“Κοινή συκοφάντης η Λίτσα Φτακλάκη. Στο στόμα της, ακόμη και η δημαγωγία κακοποιείται”

Απά­ντηση του Γρα­φείου Τύπου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου στην συνει­δητή δια­κί­νηση και διάδοση ψευδών και συκο­φα­ντι­κών ισχυ­ρι­σμών

Σε ένα καται­γι­στικό παρα­λή­ρημα εμπά­θειας κατά της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής επι­δί­δε­ται τις τελευ­ταίες ημέρες η περι­φε­ρειακή σύμ­βου­λος της μειο­ψη­φίας, Λίτσα Φτα­κλάκη, με αφορμή τον απο­λο­γι­σμό έργου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, για το 2017.

Το όργιο κακής ποιό­τη­τας δημα­γω­γίας που επι­χεί­ρησε να εμφα­νί­σει ως δήθεν κριτική, είναι ανάξιο οποιου­δή­ποτε σχο­λια­σμού και απά­ντη­σης, ως απο­τέ­λε­σμα της δικής της προ­σω­πι­κής αγωνίας και του ρόλου που διακαώς επι­θυ­μεί να δια­δρα­μα­τί­σει στην παρά­ταξη όπου ανήκει. Τα άγχη της Λίτσας Φτα­κλάκη ουδόλως μας αφορούν.

Δεν μπο­ρούμε όμως να αγνο­ή­σουμε ότι εν γνώσει της συνε­χί­ζει να επι­δί­δε­ται σε ψεύδη και συκο­φα­ντίες κατά της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής και προ­σω­πικά κατά του Περι­φε­ρειάρχη, Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, ισχυ­ρι­ζό­μενη, στην διάρ­κεια της απο­λο­γι­στι­κής συνε­δρί­α­σης του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, ότι ο Περι­φε­ρειάρ­χης παραι­τή­θηκε από την προ­ε­δρία της Επι­τροπή Νήσων του Διευ­ρω­παϊ­κού Δικτύου των Παρά­κτιων Περιο­χών της Ευρώπης (CPMR), πριν τη λήξη της θητείας του.

Παρότι άμεσα της επι­ση­μάν­θηκε, για την απο­κα­τά­σταση της αλή­θειας, ότι η θητεία του Προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής Νήσων είναι μονο­ε­τής και ότι η προ­ε­δρία του κ. Χατζη­μάρ­κου έληξε κανο­νικά, η Λίτσα Φτα­κλάκη μετέ­τρεψε την ασχε­το­σύνη της για τους ευρω­παϊ­κούς θεσμούς σε συνει­δητή συκο­φα­ντία, αφού συνε­χί­ζει να δια­κι­νεί και να δια­δί­δει τον εν γνώσει της ψευδή, αρχικό ισχυ­ρι­σμό της.

Η στάση της αυτή, του κοινού και συνει­δη­τού συκο­φά­ντη, στιγ­μα­τί­ζει και χαρα­κτη­ρί­ζει την ίδια και είναι ενδει­κτική της προ­σω­πι­κό­τη­τας, των προ­θέ­σεων και μιας πολι­τι­κής λει­τουρ­γίας που δεν διστά­ζει να δηλη­τη­ριά­σει τον δημόσιο βίο, προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τή­σει μια αυστηρά προ­σω­πική πολι­τική ατζέντα.

Στο στόμα της Λίτσας Φτα­κλάκη, ακόμα και η δημα­γω­γία κακο­ποιεί­ται. Το να περι­μέ­νει κανείς να ζητήσει συγνώμη για την συνει­δητή δια­στρέ­βλωση της αλή­θειας και την εσκεμ­μένη δια­κί­νηση της συκο­φα­ντίας, είναι μάλλον ουτοπία.

Στην περί­πτωσή της, είναι λίγη και αυτή ακόμη η λέξη “ντροπή”.