε­τι­κοί είναι οι Έλληνες που ανήκουν στο Αυτι­στικό Φάσμα από

εκεί­νους άλλων χωρών;

β) Έχει η συγκε­κρι­μένη χρήση και τρο­πο­ποί­ηση ενός εργα­λείου του Παγκό­σμιου

Οργα­νι­σμού Υγείας (ΠΟΥ) λάβει τη σχετική έγκριση από τον Οργα­νι­σμό;

γ) Ποιος είναι ο λόγος χρήσης ενός εργα­λείου περιο­ρι­σμέ­νης δυνα­τό­τη­τας στην

δια­δι­κα­σία αξιο­λό­γη­σης της ανα­πη­ρίας μιας εξει­δι­κευ­μέ­νης πάθησης; (σ.σ. κατά τον ‘ΠΟΥ’, το

ερω­τη­μα­το­λό­γιο των 12 ερω­τή­σεων ενδεί­κνυ­ται για τη διε­ξα­γωγή ερευνών και μελετών σε

πλη­θυ­σμούς ανα­πή­ρων – για την εξα­το­μι­κευ­μένη αξιο­λό­γηση της λει­τουρ­γι­κό­τη­τας του ΑμεΑ

ενδεί­κνυ­ται το ερω­τη­μα­το­λό­γιο των 36 ερω­τή­σεων).

δ) Τι σκοπούς εξυ­πη­ρε­τεί η συμπλή­ρωση του ερω­τη­μα­το­λο­γίου από το θερά­πο­ντα

ιατρό, εφό­σο­νυ­πο­στη­ρί­ζε­ται ότι δεν λαμ­βά­νε­ται υπόψη στη δια­μόρ­φωση του απο­τε­λέ­σμα­τος

της αξιο­λό­γη­σης της ανα­πη­ρίας ούτε επη­ρε­ά­ζει το απο­δι­δό­μενο ποσοστό;

ε) Γιατί δεν έχει προ­βλε­φθεί χρήση εργα­λείου αξιο­λό­γη­σης της λει­τουρ­γι­κό­τη­τας στα

χέρια του θερά­πο­ντος ιατρού, από τη στιγμή που στον ειση­γη­τικό φάκελο του Αυτι­σμού έχουν

συμπε­ρι­λη­φθεί πεδία αξιο­λό­γη­σης της λει­τουρ­γι­κό­τη­τας;

Συμπε­ραί­νο­ντας, η συγκε­κρι­μένη υπουρ­γική απόφαση επι­βε­βαιώ­νει τις προ­θέ­σεις του

Υπουρ­γείου Εργα­σίας, Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης και Αλλη­λεγ­γύης να δια­τη­ρή­σει και να

προ­στα­τέ­ψει μια κατά­σταση αδια­φά­νειας, αυθαι­ρε­σίας και σύγ­χυ­σης εντός και πέριξ του

συστή­μα­τος αξιο­λό­γη­σης της ανα­πη­ρίας. Ο προ­φα­νής λόγος είναι ότι θίγο­νται και απει­λού­νται

μακρο­χρό­νια και παγιω­μένα δια­κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα ετών, το πολι­τικό κόστος εξάρ­θρω­σης

των οποίων είναι τερά­στιο και απευ­κταίο για την Κυβέρ­νηση στην παρούσα συγκυ­ρία. Εν

κατα­κλείδι, ο Αυτι­σμός στην Ελλάδα, υπό το φως των τελευ­ταίων κανο­νι­στι­κών πράξεων και στο πλαίσιο της εν γένει υπο­χώ­ρη­σης του κράτους δικαίου και του κοι­νω­νι­κού κράτους κατά τα

τελευ­ταία έτη, τολ­μούμε να πούμε ότι τελεί υπό διωγμό.

Δυστυ­χώς, η Εθνική Συνο­μο­σπον­δία Ατόμων με Ανα­πη­ρία (Ε.Σ.Α.μεΑ), η οποία επ ουδενί δεν

εκφρά­ζει ούτε καν το σύνολο των ατόμων που ανήκουν στο Αυτι­στικο φάσμα δεν αξίωσε ρητά

και απο­φα­σι­στικά ισο­νο­μία και ισο­πο­λι­τεία για τα άτομα με ΔΑΦ. Στο ίδιο πνεύμα, ο

Συνή­γο­ρος του Πολίτη, αν και συνιστά Εθνική Αρχή για την Προ­στα­σία των Ανθρω­πί­νων

Δικαιω­μά­των και εσχάτως Πλαίσιο Παρα­κο­λού­θη­σης, Προ­α­γω­γής και Προ­στα­σίας της

Σύμ­βα­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Δικαιώ­ματα των Ατόμων με Ανα­πη­ρίες, «ποιεί την

νήσσαν», απο­φεύ­γο­ντας να πράξει τα δέοντα και να πάρει θέση στις προ­α­να­φερ­θεί­σες

νομο­θε­τη­μέ­νες παρα­νο­μίες. Παράλ­ληλα, η Εθνική Επι­τροπή για τα Δικαιώ­ματα του Ανθρώ­που

(ΕΕΔΑ) λάμπει δια της απου­σίας της, ενώ απο­τε­λεί θεσμο­θε­τη­μένο όργανο της ελλη­νι­κής

Πολι­τείας όσον αφορά τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα. Σύμφωνα με τις απαι­τή­σεις που απορ­ρέ­ουν

από τα πλαίσια λει­τουρ­γίας του ΣτΠ, όσο και της ΕΕΔΑ2

, και οι δυο φορείς όφειλαν να έχουν

τοπο­θε­τη­θεί δημόσια και με σαφή­νεια, τόσο για τις τελευ­ταίες Υπουρ­γι­κές Απο­φά­σεις, όσο και

για την εφαρ­μογή της Σύμ­βα­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών. Οι ίδιοι φορείς θα όφειλαν του­λά­χι­στον,

να είχαν απο­στεί­λει σε διε­θνείς οργα­νι­σμούς ‘shadow reports΄,

3 απο­κα­λύ­πτο­ντας τη

συστη­μα­τική παρα­βί­αση των δικαιω­μά­των των Ατόμων με Ανα­πη­ρίες από τις ίδιες τις δομές

της Πολι­τείας και από την Κυβέρ­νηση. Ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, ζητεί­ται η

ακύρωση των δύο πρώτων παρα­πάνω Υπουρ­γι­κών Απο­φά­σεων, όπως και κάθε προη­γού­με­νης

ή επό­με­νης συνα­φούς πράξης.

Σύμφωνα με όλα τα προ­λε­χθέ­ντα, η Προ­σφυγή στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, πέραν της

ανα­χαί­τι­σης των απα­ρά­δε­κτων πολι­τι­κών της Κυβέρ­νη­σης, ξεδι­πλώ­νει για πρώτη φορά ενώπιον της Διοι­κη­τι­κής Δικαιο­σύ­νης την πλήρη διά­σταση της αντι­με­τώ­πι­σης της ανα­πη­ρίας από την

ελλη­νική Πολι­τεία σε όλα τα επίπεδα. Μεταξύ άλλων, τίθε­νται υπόψη των Συμ­βού­λων

Επι­κρα­τείας ζητή­ματα παθο­γέ­νειας και αμφι­σβη­τού­με­νης νομι­μό­τη­τας του κανο­νι­στι­κού

πλαι­σίου των Κέντρων Πιστο­ποί­η­σης της Ανα­πη­ρίας (ΚΕ.Π.Α.), όπως η ανω­νυ­μία των Ιατρών

του Ειδικού Σώματος, η μη αιτιο­λό­γηση των απο­φά­σεων των Υγειο­νο­μι­κών Επι­τρο­πών και η

μη Συμ­βα­τό­τητα του Συστή­μα­τος με το δικαιω­μα­τικό μοντέλο της Ανα­πη­ρίας και τη Σύμβαση

των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Δικαιώ­ματα των Ατόμων με Ανα­πη­ρίες.

Για πρώτη φορά, ζητεί­ται ευθέως και τεκ­μη­ριω­μένα από τη Διοι­κη­τική Δικαιο­σύνη να εισάγει

στην κρίση της το φίλτρο των Ατο­μι­κών Δικαιω­μά­των και δη των Δικαιω­μά­των των Ατόμων με

Ανα­πη­ρίες. Η απόφαση που θα ληφθεί ανα­μέ­νε­ται να μετα­φέ­ρει ένα ισχυρό μήνυμα στα

Άτομα με Ανα­πη­ρία, όπως και στην ελλη­νική κοι­νω­νία ως σύνολο.

Με εκτί­μηση,

Το Δ. Σ. του Συλ­λό­γου Γονέων Κηδε­μό­νων και Φίλων ατόμων με αυτισμό Ρεθύ­μνου

Κλάδου Ειρήνη (Πρό­ε­δρος)

Μελισ­σι­νός Παύλος (Αντι­πρό­ε­δρος)

Καρα­σούλη Καλ­λιόπη ( Γραμ­μα­τέας)

Τσου­ντά­νης Γαβριήλ (Ταμίας)

Κου­τσου­δάκη Χρυ­σούλα (μέλος)